18-03-11

Vrienden?

 Meeste kinderen hebben vrienden, hebben een sociaal leven. Ik praat dan vooral over onze tieners. Ze gaan samen sporten, gaan samen naar de cinéma, gaan al eens iets drinken enz.

Zoon heeft dit allemaal niet. Vrienden maken was er nooit bij. Soms dacht hij dat hij een vriend had maar dan was dat alleen zo voor hem. De andere zag dat dan alleen maar om de spot met hem te drijven. Vrienden maken houdt dan ook zoveel in. Ook het gevoel van erbij te horen komt eraan te pas. Zo zagen we al een verandering van kapsel,  van houding, van muzikale voorkeur... Op zoek naar of immitatie? Diegene die gekopieerd werd, was voor hem helemaal geen vriend. Zoons verlangen om eens echt deel te nemen aan iets, ging nooit in vervulling. Zo gingen ze naar de cinéma maar nooit werd er an zoon gevraagd om eens mee te gaan. Wel de plannen in geuren en kleuren vertellen waar zoon bij zit. Een ingelicht iemand die heel goed wist wat kon en niet kon maar zoon toch de spot dreef met zoon. Ondertussen zag je zoons haar groeien... Veel vroeger was er een (vriendje), die was toch zo grappig mama. Ware het niet dat dat (vriendje) hem allerlei liet doen en zoon dan stond uit te lachen. Voor zoon was dat een zeer grappig vriendje...  Vorig schooljaar had hij weer een zogenaamd vriendje. Ook dat vriendje was weer niet koosjer. Goed dat zoon verstandig was en op tijd zag dat hij geen vriend was! Zo kan ik hier nog vele dingen vertellen over zogenaamde vriendjes.

Geen vrienden dus. Voor zoon hoeven vrienden niet, zo zegt hij. Ik merk dat hij wel vrienden zou willen maar niet weet hoe ze te maken of bang is om weer een verkeerde (vriend) tegen te komen.

Sporten is er ook niet bij want ook daar is hij het mikpunt van en zijn sportclubs te competitief zodat de trainers hem liever kwijt dan rijk zijn.( zoals we in het verleden al mochten meemaken)

 Zo wil zoon al eens graag gaan winkelen. Gaan winkelen mag hij gerust hier in de winkelstraat. Het rare is dat van de moment hij mag, hij niet meer wil omdat hij dan liever met mama gaat. Als mama dan niet mee wil dan gaat zoon ook niet.

De gekende, vertrouwde mensen daar voelt hij zich veilig. Toch niet zo raar als men weet dat deze mensen hen niet bespotten, hun best doen hem te begrijpen, hij daar zichzelf kan zijn, hij niet moet camoufleren, er geen angst moet zijn om te falen...

Zoon is een eenzaat. Volgens mij een ongewilde eenzaat. Iemand die op jonge leeftijd al mocht proeven van de armoedige geesten die graag de spot drijven met alles wat anders is.

 

10:02 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-02-11

zak chips

Weer problemen met die leerkracht waar men onmondig zou moeten zijn in de lessen. Nieuwe poging denk ik om de klas onder de duim te houden is o streepjes sparen en dan krijgt de klas een zak chips als beloning. Heeft er iemand 5 streepjes dan geen chips voor de klas. Wie krijgt er om de haverklap een streepje denk je? Inderdaad zoonlief. Hoe hard hij ook zijn best doet in die les, blijkbaar is hij toch steeds de pineut. Erg is dat hij echt niet begrijpt waarom hij een bepaald streepje kreeg. Na al de verhalen over die leerkracht kunnen we niet anders denken dan dat die leraar, zoals men dit placht te zeggen, een pik op zoon heeft. Ik herinner me de ouderavond nog waar die leerkracht ons zei dat het moeilijk voor hem is om naar zoon toe positief te kijken. Zo vertelde ik al dat zoon zich na de kerstvakantie herpakte. In de agenda waar ze dagelijks van zeer goed tot onvoldoende krijgen per les, kan je dan ook zien dat zoon erop vooruitgaat in elke les. Alleen die ene les blijft negatief. Ook op het rapport kan men zien dat het bij die ene leerkracht alleen maar negatief is. Iedere keer dat zoon van die leerkracht les kreeg, hebben we weer een avond vol met vragen en frustratie van zoon. Natuurlijk zal zoon de 5 streepjes behalen en zal de klas dan door hem geen zak chips krijgen, dat is voorspelbaar in deze situatie. Begrijp me goed! Niet omdat zoon die streepjes wil behalen, hij zal ze wel krijgen. Thuis blijven we erop drukken dat hij erover moet praten met zijn mentor of een andere leerkracht waar hij zich goed bij voelt. Hij vraagt zich af wat dat gekort is en zwijgt op school. Hij vraagt zich dikwijls af wat hij nu weer verkeerd deed in die les. Hij vraagt zich af hoe hij zich dan wel zou moeten gedragen in die les enz. Thuis luisteren we naar zijn verhaal na die lessen. Thuis weten we ook dat die leerkracht niet op de juiste weg zit naar zoon toe. Thuis zeggen we dat we allemaal wel zo een leerkracht hebben gekend. Spijtig genoeg is zoonlief daar niet mee geholpen. Misschien moet die leerkracht maar les geven aan mensen met een rits in hun mond die hij kan opendoen wanneer het hem belieft? De rits van zon zou nooit meer opengaan denk ik!

De dagen dat hij die leerkracht krijgt, voelt zoon zich niet goed en wil dan liever niet naar school. De moed zakt hem in zijn schoenen bij de gedahte aan die lessen...

07:56 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-02-11

iedereen heeft stress

 

Het is even geleden dat ik een blogje schreef. Ik heb dus veel te vertellen.

Het loopt moeilijk op school dit jaar. Ik weet niet wat het dit jaar is maar de ene stressbui volgt de andere op. Vooral bij 1 leerkracht zie ik problemen die maar niet veranderen. Moeilijk lopende lessen  zowel voor de leerkracht als voor zoonlief. Ze maken het elkaar moeilijk als ik de beide kanten hoor. Zoonlief begrijpt heel dikwijls niet waarom hij alles maar moet geloven wat die man vertelt en de leerkracht begrijpt niet dat zoonlief juist daarom een discussie aangaat. Zoonlief wordt  bij elke discussie de mond gesnoerd en wordt hoe langer hoe gefrustreerder in die les. Ik kan zien dat het vervelend moet zijn in de les dat zoonlief telkens een discussie aangaat maar ik kan ook zien dat zoonlief voor zichzelf wel een discussie moet aangaan om te begrijpen waarom die leerkracht altijd gelijk heeft. Zo heeft zoon geleerd dat men een paar honderd euro per maand kan sparen. Natuurlijk stelt zoonlief dit in vraag en begint dan over huishuur, elektriciteit enzoverder. Zelfs al was het geen 500 euro dan weet zoon ook dat niet iedereen kan sparen en vraagt zich dan af hoe je dat doet. Zwijgen is echter de boodschap in deze lessen, om het even welk onderwerp er wordt aangesneden.

 Tijdens de sneeuwperiode lag er onder het afdak geen sneeuw. De bel gaat en zoon loopt onder het afdak. Meester roept en zoon moet in de sneeuw lopen. Thuisgekomen vertelt zoonlief vol verontwaardiging dat hij in de sneeuw moest lopen terwijl er onder het afdak geen sneeuw lag. Waarom is dat nu nodig mama, schoenen nat kousen nat, voeten koud, bijna gevallen... Op de ouderavond blijkt dat dit een regel is. Men loopt in de rij en zonodig in de sneeuw om de andere rijen niet te storen. Ah mama begrijpt dit nu.Zoonlief ook? Neen, want hem is alleen gesnauwd dat hij van onder het afdak moest komen. Had hem even vriendelijk gezegd dat dit het reglement was en hij had zich erbij neergelegd, hij had er niet de hele avond over doorgezeurd...

Zoon gaat op stage drie dagen in de week, de vierde dag komt hij op school en mag mee een toets doen. Niemand had hem daarvan op de hoogte gebracht, de lessen tijdens de stage werden niet gevolgd maar toch moest hij toetsen doen. Het was blijkbaar de bedoeling dat zoon de lessen ook nog eens inhaalde na zijn stage uren. Tja, kan allemaal zijn maar als er geen communicatie is, krijg je weer eens stresstoestanden. Zo gaat het maar door en het enige wat er gebeurt is dat zoon negatiever wordt. Men noemt hem dan niet stressbestendig, vragen zich af of hij later wel het arbeidsmilieu zal aankunnen en men noemt dit voorbereiding op...

Is men misschien vergeten dat men werkt met kinderen die een handicap hebben? Is communicatie iets dat alleen verkeerd loopt bij mensen en deze handicap?

De schoolperiode voor de kerstvakantie was dus negatief voor iedereen. Het spijtige is dat men op school niet zag waar er vele dingen verkeerd liepen. Op die ouderavond sprak ik met bovenstaande leerkracht en mijn gevoel daarbij werd alleen maar negatief. Hij staat enkel voor zichzelf open, stelt zijn eisen en wil dat deze ingewilligd worden zonder er even bij stil te staan waar hijzelf misschien iets positiever kan worden. Heel die man zijn houding stond me niet aan. Op het huidige rapport is hij dan ook weer de negatiefste. Ik wil als mama gerust helpen en thuis met zoon praten over de problemen die er zijn op school, hoe hij die misschien kan oplossen en dergelijke maar ik voel als mama zelf aan dat dit toch geen verf pakt bij die leerkracht. Zoonlief heeft zich na de kerstvakantie herpakt maar ik vraag me af of dit bij die ene leerkracht van blijvende duur zal zijn.

 

08:02 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |