28-04-09

organisatie

Eender wat men organiseert, er zijn altijd meerdere facetten aan verbonden. Dat is blijkbaar de moeilijkheid naar communicatie toe. Op een groot gebeuren, daar zijn verschillende organisaties die zich met verschillende dingen bezig houden. Daar zijn verantwoordelijken, bezoekers en vrijwilligers. Om alles goed te laten verlopen moeten al die groepen goed voorbereid zijn en daarvoor heb je goede afspraken en regels nodig. De communicatie onderling MOET er zijn. Daar loopt het mis. Meestal weet het ene niet van het andere wat de afspraak is.

De bezoekers, zou men zeggen, hebben niks te maken met de organisatie van een feest. Toch is de communicatie naar bezoekers toe belangrijk. Als men bv op een gebeuren gaat verkondigen dat er gratis taart is voor iedereen. Die taarten hebben op een gegeven moment zelfs conflicten gegeven tussen bezoekers en verdelers. Sommige mensen zijn nu eenmaal rare kwasten. Conflicten over de hoeveelheid gebak, daar ging het dan over. Ongenoegens van de verdelers die vonden dat mensen gulzig waren, dat steendood verniet gezegde, die kwam al voor de derde keer, resten gebak die we nadien tot op het toilet vonden enzovoorts. In het kort, de schandalen van de mens, die over de tong gingen. Volgens mij kan je daar al een deel oplossen door bezoekers op voorhand aan te geven dat iedereen 1 stuk taart gratis krijgt of bv 3 stukjes gebak.

Ik blijf nu hangen bij die taarten maar er was nog iets soortgelijks te beleven waar mensen iets gratis kregen. Ook daar waren er discusies en ongenoegens. Ook daar had men de bezoekers op voorhand kunnen inlichten.

De taarten en dat andere zijn maar stukjes van een geheel. Als elk stukje goed wordt uitgewerkt en er is communicatie onderling, dan wordt het geheel eens zo gezellig.

Wat vele mensen niet aan me begrijpen is dat je me dan uiteindelijk hoort zeggen, dat het een geslaagd gebeuren was. Mensen hebben zich geamuseerd, de opkomst was groot enzoverder. De dingen die me stoorden zijn stukjes van een gebeuren in het hele gebeuren. Ik maak daar verschil in. Gisteren nog ben ik bezig over wat me stoorde in dat stukje gebeuren en ik kreeg direkt als antwoord , neen, dat is niet waar, het feest was geslaagd. Jazeker, het feest was in zijn geheel geslaagd. Alleen die onderdeeltjes niet. Ik praat dus blijkbaar nog steeds te algemeen of mensen kunnen de stukjes niet zien? Ik ga dat bij het volgende gesprek oplossen en op voorhand zeggen dat ik praat over een stukje in een geheel :-). Ik hoop dat ik mijn stukjes boodschap kan overbrengen zoals ik het bedoel. Ik probeer alvast een schema te maken. Werk dus alle stukjes uit en vorm er daarna een geheel van, waar alle groepen en organisaties, op het moment zelf weten wat de afspraken zijn.

08:31 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-04-09

Onzekerheden

Ik probeer hier even te beschrijven wat bepaalde woorden, antwoorden teweeg brengen. Op kleine schaal anders schrijf ik er weer een boek over hé :-)

Zou ik dat bij dat mogen voegen? Antwoord: DESNOODS

Dat antwoord brengt onzekerheid teweeg. Wat bedoelt de beantwoorder nu in feite. Ja, mag het of nee, mag het niet. Ozo, onduidelijk. Brengt onzekerheid mee. Wat moet ik nu doen? Voeg ik het toe of niet? Mijn vraag is niet beantwoord! Antwoord gewoon met ja of nee!

Wanneer gaan we dat doen? Antwoord: LATER

Later? Wanneer is later, morgen, binnen een uurke, ...Ik vraag het nog eens en krijg als antwoord: Ja straks he. Ohoh, straks...Wanneer is straks? Onduidelijk, onzekerheid, stress. Kleef er gewoon een moment op.(tijd)

Gaan we om 17u nog even wandelen? Antwoord: Misschien

Misschien? Gaan we nu of gaan we niet? Weer onduidelijk, onzekerheid, stress.

 

-Misschien gaan we wat later wandelen en desnoods nemen we de hond mee. :-(

-We gaan om 17u wandelen met de hond. :-)

-Na het avondeten gaan we wandelen met de hond. :-)

-We gaan om 17u wandelen en desnoods nemen we de hond mee. :-(

Verschillende manieren om iets te zeggen over hetzelfde. Alleen is er duidelijkheid en onduidelijkheid. Voor velen niet belangrijk, voor vele anderen juist heel belangrijk. Als ik bv, het eerste zinnetje zou verkondigen naar mijn zoon toe, dan krijg je de hele dag negatief gedrag . Blijven zeuren over hetzelfde feit, boos worden omdat het antwoord niet is ingevuld en je niet weet wat er te gebeuren staat. Als ik bij mezelf ga kijken als ik zo een antwoord krijg, dan zit ik in feite heel de dag te wachten en me af te vragen wat er nu staat te gebeuren. Gaan we nu wandelen, gaat de hond nu mee, wanneer gaan we wandelen, ... Op de koop toe, vul je niks anders meer in om te doen, vanwege die afwachtende, onzekere houding. Uit je vraag om zekerheid, blijf je dus dezelfde vragen stellen wat dan wordt ervaren als de hele dag zeuren en lastig zijn. Natuurlijk heb ik geleerd om uit te leggen aan anderen waarom een duidelijk antwoord zo belangrijk is. Waar ik vroeger 100x opnieuw dezelfde vragen ging stellen, zeg ik nu op voorhand dat ik graag alles duidelijk heb. Jaren noemden mensen me een zaag, iemand die blijkbaar niks verstond, een ambetant moeilijk mens, een muggezifter dat altijd haar zin moest hebben. Mensen interpreteren dat zo. Als je blijft doordrammen lijkt het of je wil alles behalve die duidelijkheid. Uit ervaring weet ik dat de meeste mensen onduidelijke antwoorden geven omdat ze dikwijls zelf niet weten wanneer of hoe of wat ze gaan doen. Tja, hoe kan je duidelijkheid scheppen als er niks duidelijk is hé. Niks makkelijker dan klare taal dus.

Een goed voorbeeld misschien onlangs bij de dokter.

Bloeddruk te hoog al een hele tijd, beginnen met bloeddruk pilletjes. Elke dag rond hetzelfde tijdstip in te nemen na het ontbijt. Vraag aan de dokter ivm de migraine aanvallen: mag ik die pillekes nog innemen in combinatie met die bloeddrukpillen? Antwoord: DESNOODS

In mijn hoofd direkt: Desnoods? En volgens mij trok de dokter daarbij een bedenkelijk gezicht. Oei, waarom DESNOODS? Mijn vraag, dokter wat bedoelt u met desnoods want ik ben nu niet zeker of het mag of niet en u trekt zo een bedenkelijk gezicht.. Desnoods klinkt zo, ja en neen. De dokter bekijkt me eens raar en zegt: ja dat mag. Ik krijg ook nog als antwoord dat hij niet raar wou kijken en dat hij zo is. Ik kan het weer eens niet laten en vertel hem dat ook ik ben wie ik ben en dat ik die duidelijkheid nodig heb. Hij zucht eens.

Vroeger zei ik heel dikwijls, pft ik ben precies van een andere planeet. Dikwijls was ik verdrietig omdat mensen me weer eens niet hadden begrepen of me verkeerd hadden begrepen. Ik ging dan alles nog eens herhalen tot ik de indruk had dat mensen het wel begrepen. Vandaag zeg ik al: ik voel me niet begrepen. Meestal schrikken mensen dan en blijven beweren dat ze het wel hebben begrepen. Spijtig maar meestal zitten ze naast de point. Net zoals verschillende mensen me na twee zinnen in de reden vielen en al verder begonnen breien vooraleer ze de volledige uitleg hoorden. Ik krijg dan absoluut geen antwoorden op mijn vraag en krijg er geen stok tussen. Vorige keer had ik zoiets van: och blijf allemaal in jullie wijsheid en heb alleen gemeld dat ik me niet begrepen voelde. Het gevoel dat anderen je dan bekijken als domme gans is groot. In mijn hoofd zijn zij dan de domme ganzen. Op die vergadering zweeg ik er dus over, buiten de vergadering moest ik erover praten. Ik ken dat gevoel van mijn zoon maar al te goed: Mama, niemand begrijpt mij!! De frustraties en de boosheid die daarmee gepaard gaan, ken ik ook.

De positieve noot is:  bij iedere gelegenheid aan sommige mensen te vertellen en daadwerkelijk aan te tonen hoe die misverstanden ontstaan, zijn sommige mensen in hun eigen normale gezin gaan kijken waarom er iets misloopt. Conclusie die ze daar zelf uit trokken: onbegrip voor elkaar, te weinig goede communicatie enzovoorts. Pas op, niet in de negatieve zin gaan ze dit ontdekken, sommige mensen schrikken van de onkunde om structuur in huis te brengen met elkaar, van de communicatie die verkeerd loopt of te weinig is, van de afspraken die onbewust niet nagekomen worden. Ook op de werkvloer loopt er bij velen iets mis qua die dingen. Het leuke eraan is dat sommige mensen gaan zien waar het misloopt. Een klein begin in de aanpassing aan...Net zoals er op het feest iemand iets anders ging aanpakken waar de meeste mensen zich in konden vinden, zijn het kleine stapjes met een grote invloed. Doet me deugd dat in de kring waarin ik me begeef, sommige mensen toch beginnen openstaan voor. Al is er nog zoveel negatief, het positieve moet ook verteld worden. De dagen dat ik me dan soms afvraag waarvoor ik blijf vechten tegen die schijnbare windmolens worden op deze manier ook kleiner en ga ik er weer met goeie moed tegenaan. Integratie kan dus mits elkaar de kans te geven op een ontdekkingsreis :-)

 

 

11:45 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-04-09

De juiste titel...???

Ik vind geen gepatse titel om dit blogje neer te pennen. Ik had hier graag de verschillen rond ouders even uiteen gezet.(weer verkeerd uitgedrukt maar al lezend , wordt het wel duidelijk). Ook dit blogje om even aan te tonen hoe belangrijk het is om iemand met autisme te helpen en integratie te bekomen. Om aan te tonen dat als men niet op de hoogte is van autisme, men niet kan helpen, er geen aanpassingen mogelijk zijn, er geen integratie kan zijn. Ik hoop dat ik het hier juist aanpak.

Om te beginnen zijn er al veel verschillen qua cultuur. Om dit duidelijk te maken, vertel ik gewoon. Ik heb hier de intentie om te laten zien hoe belangrijk bovenstaande dingen zijn en zeker en vast niet te veroordelen! In alle begrip voor andere culturen waar het nog moeilijker is en in alle begrip voor de "niet aanvaarding", die er denk ik bij ons allemaal bestond in den beginne.

Op school zit een schijnbaar onhandelbaar kind. Het kind begrijpt niks, is agressief, praat niet enzovoorts. Men spreekt de ouders meerdere malen aan. Zij zeggen dat alle kinderen zo zijn op die leeftijd en dat alles normaal is.  Dankzij medewerking van bepaalde diensten op school, komt er toch een onderzoek. De diagnose, autisme. De ouders blijven bij hun standpunt en de diagnose is gewoon niet waar. In hun cultuur zijn kinderen zo. De draaimolen van de ontkenning...Op school echter doet men alles om het kind te helpen en men ziet het kind vooruit gaan. Thuis blijft alles hetzelfde. Het aanbod van buitengewoon onderwijs wordt genegeerd ondanks alle hulp die aan de ouders is geboden om hen alles duidelijk maken naar het autisme van hun zoon toe.

Weer andere ouders, zijn op de hoogte van het autisme van hun kind en doen er alles aan om hun kind te helpen. Althans thuis en via de school. Voor de rest wordt de handicap van het kind doodgezwegen bij familie, vrienden en buren. Deze ouders staan alleen op de wereld...Zo gaat dat in hun cultuur...

Weer andere ouders, daar klinkt bijzonder onderwijs, nog steeds in de oren als iets vies, iets te min. Ok over bijzonder onderwijs bestaan nog steeds misverstanden en daardoor wordt het voor sommige mensen een schaamte, te moeten vertellen dat hun kind op bijzonder onderwijs zit. Ze blijven halstarrig weigeren hun kind daar op school te zetten.

Bovenstaande beschrijvingen, staan weer open voor de vrije mening. Ook hierin moeten we leren begrip hebben en openstaan voor andere culturen en dergelijke. Veroordelen zou weer makkelijk zijn. Ook hier bestaat veel onbegrip. We vergeten alleen dat wij in een andere cultuur zijn groot gebracht, dat onze normen even anders liggen en van daaruit alles wat we zelf zo gewoon zijn, heel vanzelfsprekend is. Dat onwetendheid,een soort domheid wordt en pas kan geholpen worden mits genoeg informatie. Ik laat me daar verder niet over uit dan dat ik besef dat we elkaar nog veel kunnen leren.

In alle respect voor eenieders zijn.

08:30 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |