22-12-08

tip

Op de ouderavond gaf de logojuf me de tip om alles op t schrijven voor mijn zoon. Ik deed dat allemaal al en ja dat werkt op het moment dat je hem dat te lezen iets geeft. Zijn agenda bv, waar ik hem wou helpen zijn dode momenten in te vullen, werd nageleefd ja. Alleen werd ik bang van de manier waarop hij die agenda afwerkte. Hij was blij met die agenda en zelfs opgelucht dat er geschreven stond wat hij kon doen in de loop van die dag. Hij was echter net een robot en werkte de punten in de agenda letterlijk stuk voor stuk af. Niet zo goed dus als je dat bezig zag. Aan onze muur hangt een bord waar we elke dag geschreven kaartjes hangen met de " te doen " dingen. Ik maakte sleutelhangers met geschreven kaartjes die hij overal mee naartoe kan nemen of op school mee naar de speelplaats kan nemen als geheugensteuntjes enz...Allemaal goed doordacht en werken dus op het moment dat je het hem geeft. Op langere termijn heeft hij al die dingen wel hangen of bij zich maar leest ze niet omdat hij vergeet dat ze er zijn. Gisteren probeerde ik dus een andere manier. Ik schreef hem een briefje met een paar taakjes, zonder er een tijd op te kleven of een tijdsduur aan te geven. Hij las het briefje en zijn eerste vraag was wanneer hij ermee moest beginnen. Ik zei dat hij dat zelf mocht beslissen maar dat die taakjes wel die zelfde dag nog af moesten zijn. Na even overlegd te hebben over wanneer hij er zou aan beginnen, was de afspraak na zijn ochtend programma op de tv. We schrijven het op het briefje. Met het briefje in zijn hand keek hij dus tv. Het programma was gedaan, hups hij springt recht en begint eraan. Na elk gedaan taakje, gaat hij zelf die taak doorstrepen. Hij werkt het briefje weer letterlijk af in de volgorde dat er iets staat. Joepie, zonder morren, zonder hem 100x te moeten vragen iets te doen, zonder hem 100x attent te moeten maken op het bord aan de muur of zijn sleutelhangers. Een moment briefje dus (zo ga ik ze noemen die briefjes). Dat letterlijk afwerken van dat briefje dat wist ik dat dit weer zou gebeuren. Ik maak de opdrachten ook letterlijk genoeg. Hij heeft de slechte gewoonte van zijn lege flessen water te laten rondslingeren en zijn sokken vind je ook overal. Opdracht is dus: Alle lege flessen oprapen. De lege flessen in de lege flessen zak doen. Alle sokken van de grond oprapen. Sokken die opgeraapt zijn boven in de wasmand doen. Vroeger zei ik: gooi uw sokken in de wasmand, ruim die vloer op...Daarop gooide hij zijn sokken in die wasmand, ook diegene die hij aan had. Bij de opdracht, ruim die vloer op, bleef hij staren naar de vloer...Ook belangrijk de kamer te vermelden waar die taakjes moeten gedaan worden.

Die communicatie is toch heel belangrijk om ze op de goede manier te brengen. Ik was van de week weer eens niet duidelijk genoeg. Hij ging hamburgers bakken en vroeg me hoe ik ze wilde hebben. Ik zei  Een boterham met boter, mijn hamburger en een beetje ketchup en mayonaise door elkaar geroerd. Ik had echt zin om die hamburger in die saus te dippen en er een besmeerde boterham bij te eten. Een tijdje later komt hij met mijn bord. Ik kreeg een boterham die besmeerd was met boter, cocktailsaus en de hamburger ertussen. Daar ging mijn dippen van de hamburger. Ik zeg hem, ik had toch een boterham gevraagd met boter. Awel mama dat is er op hoor. Ja maar ik had liever mijn hamburger apart gehad en niet tussen de boterham, zei ik. Oh mama dat heb je niet gezegd hé, zei hij. Nee, het is waar, ik was niet duidelijk genoeg. Het woordje apart zat er niet bij :-( , ik dacht dat ik duidelijk genoeg was met elke keer een adempauze te gebruiken tussen gesmeerde boterham en cocktailsaus...

07:15 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

vaste regels???

Of hoe vaste regels bij de ene wel vast zijn en de andere niet. Per toeval lopen mijn zoon en ik gisteren een centrum binnen waar een kerstmarktje was om daar een kijkje te gaan nemen. Binnen zien we 2 kinderen aan de computers zitten. Mijn zoon had direkt zoiets van, amai, hoe kan dat nu, dat mag toch niet!! Jaja, daar zijn de regels, geen kinderen op de computer en vanaf 14 jaar alleen met begeleiding op de computer. Mijn zoon vroeg daar al een aantal maal of hij op die computers mocht en steeds was het antwoord neen, lees de regels. Een gezaag en gezeur omdat het nooit mocht. Ondertussen had hij die regel toch aanvaard en gaan we ergens anders op de pc met mijn zoon. Men kan zich voorstellen hoe boos hij gisteren was toen hij dit zag. Ikzelf had ook zoiets van, dit kan niet!!  Het ergste vind ik dat het gebeurt in een centrum waar ik juist pleit en vertel ivm ass en wat zulke onduidelijkheden met zich mee kunnen brengen. Ikzelf ben heel teleurgesteld in die werker en mijn zoon's reactie was: mama, die moet me niks meer vragen, die is niet eerlijk! Het was ook niet zo dat die kinderen op de pc zaten zonder die werker zijn toestemming want ik heb hem daar over aangesproken.

Die confrontatie van hoe moeilijk het blijkt te zijn voor vele mensen om zich aan de vaste regels te houden, is iedere keer,  zowel voor mijn zoon als voor mij,  een bron van ergernis. Regels en afspraken zijn er om nageleefd te worden! Afwijken ervan brengt enkel verwarring en ongenoegens.   

06:33 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-12-08

echolalie

Het herhalen van woorden of zinnen. (direkt of later)

In feite is dat een stuk wat er gebeurd als je kind bv iets zegt dat niet mag en het toch doet. Ik leg dat misschien weer niet goed uit maar ik zal voorbeelden geven.

Bij de logo juf wordt er geleerd dat je niet mag praten tijdens de les. Toch praat het kind voortdurend. De juf vraagt wat hij net geleerd heeft. Dat ik in de les niet mag praten, zegt het kind. Nog geen second later begint het kind weer te praten. Hij herhaalt gewoon wat hij gehoord heeft maar verder dan dit gaat dat niet.

In feite is dit 1 van de dingen die heel frustrerend kunnen zijn en het beeld geven van , ze weten het en doen het toch!! Ik heb dat nu al 100x gezegd en nog doet die dat!! Die weet dat goed genoeg! Die beseft dat maar al te goed! Dat zijn de dingen die je dan hoort. Het erge van de zaak is dat als iemand zich dat beeld vormt, er boze reacties zijn en het kind dan bv helemaal niet begrijpt waarom. Tien tegen 1 als je dan in je boosheid vraagt wat je net zei dan zal het antwoorden wat je net had gezegd. Hierop worden we dan nog bozer en is ons vermoeden gestaafd dat ze het allemaal wel weten... Spijtig genoeg is dit helemaal niet zo.

Overschatting is ook een gevaar! Vroeger dacht ik dikwijls zelf, hoe weet mijn zoon die dingen toch allemaal? Amai, das ne slimme. Nog steeds krijg ik van buitenstaanders te horen dat mijn zoon een heel intelligent iemand is. Spijtig genoeg komt veel van wat hij vertelt van wat hij hoorde. Ooit begon hij alles te vertellen over de cellen van de mens. Hij had een tv programma gezien daarover. Over het heelal moest je hem horen vertellen, je zou denken dat hij zelf met een raket doorheen ons sterrenstelsel was gevlogen. Alleen had hier weer een programma op tv over geweest...

Ik wou vooral deze gebeurens even beschrijven omdat dit iets is waar veel misverstanden rond ontstaan. Als men meer wil weten over echolalie, kan je daar op het net meer van terug vinden.

 

06:50 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |