11-02-09

Rare mama :-)

Ik heb deze week weer een paar conflictjes achter de rug. Niet met mijn zoon maar met de kapper en de beenhouwer. Ik ben zelf iemand die alles zeer duidelijk moet weten op voorhand, heel graag heb ik dat de afspraken, de afspraken zijn en heb ik het hart op de tong. Ik flap er dan alles uit zonder er bij stil te staan. Mijn irritatie bij niet nagekomen afspraken of gestelde dingen is dan zeer groot. Mensen worden soms gek van mijn vragen als iets niet is uitgediept tot alles duidelijk is.

 Zo ga ik naar de kapper van de week om mijn haar te laten kleuren. Ik ruik en hoor alles veel beter dan een ander en van die ammoniak geur in die verf wordt ik niet goed.  Ik zit dus met mijn hagelwitte zakdoek voor mijn neus. De kapster zegt, dat kan je niet ruiken want er zit geen echte ammoniak meer in maar een vervanger. Ik zeg haar dat ik ammoniak ruik en dat ik alles veel harder ruik dan anderen. Ze blijft erbij dat dat mijn gedacht is. Nog geen second later staat hare baas naast mij, ziet me daar zitten met mijn zakdoekje en zegt: een beetje last van de ammoniak mevrouw? Natuurlijk kon ik het weer niet laten om te zeggen dat er volgens de kapster geen ammoniak geur te bespeuren was. Die was dus al wreed geambeteerd maar ik ook. Als ik dat ruik dan ruik ik dat! Dat was dus discussie nr 1. Nadien vraag ik haar hoelang die verf op mijn haar moet staan en ik krijg als antwoord dertig minuten. Ik kijk op mijn gsm en tel dertig minuten. Heel die dertig minuten, blijf ik rustig wachten. Eén minuut voor die dertig minuten om zijn, doet die kapster haar jas aan en gaat buiten. Ohoh, gaat het in mijn hoofd. Nog één minuut en die verf moet eraf, seffes mislukt dat, wat gaat er nu gebeuren, en waarom komt geen van die anderen eens naar mijn haar kijken...Ik word zenuwachtig, voel me dus danig ongemakkelijk. Ik floep er aan die andere meisjes uit dat mijn dertig minuten al om zijn. Mijn antwoord was, we hebben aan uw kapster gevraagd of ze nog tijd had om iets te doen en ze zei ons dat ze uw minuten in het oog had. Ik antwoordde dat ik zeer zeker was want dat ik speciaal op mijn gsm had gekeken om zelf die minuten in het oog te houden en ze om waren. Iedereen bekeek me eens raar en ze lieten me zitten. Na veertig minuten kwam die kapster eindelijk terug binnen. Voor mij helemaal niet correct. Dertig minuten zijn dertig minuten en geen veertig! Na het knippen en brushen, heb ik een opmerking op mijn gedane haar, die ik maak tegenover mijn vriendin, die mee was gegaan. Een andere kapster begint zich ermee te bemoeien. Ik was ondertussen zo geiriteerd dat ik aan mijn vriendin zei, terwijl ik die kapster negeerde, dat we die discussie over mijn haar wel buiten zouden verder zetten. Voor de rest dacht ik dat toen ze mijn haar waste dat ze mijn schedel aan het verbrijzelen was. Ook daar had ik een opmerking gegeven. Ik ben daar buiten gegaan met een heel boos gevoel. Niet omdat mijn haar niet goed was maar omdat ze me de hele tijd blaaskes wijs maakten. Ik rook en had last van die ammoniak! Dertig minuten zijn er geen veertig! Mijn schedel werd bijna verbrijzeld tijdens het haar wassen! Als ik praat met mijn vriendin, heb ik geen commentaar nodig van een ander! Eens daarbuiten heb ik me eens goed ontladen. Mijn vriendin kent me en weet dat ik dat nodig heb en anders ontplof.

Op een workshop, juwelen maken, knipt de juf in haar vinger en bloedt. Terwijl ze het slotje aan mijn ketting wil hangen, likt ze aan haar vinger het bloed op. Dat is toch dégoutant vies! Ik maak hier dan ook een opmerking over. Ze negeert me en doet gewoon verder. De blikken die ik kreeg, waren er van, seg aub hé. Sorry, maar zulke dingen vind ik niet kunnen. Met bloed kan je niet voorzichtig genoeg zijn en het is doodgewoon vies! Voor mij was die workshop weer eens niet goed genoeg. Alles gebeurde mondeling, niks stond op papier. Dat blijft verwarrend voor me die mondelinge uitlegskes.

Na de kapper gaan we naar de beenhouwer. Een andere dan ik gewoon ben. Ik wil dunne worstjes bestellen maar zie die in die toog liggen en er steken saté stokjes door. Weer heel spontaan zeg ik aan mijn vriendin: Oei, die worstjes met die stokjes moet ik niet hebben dat vind ik maar niks. Hups, commentaar van de beenhouwer. Ik probeer vriendelijk uit te leggen waarom ik die worstjes niet wil en die beenhouwer bleef maar commentaar geven ivm die worstjes. Ik ben dan maar zonder worstjes doorgegaan. Volgens mij is er geen mens die begrijpt waarom ik die stokskes niet moet in die worstjes.

Nog efkes terug naar de kapper. Het meisje dat mijn haar dan weer snijdt in die kapper, kent me al een beetje. Na de vorige keer, zegt ze me op voorhand wat ze gaat doen. Gaat ze mijn nek scheren, dan zegt ze dat, gaat ze eerst even brushen en dan bijknippen dan zegt ze dat... Ik voel me daar enorm goed bij!

In mijn beenhouwer zitten er geen stokskes in de worstjes en die koop ik dus graag!

Van het moment dat alles op papier staat, is alles veel duidelijker voor me. Het aantal pareltjes in die vorm en die vorm, manier van rijgen en kruisen, aantal koordjes enz... Dat is duidelijk! Dat is niet alleen bij een workshop maar bij gewoon alles. Geschreven dingen zijn duidelijke dingen, zijn nadien geheugensteuntjes...

 

07:31 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

08-02-09

Niet gezegd

We zijn samen in de keuken en maken spaghetti. Ondertussen laat ik het water lopen in de pompsteen en vraag hem om even in het oog te houden of het niet overloopt. Terwijl ik bezig ben met de saus, hoor ik hem ineens zeggen: Ja mama, het loopt over. Hij blijft echter staan en zegt nog eens dat het overloopt. Ik kijk en ja het loopt over maar hij blijft staan. Ik zeg hem om de kraan dan dicht te draaien. Nadien vraag ik hem waarom hij de kraan niet eerder dicht draaide. Mama, ik moest het in het oog houden van u, was mijn antwoord...

Weer hetzelfde dus. Wat ik zei, deed hij. Wat ik niet zei, deed hij niet. Bij dingen zoals een pompsteen die overloopt, valt dit gegeven direkt op. Alleen zijn er nog zoveel meer van die dingen die ze niet doen omdat je het niet zei.

 

07:12 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-02-09

Geraffineerde petatten.

Vrijdag is kookles. Thuis vertelt hij dat ze het over geraffineerde petatten hadden. Ik verbeter hem en zeg dat het gegratineerde ... zijn. Nog een paar keer blijven ze in zijn meer dan 1x zelfde uitleg toch geraffineerd. Problemen op school want de taaljuf is vervangen door een andere voor de rest van het schooljaar, wegens zwangerschap. Hij dacht vol overtuiging dat ze deze vrijdag, appelcake gingen maken in de kookles maar vanwege vrije dagen is die les er niet en was het smoskes maken. Veranderingen dus en die gaan nooit voorbij zonder problemen. Heel de avond mag ik het dus horen.

Er zijn zo van die dingen die blijkbaar nooit veranderen of waarvan je dacht dat ze verdwenen waren en die na een tijd weer terug zijn. Soms echt kleutergedrag dat je ziet verschijnen.

 De laatste tijd zijn we weer terug aan: ik wil mama haar hand vasthouden als ze naast mij zit en daar valt niks aan te doen. Als ik durf naast hem te gaan zitten, heeft hij mijn hand vast en krijg ik het niet meer terug. Wreed vervelend na een tijdje. Alles doet hij dan om mijn hand maar te hebben. Ik zeg, hebben, want dat is het letterlijk. Keer op keer moet ik hem uitleggen dat je mensen niet kan dwingen iets te doen tegen hun zin. Dat is uiteindelijk hoe het overkomt. Of ik nu mijn hand wil geven of niet, hij neemt die keer op keer terug, wordt boos als ik mijn hand terug wil. Als ik wil rechtstaan uit de zetel, grijpt hij mijn kleren vast en wil dat ik naast hem blijf zitten. Die cinéma is nu al een paar dagen bezig en ik erger me er mateloos aan. Resultaat boze mama, boze negatieve zoon. We moeten hier afspraakjes rond maken! Ik moet hem wederom uitleggen dat hij de verkeerde manier heeft om affectie te vragen en dat hij eerder mensen doet weglopen van hem. Het is ook niet zo dat hij die niet genoeg krijgt want om de haverklap wil hij een knuffel. Als er eens een knuffel tussenuit valt dan voelt hij zich slecht.

Dat te luid en teveel praten praten van hem, dat verandert gewoon niet. Als ik per dag geen 1000x vraag om aub stiller te leren praten dan is het weinig. Als ik dan zeg, nu gaan we fluisteren dan gaat dat goed zolang ikzelf fluister of voor een halve zin waarin hij gaandeweg terug in zijn normale doen vervalt. Dat luid praten is er al van het moment dat hij praat. Ook dat plots in lachen uitbarsten bij iets grappigs doet je denken aan een bom die ontploft waar je de muizen kon horen lopen. Ik schrik me tijdens een film bv meerdere keren te pletter van zijn uitbundig gelach en het daarbij luidop herhalen( meerdere keren) waarom hij lacht.

Boos zijn is ook zoiets. Constant denkt hij dat ik of iemand anders boos zijn op hem terwijl dat helemaal niet zo is. Gelaatsuitdrukkingen worden als vreemd ervaren of ondergaan immitatie waarin hij geen uitleg kan geven aan de uitdrukking zelf. Terwijl hij dan vertelt, zegt hij, mama, die trok zo een gezicht, en doet dat gezicht dan even. Of vertelt, die keken me vreemd aan, mama. Boos is blijkbaar iets dat hij kent maar overinterpreteert of juist niet kent? In ieder geval, omdat hij constant denkt dat iedereen boos is op hem bij de minste stemverheffing of andere gelaatsuitdrukking, wordt hij dan ook regelmatig boos omdat hij dan weer niet begrijpt waarom ze boos zijn zijn op hem. Ik probeer al iedere keer erbij te zeggen dat ik niet boos ben.

Tot slot moet ik goed begrijpen dat school en thuis, voor hem, twee verschillende dingen zijn! Daarover meer in een ander blogje :-)

 

07:44 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |