04-12-08

terug :-)

Mijn zoon was ziek de voorbije dagen en dan komt er van bloggen niet veel in huis. Verleden zaterdag zijn we naar een wokshop grafiek en animatie geweest. Onze verwachtingen waren anders dan we dachten. Na de workshop hadden we geen van 2 een goed gevoel. Raar hoe we soms dezelfde mening delen over mensen of gebeurtenissen. We hebben dus allebei een probleem met dezelfde persoon in die workshop. Voor de rest was het een interessante bedoening maar hadden we liever minder gebrainstormd en meer gedaan. Mijn zoon daar ben ik toch wel weer van geschrokken in de zin van, hij brainstormde mee al was het op zijn manier. Erg dat hij zich niet goed voelde en een beetje genegeerd in zijn ideeen. Ik denk dat ik de enige was die begreep dat hij de opdracht verkeerd begreep bij sommige dingen. Moeilijk om uit te leggen. We brainstormden over het concept, wat leeft er op onze aardbol, wat zien we niet of gekleurd, wat is er normaal en wat is anders, ...Dat is in het kort  een beetje uitleg. Mijn zoon koos voor de 4 elementen, water, lucht, aarde, vuur. Bij iedere vraag begon hij terug over die elementen en "avatar", een programma op tv. Ik vroeg hem of we het konden bekijken vanuit, vulkaanuitbarstingen of tsunami's en van daaruit naar bv armoede...Ja, dat kon. Het spijtige is dat niemand erin meeging maar dat er gewoon niet verder werd op ingegaan of hem uitlegde waarom avatar en de 4 elementen niet echt pastte in het concept. Prachtig was het gewoon dat hij tijdens dat lange brainstormen rustig bleef en durfde vertellen wat hij in zijn hoofd had. Gaandeweg in die workshop begonnen we over brillen ( iedereen heeft een andere bril op ). Mijn zoon begon over een filmpje op you tube ivm een bril. Zo goed dat de verantwoordelijke van die workshop mijn zoon een beetje kent en hij ons dan toch tegen het einde ons dat filmpje liet bekijken. Goed dat die verantwoordelijke er was, want die gaf iedereen dan toch het gevoel dat iedereen gehoord werd. Ik was hem dan ook dankbaar omdat hij mijn zoon dat gevoel gaf. Op het einde van de workshop, mochten we allemaal even vertellen wat we positief en negatief vonden aan de workshop. Mijn zoon begon weer over avatar en de 4 elementen... De workshop was in feite niet echt georganiseerd en er was teveel onduidelijkheid. Ook voor mij. Die ene persoon waar we het beiden moeilijk mee, is iemand die al lang weet hoe het animatiefilmpje eruit moet zien en blabla. Uiteraard, hij geeft mee die workshop. Ik heb alleen zoiets van, wij moeten het leren dus laat ons iets doen al vind je het nog zo verkeerd maar zo ontdekken we dat zelf. Zijn reactie was dat hij geen kritiek geeft om ons af te breken maar dat hij uit ervaring weet dat iets niet werkt. Ok, maar juist daarom moeten we leren waarom iets niet werkt. Geef me liever veel kritiek maar laat me zien wat er niet werkt en waarom. Zijn reactie op bepaalde dingen waar ik hem over aansprak, was ook alles behalve sympathiek. Op het einde van de workshop voelde ik aan dat er een communicatiestoornis was ontstaan en deed ik een poging erover te praten met hem. Zijn reactie gaf me het gevoel dat hij me uitlachte en vooral zich heel goed voelde me de les te spellen. Zowel mijn zoon als ik, zouden voor die persoon de workshop graag laten liggen maar het interesseert ons ook zo dat we toch nog een poging zullen wagen. Toch lig ik al van zaterdag wakker van die mens en zijn reacties. De wederzijdse aversie was goed te voelen. Mijn zoon voelt zich al even slecht bij die mens. In feite kregen en krijgen we allebei het gevoel dat we onozelaars zijn in die workshop en niet weten waar we mee bezig zijn. Waarom? Teveel onuitgelegde zaken, nemen teveel vanzelfsprekend, negeren ons , ... (dit slaat vooral op die ene) Spijtig dat dit misschien weer alleen voor ons beiden geldt en de anderen er geen last van hebben. Ik ga volgende keer een poging wagen er nog eens over te praten. Autisme wordt zeker in het concept gestoken en ik zal zeker de gelegenheid te baat nemen om dit onderwerp bespreekbaar te maken. Zoals we weer ondervonden in die workshop, waren wij weer diegenen van een andere planeet. ( gevoel ).

09:18 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-11-08

kookles

Jaja, het was weer kookles. Ik werd na school op lekkere appelbollen getrakteerd!! Ze hadden een andere vorm maar weer zeerrrrrr lekker. Mijn zoon blijkt een creatief iemand te zijn in de keuken :-) Weten jullie nog dat hij vorige week overenthousiast was en daar een onvoldoende kreeg? Wel, gisteren heeft hij zijn enthousiasme kunnen onderdrukken. De leerkracht gaf hem hiervoor een pluim maar zag hoe moelijk dat was voor hem. Ze hebben er dan ook even een praatje rond gemaakt. Toch fantastisch dat mijn zoon zo zijn best doet!! Volgens de leerkracht koken heeft mijn zoon talent. Na al wat ik geproefd heb, kan ik dat alleen maar beamen. Ook die creativiteit vind ik fantastisch. De appelbollen hadden een vierkante , een ronde, een stervormige, 1 met zijn initiaal in gebakken, 1 opgerolde vorm...En weer niet te zoet of te zout, van alles net genoeg. Volgende les maken ze speculoos.

09:05 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-11-08

Verjaardag

Gisteren was ik jarig. Weer een dagje ouder dus. Mijne zoon,  de charmeur,  deed zijn ogen open en begon te zingen. Mama, je bent jarig,  je bent jarig maar weer een jaartje ouder, je bent jarig , je bent jarig, maar weer een jaartje ouder. Lol, een hele morgend heeft hij dat gezongen. Aan de bushalte vroeg hij me plots heel bezorgd of ik nu echt al oud was. Want oud zijn is vlug doodgaan. Ik heb dan gezegd dat ik nog van den bijlange niet oud ben en nog veel jaartjes ouder ga worden. Ik kreeg van hem een mooi cadeau en 5 minuten later vroeg hij me of hij het niet beter zelf kon houden daar hij dat zelf ook zo graag zou hebben. Allemaal zo typisch en zo eerlijk hé :-)  Na school stapt hij van de bus en zegt, mama, ik heb het sublieme cadeau voor u bij. Ik curieus, ik dacht , oh, hij zal iets gemaakt hebben op school. Zo bijzonder leek dat cadeau als hij het zei. Het was nog veel mooier dat cadeau. Hij behaalde over heel de lijn allemaal zeer goedjes in de agenda. Speciaal voor uw verjaardag , zei hij glunderend. Hij vroeg me die morgen aan de schoolbus wat ik graag wilde hebben voor mijn verjaardag en ja, ik had gezegd, veel goedjes in je agenda. Even tussendoor, de laatste week doet hij echt wel zijn best om die goedjes te behalen en je ziet het de goede richting op gaan. De zus kwam op bezoek en ik kreeg weer een cadeautje. Mijn zoon zijn commentaar was weer dat hij dat allemaal niet kreeg met zijn verjaardag. 2 minuten later zei hij, mama, in feite is het niet mooi van me dat ik die dingen zeg en ik ben blij dat je die cadeautjes hebt gekregen hoor. Maar ik ben wel een beetje jaloers, dat mag ik toch zeggen hé? Het hart op de tong, noemen ze dat. Ocharme, dat hij het toch nog steeds niet snapt he. 's Avonds hebben we dan samen met de zus en haar partner een beetje gefeest. Wie er weer alle aandacht op zich trok en druk was, hoef ik niet te vertellen hé. Hoe hij ook vooruit gaat, toch blijven die zelfde moeilijkheden bestaan. Zo spijtig dat hij het niet doorheeft van zichzelf. Vanmorgen vroeg hij me of ik een leuke verjaardag had gehad gisteren. Natuurlijk had ik een leuke verjaardag gehad samen met mijn kinderen en vrienden. Oh mama, dat doet me goed, zei hij, maar mijn cadeau was toch het mooiste hé...Hij is vertrokken met de schoolbus vanmorgen en zei me nog, mama ik voel me zelf goed bij die zeer goedjes en ik ga dat proberen vol te houden...

Het valt me weer eens op hoe hij wel nadenkt over alles of wel (weet )wat er mis loopt maar nog steeds niet kan uitvoeren wat hij zelf zo graag wil. In ieder geval, dat is 1 van die positieven die ik zie veranderen bij mijn zoon. Het al wel kunnen opsommen wat verkeerd is of met een onzekere vraag afkomen of iets wel positief is en mag of kan. Geloof me, dat is een hele grote stap vooruit. De vraag is of hij gewoon opsomt wat ze hem leren of dat hij het werkelijk beseft. Wat belangrijk is, is dat hij van goede wil is en zelf zeer hard zijn best wil doen!! Of hij nu nog 100x faalt of niet, dat vind ik niet erg. Ik weet immers hoe moeilijk het allemaal is voor hem en vele anderen. Ik zie ook hoe erg het voor hem zelf is als hij faalt in anderen hun ogen en heel eerlijk zelf niet beseft bij wat of waar hij faalde.

09:21 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |