23-06-09

Een greepje uit...

Op school krijgt hij kookles. Bijhorend in die lessen is de afwas doen, tafel proper maken en opruimen. Hij krijgt daar een zeer goed voor. Thuis echter is hij een ramp in de keuken. Schillen die op de grond vallen,tafelblad ligt op een wip en gauw overvol, de afwas blijft staan,.. Als ik dan vraag waarom dat op school allemaal wel goed gaat dan krijg ik als antwoord: " Dat is school hé mama, hier is thuis." Een heel gemeend antwoord want voor hem zijn dat echt 2 verschillende dingen.

Als hij voor de pc zit, dan maakt hij allerlei geluiden. Soms om gek van te worden. Steeds maar weer iets herhalen, tikken op het bureau. Als ik daar iets van zeg dan krijg ik als antwoord: " ja mama, ik weet niet wat dat is maar ik heb dat altijd als ik voor de pc zit, ook op school. Dat is er dan gewoon.

Als mama hoofdpijn heeft of krampen in de buik, of eens keelpijn heeft, dan heeft hij dat even later ook. Met hetzelfde vertoon als mama houdt hij dan bij hoofdpijn zijn hoofd vast...Moeilijk soms om uit te maken of het echt is of immitatie.

Alles heeft hij gezien en wat hij ziet wordt luid verkondigd. Pas dus op als je een pukkel hebt of een oneffenheid op je huid want iedereen mag het horen. Met een luid eikes of bwaaaaaaaah wordt alles opgesomd. Wreed vervelend en onbeleefd.

Als hij iemand graag heeft, wat niet zo dikwijls voorkomt, dan wordt die persoon opgeeist.

Als hij niet wil dat iemand iets van hem weet dan zegt hij al zelf wat die iemand niet mag weten. Zoals bv: (Als hij lacht, krijgt hij de hik.) Mama, niks zeggen he want dan plagen ze me weer en laten me express lachen zodat ik de hik heb. Zo verraadt hij wachtwoorden van spelletjes en al zijn geheimen. Luidkeels vraagt hij dit dan waar iedereen bij zit die het niet mag weten. Geheimen zal hij dus nooit hebben.

Als je met hem telefoneert of op msn zit, dan is hij midden in een gesprek ineens weg. Hij heeft dan gezegd wat hij moest zeggen, gevraagd wat hij moest vragen en haakt in, niet wachtend op een antwoord of zonder goeiedag te zeggen.

Als ik de laatste tijd een kus krijg, dan gebeurt het dat er in mijn oor dat reuzestofzuiger geluidje klinkt voor de kus. Dat geluidje wordt ook te pas of te onpas gefrabriceerd.

...

08:13 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-06-09

Deze blog

Deze blog is van waarde voor mezelf. Ik stort mijn hart uit, deel lief en leed. Wissel van gedachten en reageer op andere blogs. Het doet me zelf deugd bij andere ouders te gaan lezen, welke tips ze geven ivm hun auti kindje of bij anderen met deze handicap. Ik heb dan ook het volste respect voor deze blogs en alle anderen.

Ik richt mij tot niemand speciaal maar in het algemeen.

Ik verwittig dikwijls mensen die foto's op hun blog zetten of zich niet in de anonimiteit begeven. Ook op het nieuws, op het net zelf verwittigt men mensen voor de gevaren die men kan tegen komen.

Er zijn mensen die blogs kopieren. Ook ik kopieer al eens iets van een blog. Alleen respecteer ik dan een ander zijn blog en vraag eerst de toestemming.

Bij deze sta ik niet toe ook maar iets te kopieren van dit blog zonder de beleefdheid te hebben dit te vragen. Ik besef dat er toch nog mensen dit zullen doen maar reken op het respect van alle anderen.

 

22:18 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Moeilijk

Ohoh, verbale agressie, negatief gedrag, knuffels met hopen,discussies tot in het oneindige,herhalingen die weer weken duren, liefdevol...

Hij valt van het ene uiterste in het andere en het lijkt wel of de kleutertijd is met momenten terug aangebroken. Alleen met een grotere woordenschat. Even een beschrijving van een moeilijke dag. Mama kuist, hij bedenkt plots dat hij het terras wil kuisen. Door de pas gepoetste vloer met een overvolle emmer waar het water klotsend, bij elke stap, de vloer terug natmaakt. Met de natte schoenen die overal sporen nalaten, loopt hij terug door het huis. Mama kan nog maar eens de vloer dweilen. Ohoh, een planten spuitbus, die moeten we eens vullen met water. Mama die net de vloer dweilde en even gaat zitten, krijgt plots een nevel van water over zich heen. Prettig die spuitbus want zonder ophouden begint hij in het rond te spuiten. Dweil maar weer mama. Plots zegt hij, mama ik ga mee stof afdoen. Mama zegt hem een droge doek te nemen en zeker niet die dingen met water te stoffen. Mama dweilt nog wat verder. Plots ziet ze met wat hij bezig is. De spuitbus wordt bij elke streek over de kast leeggespoten. Wel 5x heeft mama gezegd dat dit niet mocht. Hij is weer oostindisch doof. Niet uit moedwilligheid maar vanuit de concentratie naar die spuitbus en de nevel toe. We plannen de kuis wel maar meestal gaat hij lopen van de rommel die mama maakt als ze kuist.(alles verplaatsen) Ondertussen maakt hij nog steeds het reuzestofzuiger geluidje dat hij kreeg toen hij de beugel moest dragen. Om de haverklap, roept hij, mamaa. Als mama dan ja zegt dan hoor je, dat is niet flink he mama. Soms roept hij van boven mamaa, om dan weer te zeggen, dat is niet flink he mama. Dit is al zo een twee à drie weken bezig. Knuffels vraagt hij ook nog meer dan anders en het gebeurt dat hij vijf minuten later een scheldnaam klaar heeft voor mama om dan weer 5 minuten later een knuffel te vragen. 

De laatste weken zijn moeilijker dan voorheen. Natuurlijk heeft dat een reden. De verjaardagsperikelen zoals elk jaar. Einde van schooljaar en vakantie in zicht. Die overgang is ieder jaar opnieuw moeilijk maar dit jaar komt de stress van de middelbare school erbij. Examen. Mag ik over? De agenda telt om over te mogen, is die wel in orde? Wat gaan we doen in de vakantie, zullen ze dit jaar van hun woord zijn en komen ze naar mijn verjaardagsfeestje? Oververmoeidheid van de druk op de pot op school, de allergieen die hem lastig maken en de medicijnen die hem moe maken.

Ook de belofte aan hem dat hij "member" mag worden op een online spel maken hem nerveus en ongeduldig. We hebben na dagen van gezeur een datum vastgesteld waarop hij "member" mag worden. Elke dag klinkt het hier vragend of hij vandaag al "member" mag worden. Normaal doet mama die beloftes niet zolang op voorhand maar het gezeur hierrond werd te gortig en is dus nog steeds te gortig. Geloof me vast dat ik soms heel veel zin heb om toe te geven. Ik doe dat echter niet en moet dus nog tot de verjaardag dat gezeur elke dag, meerdere keren aanhoren.

Mama geniet nog even van de vrije uren tijdens de schooluren. Laat ons hopen dat hij zich vlug heeft aangepast aan de overgang van school naar vakantie. Ook dit heeft elk jaar een paar weken nodig.

Ik las al dikwijls dat pubers met de handicap autisme, moeilijker kunnen zijn en het zelf moeilijker hebben dan andere pubers. Ik moet zeggen dat mijn puber nog een brave puber is. Toch is hij moeilijker dan gewoonlijk. Ook het gemis aan sociale vaardigheden valt eens zo hard op in de buitenwereld.

Misschien een minder fijne blog maar wel realiteit. Niet elke dag is een moeilijke dag, ze zijn alleen terug moeilijker de laatste tijd...

 

 

 

22:02 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |