26-12-10

Vrolijk kerstfeest en gelukkig nieuwjaar

Ik wens iedereen een vrolijke kerst en een gezond nieuwjaar.

Wij hadden alvast een fijne kerstavond die super voorbereid was met zoonlief. We maakten afspraakjes om samen het kerstdiner voor te bereiden, maakten daar lijstjes over met wat wat doen we eerst, hoe doen we dat enz... Iedereen kreeg een naamkaartje op zijn zitplaats aan tafel zodat dit ook weer duidelijk was,  lijst van genodigden op voorhand, wat er in de pakjes zat werd aan zoon bekendgemaakt of gingen we samen kiezen en kopen, kortom alles wat er te eten, drinken, te krijgen enz... was, werd op voorhand besproken n of afgesproken. Zoon was wel zenuwachtig dagen op voorhand maar uiteindelijk viel het allemaal wel goed mee.

Hups naar het nieuwe jaar dus. Ik zie jullie volgend weer terug :-)

16:41 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-11-10

Eigenlijk ...

Ik kan zoveel vertellen en eigenlijk niets...

Alles komt altijd terug, alles zal zo blijven.

Zoon is op het moment weer wat rustiger alsook veel gelukkiger daar hij nu niet meer elke dag naar school moet. Hij is immers op proefstage en geniet ervan met volle teugen tot hiertoe. Hij krijgt veel complimentjes en die doen hem enorm deugd. Complimentjes zijn beloningen en daar weet mama van dat ze werken als niks anders. Zoals gewoonlijk stort zoon zich in dit avontuur van eens in een echte keuken te mogen werken. Heel wat anders dan op school zegt hij.

 Probleempjes zoals overal zijn er natuurlijk wel. Men werkt daar dan ook met meerdere mensen. Den baas :-) vertelt hem dat hij de afwas zo moet doen en de afwasster vertelt het weer op een andere manier. Tja, zo typisch hé. Natuurlijk ligt zoon daar dan weer van wakker en stelt zich de vraag hoe hij die afwas nu moet doen, naar wie hij nu moet luisteren... Stom? Neen hoor, een echt probleem voor mensen met autisme. Situaties als deze bezorgen stress en angst. Angst dat zijn werk niet goed gaat gedaan zijn voor de baas of voor de afwasster. Stress omdat de vraag naar duidelijkheid niet vanzelf verschijnt, omdat zoonlief alles perfect wil doen. Toch is dit de realiteit. Een realiteit die het iedereen moeilijk maakt maar wel het dagelijkse leven is in onze maatschappij. Wat mij betreft zijn situaties zoals dit makkelijk op te lossen. COMMUNICATIE OP DE WERKVLOER! Men moet niet de handicap autisme hebben om gefrustreerd te raken van de verschillende werkwijzen per persoon in een keuken of bedrijf, alleen maakt het dit allemaal nog moeilijker voor mensen met deze handicap. De ene wil de lepels met het kopje naar boven in de afwasmachine, de andere met het kopje naar beneden, nog een andere wil de lepels liggend in de afwasmachine en nog een andere wil ze bovenaan in de machine en niet onderaan. Wreed verwarrend niet? Als ik dit schrijf dan denk ik, och steek die lepels gewoon in de machine zoals je ze er zelf in wil, al die hupsasa over lepels! Als ik me in zoons schoenen steek dan sta ik daar met die lepels en weet niet wat men van mij verlangt, vindt ik niet de oplossing, heb ik angst dat ik iets verkeerds doe, heb ik angst dat mensen boos op me gaan zijn omdat die lepels er niet in zitten zoals men me zei. Oplossing van zoon: Als de afwasster er is, steek ik de lepels zoals zij het wil, als de baas er is steek ik ze erin zoals de baas het wil. Simpel? Neen want bijkomende gedachten zijn dan: ik hoop dat als de baas of de afwasster dat zien, ze me niet straffen of boos zijn. Oplossing van mama: praat erover en vertel hoe moeilijk je dit wel vindt. Als zoon dan thuiskomt van de stage, dan merken we thuis wat een invloed die afwas wel heeft.

Een beschrijving hierboven van hoe moeilijk de simpelste dingen kunnen worden als er geen duidelijkheid is.

Natuurlijk zijn we dan weer bij: zoon praat er enkel thuis over. Anderen gaan weer niet weten hoe hij zich werkelijk voelt, over hoe moeilijk hij het dagelijks heeft.

Zoals zoon is, zijn er nog velen die niet praten over... Volgens mij volgt hieruit het misverstand dat ze maar moeten leren zich aan te passen aan onze maatschappij, dat ze dit of dat wel aankunnen, dat ze dit of dat wel begrepen hebben, dat ze die of die vaardigheid wel bezitten enz... Ik zou echter niet graag in hun hoofd zitten en al die onbeantwoorde vragen, al die stress, angst en frustratie ervaren.

Veel wordt gecamoufleerd waardoor we een vertekend beeld krijgen!

Camouflage is een reddingsmiddel(?) We gedragen, doen wat van ons verwacht wordt, wat aan ons geleerd is, wat ons gezegd is... Waarom? Een vraag die zoon zichzelf dikwijls stelt.

De camouflage valt weg op termijn...

Ik stel me dit voor als toch moeten vriendelijk zijn aan iemand die je in feite liever een schop onder zen ... geeft. Als iets moeten eten dat ik helemaal niet lust maar aan tafel zitten en luidop hmmmmmmmmm lekker zeggen... Misschiien een raar vergelijk maar op die manier kan ik de frustratie voelen bij iets moeten doen terwijl ik er helemaal niet achter sta of niet begrijp waarom ik dat zou moeten doen. Uiteindelijk zou ik niet vriendelijk kunnen blijven tegenover die iemand, zou ik misschien 1 hap kunnen eten van die vieze kost en het daarna uitspugen.

Als we nu even blijven stilstaan bij alles wat mensen met autisme doen om, het ONS, uiteindelijk naar de zin te maken, dan blijf ikzelf er even bij stilstaan wat wij in feite doen om het HEN naar de zin te maken. Wij hebben toch de naam " normaal"? Wij kunnen ons toch inleven? Wij hebben toch al die sociale vaardigheden? Wij kunnen toch rekening houden met anderen? Wij kunnen ons toch aanpassen? Enz...

Aanvallend wil ik hier niet zijn, ik tracht gewoon een manier te vinden om iets weer te geven, om wat meer begrip te vragen voor mensen met deze handicap.

Zoonlief is op dit moment in zijn nopjes met zijn stage. Ik ben elke keer blij als er iets positiefs voor hem op het menu staat. Hij zal het later nog moeilijk genoeg krijgen in onze maatschappij!

11:17 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld | Permalink | Commentaren (0) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |

18-10-10

Plaat blijft hangen...

Zoon zijn plaat blijft regelmatig hangen zoals we dat gewoon zijn. We horen dan wel 100x hetzelfde zeggen, iedere keer weer vol overtuiging. Het lijkt dan net of hij had dit nog niet gezegd. Soms kunnen we zijn zin dan al vervolledigen vooraleer hij a zou zeggen.

Ieder jaar verschijnen er dan ook weer dezelfde problemen. Hoe we ook denken dat alles vlotjes zal verlopen de volgende keren, zo niet waar is onze stelling.

Bosklassen volgende week. Her derde jaar op rij. Ieder jaar weer hetzelfde. Ik wil niet gaan, moet ik nu echt mee op bosklassen? Ik ben vies van de bedden, zal ik op een kamer alleen liggen omdat ik zo hard snurk, zou ik met drie of vier anderen moeten slapen, ik wil mijn medicatie niet afgeven maar zelf bijhouden, enz...

Weer zegt hij net hetzelfde maar dan weer niet op de juiste manier naar anderen toe die hem niet goed genoeg kennen. Als men niet verder kijkt en denkt dan dat wat men hoort, heeft men niet door dat zoon in feite bang is van deze veranderingen. Een hoop stress dus. Op de koop toe gaan ze dit jaar niet naar dezelfde bestemming als de voorgaande jaren. Nog een weekje en ze vertrekken.

De proefstage die in zicht is en daar geen verdere informatie over hebben, maakt het hem ook niet makkelijk. Mama belde naar school en ze gaan hun best doen hem en mama op de hoogte te brengen. Ondertussen blijven we bezig met de onopgeloste vragen herhalen.

Kerstmis in zicht. Stilletjesaan beginnen daar ook de vragen te rijzen.

Al die onduidelijkheden zijn niet goed voor zijn humeur en gevoelswereld. Ik kan hem daar zeer goed in begrijpen. Op voorhand afspreken en alles zo duidelijk mogelijk stellen is dan ook van het grootste belang. Het erge is dat ik hem thuis ook niet van antwoord kan dienen daar men mij evengoed niet aansprak ivm alle vragen die er bestaan rond het schoolgebeuren. Thuis krijgen we dan alle ongenoegens te verteren. Weer begrijp ik hem maar al te goed maar dat is niet voldoende om hem gerust te stellen. Zolang zijn vragen niet zijn ingevuld, blijft de plaat hangen. Geloof me dat dit niet alleen voor ons onaangenaam is maar eens zo onaangenaam voor hem!

Voor de rest camoufleert zoon veel. Spijtig genoeg zou ik zo zeggen. Op die manier weten we de helft van de tijd niet hoe hij zich echt voelt. Goed dat hij zich tegenover mama nog kan laten zien. Mama kent hem dan ook als geen ander en kan erdoor zien. Anderen krijgen dan weer een beeld van hem dat niet klopt. Men gaat als vanzelfsprekend aannemen dat hij alles wel begrijpt, dat hij rustig is, dat hij erop vooruitgaat. Thuis barst hij dan wel eens. De camouflage wordt dan ook niet volgehouden en dat is dan een moment dat men schrikt en pas merkt dat alles niet zo positief gaat als men dacht.

Als men zoon goed kent dan ziet men aan zijn gedrag dat er iets scheelt. Hij wordt dan onrustiger, gaat veel meer praten, wil meer knuffels, gaat zich vlugger aangevallen voelen, blijft de plaat nog meer hangen.

Het gaat dus niet zo goed met zoon. De oplossing ligt voor de hand: DUIDELIJKHEID! Bosklassenweek voorbij!

 

 

13:35 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |