10-09-10

Nogmaals verhoogde kinderbijslag

Eindelijk kregen we een uitnodiging om op controle te gaan met mijn zoon. 1 jaar later... Einde september is het zover. Ik ben deze keer echt eens curieus! Laat ons duimen

08:36 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-07-10

verhoogde kinderbijslag

Nog even vertellen dat mama de verhoogde kinderbijslag eind vorig jaar aanvroeg en nog steeds niet opgeroepen is om naar een controledokter te gaan.

09:27 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

nog afgelopen schooljaar

Dat zoon problemen heeft met zijn enkel en achillespees dat weten we allemaal. Dat we er alles aan doen om hem te helpen ook. We gaan op zoek naar een tweede opinie.

Dit schooljaar moest zoon op school, in zijn richting grootkeuken, dan ook harder werken, wat wil zeggen dat die enkel vlugger belast wordt. Neem daarbij sport en het zelfstandig naar school gaan en we weten allemaal dat dit soms een pijnlijke zaak kan zijn.

Deze problemen doen leerkrachten vragen stellen over de gekozen richting en of hij het later wel zal aankunnen. Ondertussen had men op school al een clb dokter opgetrommeld, weliswaar zonder mijn weten, om eens naar die enkel te kijken. Zoon wist me diezelfde week te vertellen wat er aan de hand was. De clb dokter zou moeten kijken naar de enkel om vast te stellen of hij wel geschikt was voor de richting. Mama belt naar school want dit kan niet zonder mijn medeweten en toestemming. Ook de betreffende persoon op school bevestigt dat de clb dokter gaat kijken of hij wel geschikt is en dat ze blijkbaar vergeten was mama op de hoogte te stellen. Toch hadden ze mijn toestemming hiervoor nodig. Mama belt naar de clb dokter en deze vertelt dat deze gang van zaken helemaal niet kan zonder mijn toestemming en dat ze niet het recht heeft om te beoordelen of iemand geschikt is voor een richting. Wel kan ze eens naar de enkel kijken en ervoor zorgen dat hij bv groentjes zou kunnen snijden op een kruk om die enkel te ontlasten. Een heel ander verhaal natuurlijk en mama geeft dan ook toestemming.

Zo mag hij al heel het schooljaar als hij voelt dat die enkel ovebelast raakt, zich even afzonderen om te gaan zitten. Zoon doet dit liever niet omdat de anderen dan jaloers zijn en verbijt zijn pijn dan wat maakt dat die enkel alleen maar meer overbelast raakt.

Zoon komt al een aantal weken zeer gehumeurd en doodmoe van school na een dag werken in de keuken. Blijkbaar heeft hij het gevoel dat hij alles moet kuisen en als hij dat niet doet, de andere leerlingen het ook niet doen. Buiten zijn gevoel en overtuiging hiervan, kuist hij dan ook meer dan hij opdracht kreeg te kuisen. Zoals gewoonlijk krijgen we die ongenoegens thuis te horen en zegt hij hier niks van op school. Omdat hij deze ongenoegens blijft uiten thuis en hij inderdaad zeer moe is als hij thuis komt, weet mama dat dit geen fantasie is. Als we thuis zeggen dat hij er de leerkracht moet over aanspreken en dat hij enkel moet doen wat zijn gekregen opdracht was dan zegt hij: mama die trekken er zich niks van aan en als ik het werk niet doe dan zijn we niet op tijd klaar.

Daarbuiten zijn zijn ongenoegens naar zijn medeleerlingen dus erg groot en ziet men dat dan ook in de les.

In feite weer zo een typisch iets. Voelt zich verplicht om al het werk te doen van de anderen, zegt er niets over aan de leerkracht, uit zijn ongenoegens tegenover de medeleerlingen op een verkeerde manier.

Op elke ouderavond wordt ik door elke leerkracht die ik zie aangesproken over die enkel. Ik kreeg echt het gevoel dat ze hem in een andere richting wilden duwen; Temeer nadat zoonlief thuis wist te vertellen dat een zekere leerkracht hem hierop had aangesproken. zeer gelaten en triestig moest hij dan maar een andere richting kiezen... Op een ouderavond sprak mama de leerkracht hierover aan en die wist van niks en was het helemaal niet de bedoeling hem een andere richting te laten volgen. Ze zijn wel bezorgd over die enkel.

Op de laatste ouderavond vertelde mama van al het kuiswerk en ook dat was niet waar. Mama stond erop dat zoonlief erbij kwam en zelf vertelde wat er aan de gang was. Als antwoord op zijn relaas van al het werk doen kreeg hij te horen: Ja, als je jouw goede punten gaat vergelijken met de anderen hun punten dan weet je genoeg. ??????? Wat is dat voor een uitleg! Als ze dan zo bezorgd zijn om die enkel, kunnen ze er dan niet voor zorgen dat hij alleen zijn opdrachten uitvoert en niet die van de anderen ook?

Ook op de laatste ouderavond vertelde zijn mentor en klastituilaris dat zoon volgend schooljaar een proefstage zal moeten doen. Wat op zich zeer goed is omdat hij dan in het werkmilieu zelf zit, geen last heeft van medeleerlingen en het een goede ervaring is op alle gebied. Men wil ook eens bekijken hoe het dan staat met zijn sociale vaardigheden en stressbestendigheid. Hij zal ook wat langer op proefstage moeten omdat ze weten dat hij op de tippen van zijn tenen loopt om alles goed te doen en zich aan te passen. Camouflage dus. Ze willen dus kijken of hij het kan volhouden. Toch moesten we dit nog niet vertellen aan zoonlief en moest hij eerst eens goed genieten van zijn vakantie.

Spijtig maar weer die bepaalde leerkracht vertelde het dan toch even aan zoon. Deze keer werd deze proefstage weer in het daglicht van die enkel gesteld. Mama is toen een beetje boos geworden. Mama  heeft toen gezegd dat die proefstage er komt om vooral de sociale vaardigheden te toetsen, de stressbestendigheid en dergelijke. Dat ze het gezever op school over die enkel beu was en dat ze alles doet om zoon hierin te helpen. Dat ze een tweede opinie ging vragen en dat haar kiné zei dat  ze zoon kon helpen. Dat zoon later niet verplicht is om fulltime te werken als hij dat niet aankan en dat er nog een aantal jaren voorbij zullen gaan waarin hij groeit en daarbij de kans bestaat dat die beenderen meegroeien in de goede richting. Dat kok worden de grote droom is van zoon en mama hem die droom wil laten waarmaken. Dat het haar schuld niet is dat de papieren van de specialist, op school verloren raakten en dat de clb dokter toch had gezegd dat hij bv groentjes kon snijden of iets dergelijks vanop een krukje. Dat zij geen orthopedisten zijn. Daarop werd 1 van de twee leerkrachten boos en zei dat hij bezorgd was en in het belang van zoon keek en mama blijkbaar niet. Mama heeft toen heel hard moeten slikken maar is wijselijk kalm gebleven in het belang van zoon die er toen bijzat.

Zoon schrok in ieder geval van die komende proefstage en zei meteen: Waarom moet ik op proefstage, ik heb toch goede punten en een goed rapport? Ja begrijp dat maar weer eens hé als auti. Thuis heb ik hem van al die voordelen verteld en ondertussen is hij er kalm bij.

Gelijk wat ik zeg, ze hebben altijd gelijk en alles staat in het teken van het latere werkmilieu. Ok, dat moet en mag maar er zijn toch wel een antal punten waar ze meer rekening kunnen houden met die enkel.

Een kinésist of specialist kan ook geen wonderen verichten op 1,2,3. Dat heeft tijd nodig. Moet ik hem daarom zijn droom wegnemen? Neen!

Zijn rapport was goed. Richting grootkeuken goed! Gedrag tegenover de medeleerlingen minder. Alles heeft een reden zeg ik altijd. Iemand auti die veel praat, vertelt daarom niet alles of wat hem bezighoudt aan de juiste personen. Dit uit zich dan in negatief gedrag. Als men niet weet wat er aan de gang is, blijft dit cirkeltje bestaan.

De druk en stress van het werken op school, de druk rond die enkel en het misschien niet geschikt bevonden worden hiervoor, de druk rond al die dokters-en ziekenhuisbezoeken, de druk om te camoufleren enz...

Ik zou eens willen zien wie er niet door gestresseerd raakt.

Niet moeilijk dat zoonlief deze week rondloopt dat hij gelukkig is....

Wordt vervolgd

09:19 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |