18-04-09

Workshop "taart bakken"

Deze week namen we deel aan een workshop " taart bakken" voor (groot)ouders en kinderen. Naar goede gewoonte was er te weinig duidelijkheid in de workshop naar mensen met autisme toe. Mijn zoon was om te beginnen al teleurgesteld omdat we, naar de titel van de aankondiging, niet echt een taart bakten. We maakten verschillende dessertjes waaronder, " kaastaart met speculoos", "bananen- chocoladecake", " florentines of fruitkrokantjes" en als afsluiter leerden we " pannacotta" maken. Op verschillende tafels stonden potten van verschillende grootte, ingredienten in aparte zakjes, waar op sommige zakjes de grammetjes en het ingredient stond en op sommige dan weer niet. Sommige ingredienten moesten we dan nog halen op een centrale tafel. We kregen allemaal, per te maken dessertje, een recept op papier.

Wat was er nu zo verwarrend: De verschillende groottes van de potten, de beschrijving van het recept.

Wat was een teleurstelling: Het niet zelf mogen afwegen van de ingredienten, het niet zelf mogen smelten van de chocolade en dergelijke. De verwachting van, we gaan een taart bakken, de onduidelijkheid van de recepten.

Ik wil de workshop echt niet afbreken maar wel graag even aantonen hoe het een teleurstelling kan worden als er niet gedaan wordt wat aangekondigd staat en hoe onduidelijkheid weer een frustratie kan worden. Men had ook gerekend op meerdere kinderen, waardoor ze het allemaal zeer simpel wilden houden.

De potten dus, die van verschillende grootte waren, werden een raadsel als je niet weet welke hoeveelheid er in die pot zou kunnen passen.(ging van soepkom , diep bord naar glazen ronde diepe kom...) Hieronder een stukje beschrijving van 1 recept ivm de kommen.

VB: 1)prak de banaan in een kom fijn, voeg citroensap en kokos toe.

      2)snijd de boter in stukjes en doe ze in een andere kom met de suiker.

      3)doe de bloem in een kom een voeg.....bij

De recepten zelf waren ook niet altijd zo duidelijk. Ook heeft dat te maken met het doen vooraleer men alles heeft gelezen.

Ik geef hier het recept even door(zoals we het kregen) van de kaastaart met speculaas. Echt wel lekker en het proberen waard!

Benodigdheden voor 2 personen:

40 g speculoos,2Og zachte boter,190g kwark of roomkaas,1/2 zakje vanillesuiker,50g tafelsuiker,1koffielepel créme fraiche, halve citroen,1ei.

Werkwijze

DEEG MAKEN

Plet de speculaasjes in een kom fijn en meng er(met de handen) de boter door, smeer dit deeg gelijkmatig over de taartvorm uit, zet in de frigo.

VULLING MAKEN

Rasp de schil van de citroen, doe de kaas in een kom en klop hem luchtig, voeg de suiker toe en goed roeren. Spatel het ei er voorzichtig door.

MENGEN

Voeg vervolgens de créme fraiche toe, doe de vanillesuiker en de gerapste citroen erbij, roer alles voorzichtig door elkaar.

VORM VULLEN

Haal de vorm uit de frigo en giet de vulling er voorzichtig in, verwarm de oven voor op 180 graden celsius.

BAKKEN

Bak de taart ongeveer een half uur, zorg dat ze niet uitdroogt, ze mag geen barstjes aan de bovenkant vertonen

SERVEREN

Laat de taart afkoelen, haal dan pas de taart uit de vorm, bewaar hem koud.

Laat me weten of jullie het lekker vonden hé :-)

Nog even dit: Ik heb altijd geleerd om van een banaan de topjes af te snijden met de reden dat er zich spinneneitjes kunnen in bevinden. Dat is echt geen fabeltje maar realiteit. Toen we dus de " bananen-chocoladecake gingen maken, sneden we die puntjes van de banaan weg. De kok kwam eens gefronst kijken naar onze bananenpuntjes en we vertelden hem waarom we dit deden. Volgens hem is dat niet nodig en zou je, als er zich spinneneitjes in bevinden, die eitjes horen sissen.? Ik blijf toch die punten eraf halen en als er ooit een banaan begint te sissen, eet ik die niet meer op hoor :-)

 

 

11:13 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

reacties verhoogde kinderbijslag

Blijkbaar heeft het schrijven over de verhoogde kinderbijslag, meer losgemaakt bij anderen. Op evenveel positieve reacties, zijn er evenveel negatieve reacties, in de zin van toegekend of niet.

Er zijn nog vele vragen rond het bedrag, het nieuwe systeem enz...

Waar kunnen mensen klacht neerleggen enz,...

Ik zet hier even links naar de kinderbijslag,als u daar even verder klikt, komt u bij de onderstaande link. ( geen reklame voor deze kinderbijslag maar het is een makkelijke link)

http://www.rkw.be/Nl/Handicaped/who0.php

http://www.handicap.fgov.be/

08:19 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-04-09

MIMIEK EN STEMVERHEFFING

Elke dag wordt ik als mama wel de hemel in geprezen door mijn zoon. Vol overtuiging ben ik dan de beste mama die hij kon hebben, zou hij geen andere mama kiezen op de hele wereld ... Het tegnovergestelde zie je dan ook als er weer eens iets niet gaat zoals het moet. Plots ben ik dan een ambetante mama en gaat hij er een andere zoeken. Als we bv weer eens iets nieuws gaan proberen te koken, zoals " chappati" en dat lukt niet. Dan is dat mama haar schuld dat het niet lukt. Gaat hij mokken, doet de deur van de woonkamer dicht en mag ik niet meer binnen. Ik ken dat al en laat hem dan gewoon met rust. Vijf minuten later, klinkt het dan, sorry mama, ik was weer even over mijn toeren omdat het niet lukte of zegt hij dan, je was boos op mij en ik had niks verkeerds gedaan. Dan ben ik weer de beste mama op de wereld. Ik was dan helemaal niet boos. Zo gaat dat regelmatig bij van alles en nog wat. Goed dat we na de bui er met elkaar kunnen over praten.Het verschil met heel vroeger is, dat we geen agressie meer zien. De reden daarvoor is mijn andere aanpak. Vroeger werd ik van dat negatieve gedrag ook boos op hem en liet hem dan niet met rust. Dat werkte averechts en ging het van kwaad naar erger. Op de duur zag je dan alle kussens van de zetel in het rond vliegen, werd er geroepen en getierd(zowel door mama als door zoonlief), werd de deur dicht gesmeten enz... Nu laat ik hem even alleen tot de bui over gaat en eens hij terug rustig is, praten we erover. De sorry's gaan dan over en weer. Ik heb leren luisteren naar hoe mijn zoon iets aanvoelt, hoe hij geen gelaatsuitdrukkingen leest of verkeerd interpreteert, hoe roepen, terug roepen vraagt,... Het is dan ook dikwijls de manier waarop ik iets zei, waar hij dan de bal misslaat. Als we er dan over praten in alle rust dan krijg ik te zien en te horen op welke manier ik dat deed. Meestal interpreteert hij, boosheid. Dat gaat dan gewoon over een frons op mijn gezicht of een stemverheffing.

Dat niet herkennen van een gelaatsuitdrukking, komt veel terug. Ook op shool wordt dat soms een probleem. Een juf haar mimiek doet hem dikwijls vragend achterblijven of interpreteert hij van, die lacht me uit. Thuis krijg ik dan ook weer die uitdrukkingen te zien. De juf doet dan een zo , mama. Wat bedoelde die mama, waarom kijkt die zo raar , mama,...

Emoticons herkennen in lachen, wenen, boos en dergelijke, zijn nog iets anders dan de gelaatsuitdrukkingen herkennen tijdens een gesprek. Een verkeerde interpretatie heeft gevolgen en zoonlief voelt zich dan niet goed. Ook vloeien er misverstanden uit het verkeerd begrijpen van die mimiek. Als iemand boos op je is volgens wat je ziet en je weet niet waarom, tja dan krijg je een verkeerde reactie. Als een mens bv tranen in de ogen krijgt van het lachen, ga je die ook niet troosten.

Als we samen televisie kijken, vraagt hij regelmatig wat er met me scheelt. Ik ben dan heel gewoon rustig of vol aandacht naar de film toe. Hij interpreteert me dan weer van oei, er is iets met mama. Heel bezorgd blijft hij me dan zeggen dat ik zo een gezicht trok en of ik dan heel zeker ben dat er toch niks scheelt.

Ook op straat blijkt dit moeilijk te zijn want volgens hem kijken mensen soms boos naar hem. Hij vraagt zich dan af waarom. Daarbij komt dan ook nog het theatraal wijzen naar die persoon en het te luid praten over. U kan zich voorstellen dat mensen dikwijls raar kijken. Ook hebben we al eens gehad dat iemand dan echt boos werd omdat hij al wijzend en vragend over die persoon bezig is. Zijn enige conclusie is dan, zie je wel mama dat die boos naar mij keek. Ik deed toch niks verkeerd, waarom doet die dan zo.

Hierover kan nog meer geschreven worden maar ik denk dat de boodschap wel overkomt. Hij heeft het moeilijk met gelaatsuitdrukkingen. De buitenwereld begrijpt dit niet en we zijn weer onderworpen aan een hoop onbegrip. Wat kunnen we daar aan doen? Praten met elkaar en zo leren begrijpen. Belangrijk is ook dat hij op zijn beurt dan weer op een goede manier leert omgaan met zijn boosheid. Vandaar ook ons gesprekje nadien. De ndruk ligt dan ook op: Leer vragen of ik dan wel echt boos ben als je dat zo hebt aangevoeld maar wordt zelf niet boos. Makkelijker gezegd dan gedaan. Toch kan hij mits even rust, nadien praten met me en me vertellen waarom hij boos werd. Een dikke pluim, want hoevelen kunnen dit?

 

08:14 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |