05-12-08

begrijpen

Als ik mijn zoon bezig hoor in zijn verhalen, de manier waarop hij alles vertelt en zijn redenen, dan merk ik alleen maar dat hij nog steeds vele dingen niet ziet of begrijpt. Er zijn al dingen die hij niet meer zegt aan een leerkracht (weinig) omdat hij de ervaring heeft dat dezen dan boos zijn. Alleen begrijpt hij niet waarom ze dan boos zijn want wat hij wil zeggen, is volgens hem niet meer dan juist en normaal. Thuis stroomt alles er dan uit. Het gevolg hiervan is dat hij op school zichzelf niet meer laat zien en het moeilijker wordt voor de leerkrachten om hem te begrijpen. Als hij dan toch eens iets zegt, is hij direkt onbeleefd of storend. Het erge is dat hij echt niet begrijpt waarom hij sommige dingen niet mag of kan zeggen. Ook tegenover zijn klasgenoten floept hij alles er maar uit. Dat de leerkracht computer op internet mag en de leerlingen niet, dat gaat echt zijn verstand te boven en hij vindt dat dan ook oneerlijk en niet gepast van die leerkracht. Als dat boek geen uitleg genoeg geeft, hoe kan hij dan iets weten. Als hij niet weet hoe iets in elkaar zit, hoe kan hij het dan verbeteren. Als hij het niet kan verbeteren, waarom moet hij dat dan doen en waarom mag hij geen toets doen vooraleer zijn boek is verbeterd. Laat mij die toets doen en dan heb ik alleen maar slechtere punten. Maar waarom moet ik nu toets doen van dingen waar ik van proef en ze probeer? Heb ik voor kok rekenen nodig mama? Ja hoor! Oh dan moet ik daar toets voor doen. Heb ik voor kok computer nodig mama? Neen, awel waarom moet ik daar dan toets over doen. Waarom moet ik in de les computer weer eens doen wat ik al beu gedaan ben. Ik ga toch naar school om te leren en ik leer niks! Waarom moest ik gisteren dode vissen uit een zwarte beek vissen tijdens tuinbouw? Meer vragen dan antwoorden heeft hij. Diegene die ik opsom, zijn maar een klein deel van de vragen die hij heeft. Pas op, voor hem allemaal ernstige vraagstukken hoor!! Ook als er een ander hem een paar maal duwt en na een paar maal te hebben gevraagd hiermee te stoppen en die duwer stopt niet, dan is het niet meer dan normaal dat je terugduwt. Hij kent zijn kracht niet en ook dan weer begrijpt hij niet dat hij straf krijgt en de andere niet. Thuis vertelt hij dan weer hoe normaal het is dat hij terugduwt en hoe abnormaal het is dat hij straf krijgt. De straf wordt uitgevoerd maar wordt weer niet begrepen. Dat weet ik omdat hij dan thuis vertelt dat hij doet wat ze zeggen maar erbij blijft dat hij mocht terug duwen en niet begonnen was. Zijn gevoel erbij is dat iedereen iets tegen hem heeft en niemand naar hem luistert en hij het altijd gedaan heeft. Voor de rest vertelt hij hoeveel stress hij heeft en overbelast raakt van alles wat hij op school moet leren en doen. In feite doet hij alles wat hem wordt gezegd als een robot met daarbij zijn opmerkingen die dan ook weer maar een deel zeggen over wat hij echt voelt of denkt. Ook de positieve evolutie gebeurt op die manier. De meester zei me dat ik moet werken aan mijn overenthousiasme en ik heb keihard mijn best gedaan mama maar niemand weet hoe ik me daarbij gevoeld heb. Ik ben oververmoeid. Natuurlijk is dat knap van hem maar ik vraag me af of we er wel eens bij stilstaan hoe dat moet zijn voor hem. Het enige wat we bereiken is dat hij zichzelf gaat verstoppen en het hoe langer hoe moeilijker krijgt waaruit dan weer die oververmoeidheid en die stress groeien. Gevolg daarvan is dan weer die emmer die zal overlopen en het niet meer kunnen waarmaken waar hij zo hard aan gewerkt heeft. Camouflage noemen ze dat wat hij doet. Wat mij betreft, ik zou graag hebben dat hij zichzelf kan blijven maar leert begrijpen. Camoufleren is immers niet begrijpen maar verstoppertje spelen uit nood. De gevolgen zijn dan ook weer een totaal ander beeld verkrijgen van hem die op termijn geen oplossing zijn geweest maar een verkeerd beeld stimuleren in de verkeerde richting. Het verschil van mijn zoon op school of thuis is dus enorm groot. Thuis mag hij zichzelf zijn!! Thuis is veilig en vertrouwd!! Thuis barst dan ook soms de stress bom, de oververmoeidheid, het verdriet. Thuis vraagt hij zich af waarom hij niet kan zijn zoals iedereen...

09:01 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

logica

Op school is het toets. Mijn zoon, de petat, begrijpt echt niet waarom ze toets hebben. Zijn redenatie is er 1 van: mama, waarom moeten we nu toets doen, het is toch een probeer, proef ervan jaar? Ik kies toch voor kok, waarom moet ik dan van al die andere vakken ook toets doen? Bij dactylo mama, zullen we waarschijnlijk dit jaar niks anders moeten doen dan met de muis leren werken, schermpjes leren verkleinen en dactylo, geen internet. Mijn zoon verveeld zich te pletter in die les computer en dat kan men merken aan zijn gedrag. Stoort constant de les :-(  Hij kreeg die basis lessen de vorige jaren en ziet het nut niet van die dingen nog eens allemaal te doen.  Weet je wat die meester doet mama, die zit heel de tijd op zijn computer op internet. Dat kan toch niet he mama. Bij rekenen, mist hij uitleg in zijn boek. Verleden jaar mama, stond er in die boeken een hele uitleg over iets, nu maar 2 zinnetjes. Hoe moet ik dat dan weten? Ik begrijp er niks van. Optellen, aftrekken, vermenigvuldigen mama, dat gaat  goed maar de getallenas dat kan ik niet. Verleden jaar mama, heeft de juf me gedrild om alles eerst in potlood te doen, doe ik dat nu ook maar dan zegt de meester dat ik in bic moet schrijven. Ik weet het niet meer hoor mama. Nu mag ik van de meester mijn rekentoets niet maken als die getallenas niet verbeterd is in mijn boek. Mama, als ik niet weet hoe, hoe kan ik dat dan doen. De meester was dan nog boos op me mama omdat ik vroeg: waarom laat je me die toets niet doen, dan heb ik toch alleen maar slechte punten? Ocharme, in feite kwam die vraag voor hem alleen maar omdat hij het echt niet beetheeft en daarom niet weet hoe hij het moet verbeteren. De meester heeft dat niet door omdat hij niet zegt waar hij een probleem mee heeft. Je moet het hem zien vertellen, vol overtuiging en niet begrijpend waarom je in een observatiejaar toets moet doen. Ze hebben immers gezegd dat het een probeer, proef jaar is. Awel, hij proeft en probeert mee...

07:14 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-12-08

diene workshop

In feite wil ik een keer uitleggen wat ik ondervond van mezelf en terug zie bij mijn zoon en het waarom ik het er moeilijk had. Na zoveel jaar het gevoel andere planeet te hebben, kan ik van mezelf denk ik zien waar het iedere keer misloopt. Ten eerste de verwachtingen die ik stelde van die workshop. Het enige gegeven was dat we zouden leren werken met houtskool of op de pc met een bepaald programma ivm grafiek en animatie. Ik zag mezelf daar al leren animatie tekenen met houtskool. Ik verwachte een uitleg van wat is het in feite, welke programma's gebruik je daarvoor op de pc...Wat wordt er van ons verwacht, wat zullen we doen, wat gaan we leren...Allemaal onbeantwoorde vragen. Mezelf kennende, wil ik er dan ook alles van weten tot in de puntjes. We kregen een animatiefilmpje te zien waar ik dan ook weer al mijn vragen in wou beantwoord zien maar waar ik ze niet kreeg. Ik ben een oversociaal iemand en vol enthousiasme ben ik het lokaal binnen gelopen waar al 3 jongemannen zaten. Niemand zei goeiedag dus deed ik dat wel met de vraag of we hier juist zaten voor de workshop. De man naast mij had tekeningen liggen en ik vroeg direkt of ik ze eens mocht bekijken. Nadien bleek dat die 3 jongemannen diegenen waren die de workshop gingen geven. Raar dat die geen goeiedag zeiden als we binnen kwamen en zich niet even voorstelden?  Onze opdracht, werk eens uit waarover je een filmpje zou kunnen maken, we gaan op zoek naar een concept. Na een tijdje leggen we alles bij elkaar en kiezen we een concept. Daarover gaan we brainstormen. En daar begint het al...Overenthousiast dat ik ben, hou ik mijn mond niet en heb het ene idee na het andere. Aangezien ik alles wil weten, stel ik vragen. Een paar keer antwoord er iemand maar er komt precies geen einde aan zijn uitleg en volgens mij volledig naast de point. Ik blijf me afvragen wat die nu in feite allemaal zei en waar mijn antwoord blijft. Mijn frustratie begint. Ik zeg na een tijdje dat ik aanvoel dat ik constant verkeerd begrepen wordt en ik me afvraag wat nu het antwoord was op mijn vraag. Ik begin me hoe langer hoe meer onozel te voelen en begrijp in feite nog steeds niet waar ze naartoe willen in dat brainstormen. Ik begin me af te vragen wanneer we iets gaan doen en zeg dat dan ook. Ondertussen doet die ene in mijn ogen niks anders dan iedere keer negatief reageren op eender wie of wat er wordt gezegd. Ik begin me af te vragen waarom iets niet kan en waarom we er dan niet met onze neus moeten worden opgedrukt. Ik kan niet aanvaarden dat iets niet zal lukken omdat een ander dat zegt. Ik moet dat met mijn ogen kunnen zien en weten waarom iets niet kan. Zoniet dan blijf ik me afvragen waarom niet. Dat heeft niks te maken met ze moet en zal haar zin krijgen maar gewoon met het waarom en leg me dat uit, laat me dat zien. Ik moet me daar daadwerkelijk iets kunnen bij voorstellen. Tijdens dat brainstormen, heb ik het ene na het andere idee in mijn hoofd en het lijkt wel of ik analyseer alles en trek vergelijkingen die voor een ander dikwijls niet te begrijpen zijn of ze zeggen me dat ik niet overal zo diep moet op ingaan. Ik probeer dan ook zo duidelijk te zijn dat ik voor anderen soms al bijna bezig ben met hen de paplepel in te geven. Dat is dan ook zeker weer niet de bedoeling maar zolang ik het gevoel heb dat niemand me begrijpt, blijf ik mijn best doen het uit te leggen. Meestal lukt me dat niet en blijf ik gefrustreerd achter en krijg geirriteerde blikken. Het omgekeerde dan ook zoals hierboven beschreven, ik krijg nen hele uitleg maar geen duidelijk antwoord op mijn vraag en gaandeweg hoor ik lang niet meer wat die uitleg was. Die lange uitleg irriteert me dan danig en ik vraag me dan af waarom die zo naast de point zit en waar die nu in feite allemaal over bezig is. Alleen al dat ik dat dan ook weer even zeg, vinden anderen vervelend. Voor mezelf vind ik alleen maar dat ik enthousiast, gemotiveerd en nieuwsgierig ben. Op een gegeven moment stelt er iemand de vraag wat men gaat doen met het filmpje als het af is. Het antwoord van weer die ene was dat ze het daar nog niet moeten over hebben. Ik had zoiets van, neen wij willen dat graag weten en dat was een goeie vraag. Ik zeg dat dan ook weeral. Een aantal mensen hebben tijdens dat uur brainstormen helemaal niks gezegd. Ik dacht al dat dit aan mij lag omdat ik in feite geen minuut zweeg en stelde de vraag wat zij hier allemaal van dachten. Oh, alles was goed, zeiden ze. Raar vind ik dat. Op het einde van die workshop voel ik me dus gefrustreerd, weet nog steeds niet wat ik wou weten, is er me nog steeds niets duidelijk. We krijgen iedereen zijn mail en kunnen als we willen verder werken aan die animatie tegen volgende keer. Ik, overenthousiaste stuur mijn ideeen rond, stel weer een vraag, krijg weer een atwoord dat volgens mij geen antwoord is. Na een paar mails, waar ik dan verwacht dat iemand van de anderen me in de goede richting duwt of me vertelt dat ik op de verkeerde weg zit en waarom, krijg ik gewoon van niemand een antwoord. Ik begrijp dat niet!! Ik kan niet tekenen en zou graag verder experimenteren met bewegende figuren op de pc om zo verder mijn ideeen uit te werken. Ik stel die vraag via mail en krijg een antwoord. Oef!! 2 antwoorden van 1 en dezelfde jongeman. Diegenen die op het einde van de workshop zeiden, dat ze hoopten dat iedereen met veel enthousiasme mee zouden werken , die reageren niet op mijn mails. Vind ik dan ook heel raar. Wat me plots opvalt in deze blog is dat ik weer veel kritiek geef. In ieder geval, ik heb het moeilijk om op deze manier ergens aan te werken en heb hoe langer hoe meer het gevoel dat ik beter stop met die workshop omdat ik het gevoel heb dat ik me er meer boos in maak dan wat anders. Gewoon omdat niks me duidelijk is!!  In ieder geval, in al die dingen herken ik de frustraties van mijn zoon en kan hem alleen maar beter leren begrijpen. Ik denk soms dat ik best niet meer meedoe met die groeps gebeurens want iedere keer gebeurt er hetzelfde. Nadien kan ik best begrijpen dat mensen me een rare vinden. Vooral omdat ik er maar uitflap wat ik voel of denk over iets, iemand. Waarschijnlijk wil ik weer alles te vlug en teveel kunnen in mijn ongeduld verder te werken aan iets wat me interesseert. Voor de rest heb ik het nodig er te kunnen over praten, zodat het uit mijn hoofd is. Weer dat gevoel van mensen begrijpen me niet, mensen zien me niet zoals ik ben, mensen horen iets anders dan ik bedoel. Waarschijnlijk is er evenveel wat ikzelf van mezelf nog steeds niet begrijp. Althans dat is toch wat men me soms zegt. In feite ben ik wel een rare :-)  Ik hoop dat de essentie van deze blog dus juist overkomt :-)

10:35 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |