08-09-09

leuk gesprekje

Gisterenavond had ik na lange tijd toch weer eens een leuk open gesprekje met mijn zoon. Hij was zeer open en bereid om naar uitleg te luisteren. Ik dacht de laatste tijd dat dit nooit meer zou terug komen. Hij had dan ook meer ongenoegens dan genoegens die hij nog maar alleen op een negatieve manier kon uiten. Mama uitschelden, roepen en tieren en opstandig zijn, was de enige boodschap die ik nog kreeg. Telkens ik met hem een gesprekje probeerde aan te gaan, liep dit verkeerd af. Gisteren was dus een fijne ervaring.

Al zijn ongenoegens hadden voor het grootste deel te maken met het naar school gaan via de schoolbus. Hij is immers groot genoeg want hij is dan ook de grootste van de bus(letterlijk). Eender welk argument mama aanhaalde, hij viel mama in de rede voor ze kon vertellen waarom hij nog niet alleen naar school mag gaan. Zijn rigiditeit speelt hem serieus parten. Gisteren kon mama op een rustige manier wel vertellen. Hij voelde zich helemaal niet aangevallen en stond zelfs open voor de argumenten. We zijn dan ook tot een compromis gekomen. In feite was dat compromis hetzelfde zoals het al was op het einde van vorig schooljaar maar had hij enkel oren naar zichzelf en het alleen naar school willen gaan. Zo spijtig dat er maanden moeten overgaan om hem die dingen te laten inzien. We hebben het gisteren dan ook even gehad over zijn verbale agressie naar mama toe. Ook daar kwam het besef voor hem dat dit gedrag niet kan. Hij zei dat hij het weet maar dat hij er op die momenten geen controle over heeft. Ik ga mijn best doen mama om dat te veranderen :-) Natuurlijk doet hij echt wel zijn best maar mama weet wel dat het niet van vandaag op morgen zal lukken en dat hij zichzelf inderdaad niet onder controle heeft op die momenten. Pas een tijdje later, als je hem wat hebt laten betijen, komt de sorry mama en de vraag naar een knuffel. Die knuffels blijven belangrijk voor hem en mama moet terug wat meer aandacht aan die knuffels schenken.

Op zoek naar zijn identiteit, ziet mama verschillende dingen waar ze helemaal niet kan achterstaan. Ook dit is weer meer een immitatie van dingen waar hij mee geconfronteerd wordt op straat, op school... Sleutels die uit de broekspijpen of zakken hangen, armbanden met pinnen zijn cool, heavy metal muziek en het bijhorende stoer doen. Het lijkt wel of hij een hele ommekeer maakt. Ik weet wel zeker dat het puur immiteren is net zoals hij deze vakantie de vraag stelde of hij beter emo werd of misschien beter...( ben de naam vergeten) want op school zag je die twee terug en hij stelde zich echt de vraag waar hij bijhoorde en wat ik ervan dacht. Wat die dingen inhielden, wist hij niet echt. Ook wil hij juist die dingen doen die anderen van zijn leeftijd mogen en hij niet. Als je hem dan bezig hoort dan lijkt het wel of hij is van die markt thuis. Alleen is het weer een immiteren van wat hij erover hoorde of las in de krant. Want zelfs baby's en kinderen van 17 maanden mochten naar dat festival sé mama, het staat in de krant. Waarom zou ik er dan niet naartoe mogen mama? Ook thuis zie je het verschijnsel immiteren van huisgenoten. Op een avond zei hij zelf, ik wil precies alles doen wat jij doet. In feite was zijn opmerking grappig als je bedenkt dat we dat al jaren weten en hij dit nu voor de eerste keer opmerkte voor zichzelf zonder er verder bij stil te staan. Zelfs zijn lach is veranderd sinds het terug school is. Ook zijn manier van praten is nog luider dan anders. Het lijkt wel of hij haalt diep adem om er dan in volle kracht de woorden uit te gooien. Ik zeg wel 1000x, aub zoon, wil je stiller praten. Op een gegeven, moment antwoordde hij: " mama, het zal goed zijn als ik een baard krijg in mijn stem."

De redenatie van school is school en thuis is thuis, is ook weer sterker aanwezig. Op school eet ik zo of gedraag ik me zo aan tafel, dat moet van de leerkrachten. Thuis is dat anders. Dat zijn immers twee verschillende dingen. Als mama spaghetti maakt, mogen er geen groenten in want dat is niet lekker en groenten horen niet thuis in spaghetti, als mijn partner spaghetti maakt met groenten is dat wel lekker. Zijn immers ook twee verschillende dingen. Als je op school kookles hebt, moet je natuurlijk ook de afwas doen, als je thuis kookt niet, dan laat je die gewoon staan. De gekozen richting op school is grootkeuken. Alles wat met koken te maken heeft, daar is de motivatie groot. Andere lessen worden echter niet aanvaard want dat heeft niks met grootkeuken te maken. Daar is de onwil dus groot. Moet ik vandaag echt naar school mama?

Gisteren kreeg hij op school te horen dat hij mentorschap krijgt van dezelfde juf die hij vorig jaar kreeg ivm de sociale vaardigheden. Mama is daar zeer blij om. Hij heeft immers die individuele begeleiding hard nodig. Deze school is tot hiertoe dan ook een zegen voor ons. Zowel zoonlief als mama voelen zich gesteund.

Zoals gewoonlijk kan ik hier weer een heel boek neerschrijven over het reilen en zeilen in dit gezin. Ik vrees echter dat de tekst dan te lang gaat worden en bespaar u dit tot de volgende blog :-)

09:39 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

31-08-09

nieuwe schooljaar

Vandaag de laatste dag vakantie! Oef, mama is blij dat de school terug begint maar zoonlief nog veel blijer!!! De discussies over hoe naar school gaan; mlaaien weer eens op. Hij wil niet meer met die schoolbus, hij wil zelfstandig naar school. Daar we echter weten dat in de praktijk of de theorie alles even anders ligt, is de schoolbus nog even de enige optie. Zoonlief kent de rit helemaal van buiten, weet welke halte hij moet afstappen, weet welke overstap hij moet maken en waar, kent de te voet af te lopen route en noem maar op. Wat de overvolle bushokjes, trams en bussen betreft, daar heeft hij echter geen ervaring mee. Er zijn zoveel dingen die kunnen mislopen waar hij geen zicht op heeft. De drukte, het lawaai, gewoon het teveel aan prikkels, zouden hem wel eens in china kunnen doen uitkomen of gewoon zijn manier van reageren op éen of andere pestkop onderweg of zelfs verkeerd begrepen boodschap van iemand anders, of gewoon omdat hij aan het praten slaat en daardoor zijn halte mist, of gewoon zijn achterna lopen van anderen die door het rood licht stappen en noem maar op, zijn allemaal factoren(en meer) waar het kan fout lopen. Natuurlijk moet hij het één keer leren en hebben we de afspraak dat we na de paasvakantie, een probeerstart maken. Tenminste als hij dan ondertussen de gemaakte afspraken rond dit thema is kunnen nakomen. Naar het volgende schooljaar toe, is het belangrijk dat hij die zelfstandigheid aanleert. Dan moet hij immers op stage. Dat we die zelfstandigheid van het alleen naar schoolgaan nu nog niet verlenen, heeft zijn redenen. Al kan hij het in theorie, de praktijk leert ons andere dingen. Zijn handicap houdt dan ook zoveel meer in waar een mens rekening mee moet houden. We hebben dus nog even om voorbereidingen te treffen tot het paasvakantie is. Dit onderwerp gaat weer gepaard met veel verbale agressie. Deze is ook éen van de redenen dat we nog even wachten. Ook op straat of op de tram en bus worden we daarmee geconfronteerd als hij nog maar denkt dat iemand iets verkeerds zei of deed. Er is gewoon zoveel waar we rekening moeten mee houden...

10:22 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-08-09

om zot van te worden

Spijtig genoeg kan ik niks positiefs vertellen deze vakantie ivm zoonlief. Hij hangt het uit dus! Elke dag moet ik wel duizend maal vragen om de tv stiller te zetten. Ik ben zowizo al wat hardhorig en het volume van die tv de hele dag en de leuke nikelodeon programmaatjes maken me gek. Voor de rest kan ik er niks aan vragen want of, ik ben tegen een muur bezig of hij scheldt me uit of staat te roepen en te tieren als een briesende leeuw tegen me. Wat dat deze vakantie is weet ik niet. Of is het die puberteit? Als die dan maar vlug voorbij is!! Taken doen is ook uit den boze want ik weet niet goed hoe hard hij op school heeft moeten werken zeker! Ik mag echter de hele dag niks anders doen dan zijn rommel achter hem opruimen. Tegenspreken, opstandig zijn en eender wat je ermee doet of eender wat hij zelf doet, alles is éen en al verveling en ongenoegens. Ikzelf ben het zo beu dat er niet veel meer bij kan en moet roepen tegen hem als ik er een stok wil tussen krijgen. In zijn, ZO NOEM IK HET ONDERTUSSEN, heldere momenten, zegt hij zelf: mama ik moet iets aan mijn houding doen want zo kan dat niet langer. Ik veronderstel dat ze op school zijn huidige houding ook vlug zullen bemerken. Elke vakantie is het moeilijk maar deze vakantie is echt niet fijn! Ik zal blij zijn als het terug school is en we allebei wat rust krijgen. De negatieve cirkel kan dan terug doorbroken worden. Als het gaat zoals elk jaar na een vakantie, zal de overgang terug naar school nog even moeilijk lopen. Zijn pubertijd zal dan ook nog niet over zijn maar de steun van de school zal er tenminste zijn. Ik ben het zo beu op het moment dat ik gewoon niet meer verder kan zien dan dat negatieve gedrag van hem. Niet zo fijn natuurlijk maar wel menselijk denk ik dan. De eerste dagen van dit schooljaar, ga ik naar goede gewoonte, de eerste dagen rust en ontspanning nemen voor mezelf. Mama heeft dat hard nodig. De kuis en de was, blijven even staan. Mijn batterijen moeten terug opgeladen worden. Als ik eraan denk dat ik vanaf 1 september terug langer dan 10 minuten tijd voor mezelf ga hebben, dan ben ik de koning te rijk. Ontspanning is juist dat wat zo hard nodig is en tijdens een vakantie is die er totaal niet. Ik ga eens terug een gesprek kunnen voeren zonder onderbroken te worden! Eens in een winkel kunnen zijn zonder ongepaste opmerkingen! Eens een dagje geen tv lawaai! Eens een dagje zonder geroep en getier! Wauw, ik kan geen mens beschrijven wat dat gaat betekenen voor mij. Ik denk dat zoonlief zelf die paar uurtjes zonder mama ook goed kan gebruiken. De structuur van de schooluren, de leeftijdsgenoten, de grote droom om in een keuken te werken, alles zal op de duur terug zijn gangetje gaan. Alleen hoop ik echt dat die apejaren niet te lang duren!!!

In feite is het gemis aan ontspanning voor jezelf, de grote dader van al het ongenoegen. Constant moet je rekening houden met de handicap. Iedere ouder met een auti kind weet hoe moeilijk het soms kan zijn, hoeveel het van je eist. Die duizend ogen die je nodig hebt, die aandacht dat ze kunnen vragen, zoals hier het voortdurende gepraat, de buien, het zo luide praten en noem maar op. O zo vermoeiend allemaal!

Gisteren op de tram, begon hij zoals gewoonlijk weer een hele uitleg. Maar ook weer o zo luid. Ik dacht, als ik nu ook eens op zijn luide toon antwoord? Ik begon dus mijn uitleg even luid. Je had zijn gezicht moeten zien. Mama, je roept! Lol. Ik zei hem dat hij al jaar en dag op die toon praat en ik hem eens wou laten zien hoe dat is. Nog geen vijf minuten later was hij weer vertrokken. Dat luide praten is nog niks. De onderwerpen die hij soms aansnijdt, zijn wat anders.

19:40 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |