16-02-12

Verhoogde kinderbijslag

Hallo, lang geleden weer.

Ik wil toch weer eens een woordje kwijt over de verhoogde kinderbijslag. Noem het een clowneske bedoening en volgens mij zijn we dan uitgepraat. Velen stellen zich de vraag waarom er de afkeuring werd beslist. Tja, wie weet het hé. Ik heb het in ieder geval opgegeven. Ik stel mijn zoon niet meer bloot aan al die zever die erbij komt kijken. Zoon is ondertussen 16 jaar en haat het als anderen over zijn autisme praten. Op dat kwartiertje controle onderzoek, wat men al onderzoek kan noemen, gaan ze een beslissing nemen over hoe zelfstandig hij wel is, hoe hij communiceert en over of hij vriendjes heeft. Natuurlijk heeft hij vriendjes in zijn hoofd, al waren het maar diegenen die hem alleen maar pesten. Wie met een kind en deze handicap leeft, begrijpt maar al te goed wat ik bedoel. Waar zijn al die jaren van ons vechten tegen de bierkaaien? Van ons leren omgaan met deze handicap en leren begrijpen ervan? Al die soms moeilijke jaren van een diagnose stellen, ouderbegeleiding, de wachtlijsten van scholen, thuisbegeleiding en noem maar op. Het verdriet en het verwerken, aanvaarden van ons kind is anders?

Naar welke school gaat je kind mevrouw? Naar een type 7? Neen, want er is een wachtlijst van een aantal jaren. Dus uw kind gaat naar een type 8 school? Noteert, type 8...  Sociale dienst van de mutualiteit legt uit: Tja erg maar als je kind op een type 7 school zit dan heb je meer kans op verhoogde kinderbijslag....

Aantal jaar later, andere controledokter. Naar welke school gaat je kind mevrouw. Een type 7. Eindelijk na een aantal jaar wachtlijst kon hij er eindelijk terecht. Welke opleidingsvorm mevrouw, ovi1 of ovi3. Ovi 3 dokter. ...

Kan hij zwemmen? Kan hij fietsen? Kan hij zijn veters knopen? Heeft hij vriendjes? Kleed hij zichzelf zelfstandig? Kan hij lezen? Zoja, lees dit eens even voor. Dit laatste gebeurde een jongen van 13. In mijn hoofd denk ik dan, ahja dat zal zijn ivm begrijpend lezen.  Nee hoor er werd nooit gevraagd na het lezen wat hij had begrepen uit het tekstje.

Heeft u het dossier gelezen dokter? Nee, als ik al die dossiers moet lezen, dat gaat niet hoor. ?????

Ooit bij een oorarts die dan moest vaststellen of zoon wel degelijk naar een type 7 school kon. Mevrouw, de diagnose van uw zoon dateert van 2OO8, misschien moet u terug. Tja oorarts, autisme heb je voor de rest van je leven, een handicap die niet verdwijnt met de jaren. ?????

Zoon zei geen goeiedag bij het verlaten van de doktersruimte, keek de dokter niet aan en werd een onbeleefd kind genoemd. ?????

Mevrouw, in het verslag hebben we wat overdreven daar het dient om verhoogde kinderbijslag aan te vragen. ?????

Een boek op zich kan men schrijven.

Zoals gezegd, geef ik het op. Ik ben trots op de weg die mijn zoon en ik hebben afgelegd. Als ik mijn zoon meer lastig val met de doktersbezoeken, het onderweg zijn, de wachttijd in de wachtzaal, de flauwe kul eens daar binnen, wel dan mogen ze hun aalmoes houden. Ik noem het een aalmoes daar we zoveel moeite moeten doen om dan toch nog afgekeurd te worden.

Daarbuiten geldt voor mij: EERLIJK DUURT HET LANGST!

Dat zijn ze niet in een verslag, in een controleonderzoek, in het toekennen van...

De raad die ik kreeg van bepaalde instanties was ook nog: Bereid uw kind niet voor op het controleonderzoek anders gaat het zich voorbeeldig gedragen daar het weet wat te verwachten... ????

Tja, men doet ermee wat men wil maar ik deed het wel om te vermijden dat zoon in een crisis zou belanden onderweg naar het onbekende, onverwachte...

Voor diegenen die het nog wel aanvragen, veel succes! 

Even vertellen dat dit mijn gevoel hierbij is. Ik versta maar al te goed de mensen die wel de verhoogde kinderbijslag aanvragen. Ook ik heb het meermaals aangevraagd. Ik heb gewoon geen zin meer in het hele clowneske gedoe...

10:42 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

18-03-11

Vrienden?

 Meeste kinderen hebben vrienden, hebben een sociaal leven. Ik praat dan vooral over onze tieners. Ze gaan samen sporten, gaan samen naar de cinéma, gaan al eens iets drinken enz.

Zoon heeft dit allemaal niet. Vrienden maken was er nooit bij. Soms dacht hij dat hij een vriend had maar dan was dat alleen zo voor hem. De andere zag dat dan alleen maar om de spot met hem te drijven. Vrienden maken houdt dan ook zoveel in. Ook het gevoel van erbij te horen komt eraan te pas. Zo zagen we al een verandering van kapsel,  van houding, van muzikale voorkeur... Op zoek naar of immitatie? Diegene die gekopieerd werd, was voor hem helemaal geen vriend. Zoons verlangen om eens echt deel te nemen aan iets, ging nooit in vervulling. Zo gingen ze naar de cinéma maar nooit werd er an zoon gevraagd om eens mee te gaan. Wel de plannen in geuren en kleuren vertellen waar zoon bij zit. Een ingelicht iemand die heel goed wist wat kon en niet kon maar zoon toch de spot dreef met zoon. Ondertussen zag je zoons haar groeien... Veel vroeger was er een (vriendje), die was toch zo grappig mama. Ware het niet dat dat (vriendje) hem allerlei liet doen en zoon dan stond uit te lachen. Voor zoon was dat een zeer grappig vriendje...  Vorig schooljaar had hij weer een zogenaamd vriendje. Ook dat vriendje was weer niet koosjer. Goed dat zoon verstandig was en op tijd zag dat hij geen vriend was! Zo kan ik hier nog vele dingen vertellen over zogenaamde vriendjes.

Geen vrienden dus. Voor zoon hoeven vrienden niet, zo zegt hij. Ik merk dat hij wel vrienden zou willen maar niet weet hoe ze te maken of bang is om weer een verkeerde (vriend) tegen te komen.

Sporten is er ook niet bij want ook daar is hij het mikpunt van en zijn sportclubs te competitief zodat de trainers hem liever kwijt dan rijk zijn.( zoals we in het verleden al mochten meemaken)

 Zo wil zoon al eens graag gaan winkelen. Gaan winkelen mag hij gerust hier in de winkelstraat. Het rare is dat van de moment hij mag, hij niet meer wil omdat hij dan liever met mama gaat. Als mama dan niet mee wil dan gaat zoon ook niet.

De gekende, vertrouwde mensen daar voelt hij zich veilig. Toch niet zo raar als men weet dat deze mensen hen niet bespotten, hun best doen hem te begrijpen, hij daar zichzelf kan zijn, hij niet moet camoufleren, er geen angst moet zijn om te falen...

Zoon is een eenzaat. Volgens mij een ongewilde eenzaat. Iemand die op jonge leeftijd al mocht proeven van de armoedige geesten die graag de spot drijven met alles wat anders is.

 

10:02 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-02-11

zak chips

Weer problemen met die leerkracht waar men onmondig zou moeten zijn in de lessen. Nieuwe poging denk ik om de klas onder de duim te houden is o streepjes sparen en dan krijgt de klas een zak chips als beloning. Heeft er iemand 5 streepjes dan geen chips voor de klas. Wie krijgt er om de haverklap een streepje denk je? Inderdaad zoonlief. Hoe hard hij ook zijn best doet in die les, blijkbaar is hij toch steeds de pineut. Erg is dat hij echt niet begrijpt waarom hij een bepaald streepje kreeg. Na al de verhalen over die leerkracht kunnen we niet anders denken dan dat die leraar, zoals men dit placht te zeggen, een pik op zoon heeft. Ik herinner me de ouderavond nog waar die leerkracht ons zei dat het moeilijk voor hem is om naar zoon toe positief te kijken. Zo vertelde ik al dat zoon zich na de kerstvakantie herpakte. In de agenda waar ze dagelijks van zeer goed tot onvoldoende krijgen per les, kan je dan ook zien dat zoon erop vooruitgaat in elke les. Alleen die ene les blijft negatief. Ook op het rapport kan men zien dat het bij die ene leerkracht alleen maar negatief is. Iedere keer dat zoon van die leerkracht les kreeg, hebben we weer een avond vol met vragen en frustratie van zoon. Natuurlijk zal zoon de 5 streepjes behalen en zal de klas dan door hem geen zak chips krijgen, dat is voorspelbaar in deze situatie. Begrijp me goed! Niet omdat zoon die streepjes wil behalen, hij zal ze wel krijgen. Thuis blijven we erop drukken dat hij erover moet praten met zijn mentor of een andere leerkracht waar hij zich goed bij voelt. Hij vraagt zich af wat dat gekort is en zwijgt op school. Hij vraagt zich dikwijls af wat hij nu weer verkeerd deed in die les. Hij vraagt zich af hoe hij zich dan wel zou moeten gedragen in die les enz. Thuis luisteren we naar zijn verhaal na die lessen. Thuis weten we ook dat die leerkracht niet op de juiste weg zit naar zoon toe. Thuis zeggen we dat we allemaal wel zo een leerkracht hebben gekend. Spijtig genoeg is zoonlief daar niet mee geholpen. Misschien moet die leerkracht maar les geven aan mensen met een rits in hun mond die hij kan opendoen wanneer het hem belieft? De rits van zon zou nooit meer opengaan denk ik!

De dagen dat hij die leerkracht krijgt, voelt zoon zich niet goed en wil dan liever niet naar school. De moed zakt hem in zijn schoenen bij de gedahte aan die lessen...

07:56 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende