27-09-08

onvoorbereid

Gisteren was het een facultatieve verlofdag voor mijn zoon.Ik had onze dag uitgestippeld maar onverwachts kreeg ik te horen dat er een afscheidsfeestje was die namiddag.Ondertussen hebben we in de voormiddag gedaan wat was afgesproken.Eens thuis gingen we even tv kijken en daarna naar de winkel.Ik vertel van het afscheidsfeestje en dat we daar dan tegelijkertijd een pannekoek kunnen eten.Al tegen zijn zin gaan we ernaartoe.We komen daar aan en er blijkt veel volk te zijn en een optreden.Meteen begint hij te zagen dat hij naar huis wil.Hij zondert zich even af in de hal met zijn nintendo en ik denk ,oh,het is wel ok.Ik ga buiten even een sigaretje roken.Ook hij komt mee buiten.Staat er iemand mee te roken die hij kent en die we beiden graag hebben..Plots begint hij haar spelend in haar buik te porren.Zij heeft dat uiteraard niet graag en we vragen hem dan ook te stoppen.Niks gekort,op de duur begon hij mama in de buik te porren.Hij is dus weer even vervelend en staat op dat moment voor niks open.Alle rokers gaan naar binnen en ik sta daar nog even met mijn zoon.De bui gaat over en we gaan ook naar binnen.We bestellen pannekoekskes.Eens de pannekoeken op tafel wil hij er niet van eten.Het enige wat hij wil is naar huis gaan.Mijn fout dat hij dit gedrag vertoonde.Als ik eens overloop wat er allemaal te moeilijk was dan kan ik dat ook zien.1)Het onverwachte ,niet afgesprokene van naar dat afscheidsfeestje te gaan.2)Eens we daar zijn ,het vele volk.3)Het lawaai van de muziek.4)De pannekoeken die je pas kon bestellen na het optreden.Toch,vond ik het knap van hem dat hij zich even afzonderde.Hij heeft dus heel erg zijn best gedaan voor mama zodat ze daar toch even kon blijven.Het onverwachte,niet afgesprokene is en blijft uit den boze.Na het afscheidsfeestje en de pannekoeken had ik weer mijn toffe zoon terug.We zaten immers terug op ons afgesproken schema.

08:29 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-09-08

over hoe ze elkaar soms niet begrijpen

Er zijn zo van die typische conflictjes op school die in feite enkel en alleen steunen op de moeilijkheden die je terugvindt bij mensen met autisme.Enkele voorbeeldjes zonder het hele verhaal er bij te vertellen

2 kinderen gaan schaken.1 wint de andere verliest.Logisch voor ons voor de verliezer een enorm probleem.De winnaar wordt niet toegestaan te vertellen dat hij won of we krijgen een conflictje.De verliezer neemt het de winnaar heel kwalijk dat hij dit spel won.Dit gegeven werkt dan ook verder in de klas.Plots geeft de verliezer de winnaar een stomp in de rug,zomaar uit het niets.De winnaar durft na een aantal van deze conflictjes niet meer met de verliezer te schaken.Op school wordt dit gezien en de verliezer schaakt nu enkel nog met de leerkrachten.Verliezen is moeilijk en ja er zijn nog mensen die niet tegen hun verlies kunnen maar toch niet zo extreem als zij.

Bij de tuinbouw wordt de opdracht gegeven de hoopjes gras op te ruimen.Iemand neemt een hoopje gras om op te ruimen.Plots is een ander boos want het hoopje dat die iemand stond op te ruimen was het hoopje van die ander.Een conflict over een hoopje gras opruimen.Die iemand begrijpt op dat moment niet waarom die andere plots boos is.Maar owee moest je dat bij die iemand zijn hoopje gras hebben gedaan.

Hoewel je bv mijn zoon hoort vertellen over zijn autisme en waar hij het moeilijk heeft,zal hij diezelfde problemen niet bij een ander zien.Raar als je hen hoort vertellen wat ze zelf niet kunnen verdragen en je ze het 2 minuten later zelf ziet doen.Raar dat ze op een ander kritiek geven bij bepaalde dingen en ze 2 minuten later hetzelfde doen.Raar dat ze een opsomming kunnen geven van wat niet mag of iets dergelijks en je ze 2 minuten later toch ziet doen wat ze net zogezegd wisten en niet mocht.Nogal vlug zeggen we dan:Hoe is het mogelijk,hij weet het want hij ziet het van een ander of hij weet het goed genoeg en toch doet hij het keer op keer terug.Peter Vermeulen legt dit goed uit in zijn boek"Dit is de titel"over autistisch denken.Om hem even te citeren in het kort.

"De schijnbare ongerijmdheid(hoe kan je nu iets weten en het toch niet kunnen)is een grote bron van frustratie en vooral verwarring voor al wie met autisme geconfronteerd wordt.Het is echter iets minder verwarrend, dus duidelijker, wanneer we onderscheid maken tussen twee soorten kennis:feitenkennis en know how (of gezond verstand)."

Ik las al verschillende boeken van "Peter Vermeulen" en vind in "Brein Bedriegt " bv mijn zoon terug alsook de vele misverstanden die we daadwerleijk aan den lijve ondervinden.Ik grijp dikwijls als troost terug naar zijn boeken en denk dan dikwijls,wat zou ik die mens eens graag tegenkomen.Het lijkt wel of hij de enige is die mijn zoon daadwerkelijk zou kunnen begrijpen. Zelfs op school in al die jaren als ik weer eens vecht tegen een muur van onbegrip,zeg ik iedere keer dat ze misschien beter die boeken eens zouden lezen opdat ze dan misschien hun oogkleppen eens afdoen.Zijn boek " dit is de titel", deed me veel meer begrijpen over autistisch denken.Al zeker 6 jaar heb ik die boeken in huis en nog steeds zijn ze een steun voor me,nog steeds zijn ze een leerschool in het begrijpen van mijn zoon.Begrijp me niet verkeerd,ik leef niet volgens het boek,ik put er troost en steun uit en leer ervan.Ik val in herhaling maar ik raad aan die boeken een keer te lezen,zoals ze over 6 jaar mij hebben aangeraden die boeken te lezen.De wereld van autisme gaat voor een groot stuk open bij het lezen,de herkenning die je eruithaalt doen je deugd en je krijg een hele duidelijke uitleg over waar je nu soms versteld van staat.

10:33 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

over de waarheid

Hoe kinderen met autisme eerlijk zijn en volwassenen zonder autisme hun conclusies trekken via eigen invullen van feiten die er niet zijn.Natuurlijk weer ten koste van het kind.

Nu mijn zoon in een type 7 school zit is daarom het pesten niet helemaal verdwenen.Er zijn verschillende kinderen van vorig jaar en zelfs kinderen van de school daarvoor op de huidige school.Vorig jaar op semi internaat was er 1 jongeman die het leuk vond de stoere uit te hangen en op die manier een aantal kinderen op te stoken om mee te pesten.Vooral de kinderen met autisme deden wat die jongen vroegen maar werden eveneens het slachtoffer van zijn pesterijen.Dit jaar zitten er dus 2 van die kinderen op school bij mijn zoon.(niet de zogenaamde stoere.)Om nu even uit te leggen hoe ze soms in elkaar zitten.1 daarvan is een knuffelaar en knuffelt er op los met iedereen.Ook mijn zoon werd te regelmatig geknuffeld.Tegelijkertijd ging de knuffelaar toch zijn oren laten hangen naar de stoere.Het ging van knuffelen naar pesten.De andere die nu ook op deze school zit die is dan vriendelijk en dan pestgedrag naar mijn zoon toe.Als er een gesprek rond kwam via de opvoeder dan klonk het:"Wij moeten dat van de stoere en als we dat niet doen dan..."Het nieuwe schooljaar begint dus en ze ontmoeten elkaar terug.Weer gaat die ene van knuffels naar pesten.De andere doet lekker mee.Mijn zoon is het pesten al zo gewoon dat hij beheerst blijft en met die 2 een gesprek aangaat met de vraag waarom ze hem pesten.Oh,zeggen die 2,wij moeten dat van de stoere!Hoe kan dat nu zegt mijn zoon,die zit hier toch niet mee op onze school?Reactie:Och nu dat je dat zegt dat is waar ook en dan moeten we je niet meer pesten.ECHT GEBEURD HOOR!!!De knuffelaar moet op een gegeven moment dikzak zeggen tegen mijn zoon van een grotere.De knuffelaar roept dus naar mijn zoon,dikzak.Na dat hij dit riep ,komt hij naar mijn zoon en zegt:Sorry maar ik moest dat van die andere of ik krijg slaag en geeft mijn zoon een knuffel.Mijn begrijpende zoon zegt dat ze daar beter over kunnen gaan praten de volgende keer want dat hij niet alleen lijdt onder deze toestanden maar ook de knuffelaar zelf op de duur.Ze zijn allemaal vriendjes dus.

Tijdens het wachten op de avond schoolbus is er een jongen die iedereen pijn doet.Iedereen heeft bang van die jongen want die verkondigt dat hij aan kung fu fighting doet.Deze vindt het leuk om met zijn knokkels op mijn zoons hoofd te slaan,zomaar omdat dit leuk is.Toezicht is hier niet,af en toe komt er een meester eens kijken.

Een andere jongen loopt dit jaar op deze school in type 3 en zit in de refter naast die van mijn zoon.In deze refter moeten ze soep gaan halen.Deze jongen was op de vorige vorige school een serieuze pestkop tegenover mijn zoon en het was ook die jongen die het leuk vond mijn zoon voor de hele school voor aap te zetten.(lees vorige blogs ivm de borsten die wiebelen )Mijn zoon gaat dus niet graag soep halen en wil die jongen echt wel mijden.Als die pestkop mijn zoon ziet dan klinkt het dikzak.

Over soep gaan halen en een incident dat volledig uit zijn context gerukt is door een professionele volwassene(?)Mijn zoon vertelt aan zijn huidige vriend heel het verhaal over de soep gaan halen en die vroegere pestkop.Er ligt een papier op tafel van de vriend zijn koffiekoeken en mijn zoon wil daar in knippen.Met de schaar in de hand zit hij dus in de refter aan tafel.Zijn vriend begint hem uit te dagen om nog een koemeke soep te gaan halen en verkondigt hierbij dat hij niet durft en bang is voor die pestkop.Mijn zoon vraagt hem hiermee te stoppen.De vriend stopt echter niet en ook een ander begint mee mijn zoon namen te noemen.Mijn zoon wil met veel gebaren nog eens duidelijk maken dat hij moet stoppen.De gebaren worden gemaakt terwijl hij die schaar vastheeft en deze komt per ongeluk op de arm van de vriend terecht.

Een verhaal met gevolgen.

Mama krijgt telefoon van de school en men vertelt:Mevrouw wij zijn heel hard geschrokken want er is een incident gebeurd.Uw zoon was boos ,heeft daarop zijn schaar uit de boekentas genomen en er een ander mee verwond.Mama schrok dus ook hevig plus mama zei direkt,dat kan ik niet geloven,dan moet er echt al iets zijn geweest plus mijn zoon zou dan eerder al heel die refter op zijn kop hebben gezet met verbale agressie die men door de hele school zou gehoord hebben maar zoiets nooit van mijn leven.Mama na die telefoon volledig over haar toeren en in ongeloof.17 u mijn zoon komt van de bus.De busbegeleidster spreekt me aan en ze zegt:mama niet boos zijn op je zoon he want wat ze je vertelden aan de telefoon klopt niet,het was een ongelukje dat heeft de meester me gezegd.Een pak van mijn hart al direkt!!'savonds hebben we een gesprekje mijn zoon en ik en blijkt dit inderdaad een ongelukje.Mama belt de volgende dag naar school want dit moet toch wel recht gezet worden.

Aan de telefoon vraagt mama om haar nog eens te vertellen wat er volgens haar gisteren is gebeurd.Haar verhaal is niet volledig en mama wijst haar daarop.Mevrouw zegt ze,ik moet eerlijk zijn en ik wist niet dat de schaar en het papier al daar waren,ik heb dus zelf ingevuld dat hij die schaar in boosheid uit zijn boekentas haalde.en daar mijn verdere interpretatie in gemaakt.U moet begrijpen mevrouw dat wij heel hard geschrokken zijn.Ik stelde me de vraag waar komt die schaar plots vandaan,we zitten in de refter ,er was geen crea moment,dus heb ik dat zelf ingevuld.

Het is maar hoe iets volledig uit zijn context kan gerukt worden bij te weinig informatie van een auti kind dat volledig over zijn toeren is en hoe je daar je eigen interpratie aan geeft.Ik heb haar dan ook gezegd dat interpratie zeker niet vrij staat in zulke situaties en dat men een kind beter bevraagd als het rustig is en niet in een toestand waar het kind over zijn toeren is en niet begrijpt wat er plots allemaal gaande is.Ik bedoel daarmee:niemand had gezien wat er echt gebeurd is,pas toen er iemand aan hun tafel kwam en ze zagen de kras op die arm werd er gereageerd.Plots staat alles op zijn kop,de kinderen worden uit de refter gehaald en krijgen straf.De kinderen zelf waren ook helemaal niet boos op elkaar en verkondigden beiden dat het een ongelukje was.

De situatie wordt rechtgezet kreeg ik de boodschap en ze ging direkt na mijn telefoon mijn zoon uit de klas halen voor een goed gesprekje .Ze zei er ook nog bij dat mijn zoon op school wordt gezien als een vriendelijke ,lieve jongen en dat ze ook daarom zo geschrokken waren.Ze vertelt bij deze ook dat de verwonding een schrammetje is.Maandag zet ze haar interpretatie van het verhaal recht op de klasseraad en haar interpratie wordt uit het dossier gehaald.Mama wil dit wel even graag zeker weten volgende week.Mijn zoon stapt van de bus en het eerste wat ik vraag is of hij een goed gesprekje heeft gehad.Ja zegt hij.We hebben samen alles op een rijtje gezet en ik mocht lezen wat ze geschreven heeft en ze heeft met uitroeptekens erbij gezet dat dit een ongelukje was.Mijn zoon kon weer lachen.De kinderen zelf die morgen daar was geen vuiltje voor aan de lucht en nog steeds zijn het dikke vrienden.Diegene die mee had gedaan in de refter zei aan mijn zoon zelfs dat zij hem hond en varken had genoemd en dat ze dat leuk vond.Over eerlijkheid gesproken!!Mijn zoon had dit zelfs niet gehoord op dat moment.Als ik aan mijn zoon vraag hoe hij het vindt op deze school dan zegt hij:mama,ze pesten me soms maar voor mij is deze school fijn want hoe ik vroeger werd gepest of nu dat is een groot verschil.Verwaarloosbaar gepest worden dus:-( Alleen ik weet hoe hij eronder lijdt onder dat pesten en hoe hij elke keer waar faalt in een dieet en zo graag zou vermageren.

Elke dag opnieuw zeg ik mijn zoon te gaan praten met de leerkrachten bij zulke problemen als bovenstaanden.Elke dag zegt hij jaja maar doet dit niet altijd.Als ik dan vraag,zal ik een briefje schrijven dan zegt hij,neen mama ik moet mijn plan leren trekken.Spijtig maar op de duur moet mama dan toch weer de boodschapper zijn.Het is niet omdat mijn zoon verbaal sterk is dat men als vanzelfsprekend moet aannemen dat alles van een leien dakje loopt .Voor de rest wil ik hier aantonen hoe hij thuis bijna alles vertelt omdat thuis zijn enige vertrouwde ,veilige omgeving is.Iets wat we hebben opgebouwd,iets waar ik heb geleerd dat mijn zoon het niet in zich heeft om uit zichzelf zijn gevoelens of ongemakken te vertellen en ik diegene moet zijn die hem daar in help.Its wat men ook goed moet weten is dat men nooit een goed gesprek kan hebben met kinderen die over hun toeren zijn,kinderen die opgewonden zijn...Een gesprek moet worden gevoerd wanneer kinderen rustig zijn!!Wanneer men mijn zoon iets voorkauwt,zal hij waarschijnlijk of herhalen of gewoon ja zeggen of een heel ander antwoord geven dan men verwacht omdat hij het allemaal niet meer begrijpt.Heel dikwijls geeft hij de indruk alles begrepen te hebben om dan een tijd later te horen of te zien dat hij het niet begreep.Interpraties omdat een gegeven niet werd ingevuld,zijn uit den boze!!1 iemand in al die jaren,begreep mijn zoon als geen ander.Dat was de praatmeester van vorig jaar.Hij zag het autisme van mijn zoon en niet de verbaal sterke zoon.Hij kon zien waar het misliep in misverstanden en wist meestal hoe je de juiste informatie kreeg van mijn zoon.Hij was ook de enige die me vertelde dat hij zag hoe erg auti mijn zoon wel is en hoe moeilijk hij het heeft. Mijn zoon zelf,praat dan ook nog steeds over die meester en hoopt dat hij hem nog eens terug zal zien.In situaties zoals van de week,zegt mijn zoon dan ook,als ik met die meester kon praten,begreep die direkt dat ik zoiets nooit zou doen mama.De laatste tijd loopt hij dan ook weer rond met het gezegde:ik vraag me af wanneer iemand me is gaat begrijpen,niemand verstaat iets van mij behalve jij mama maar ook niet altijd.

09:17 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |