02-02-08

gzinsdag 23 februari 2008

Daar ik nog steeds niet weet hoe ik deze blog moet beheren,zal ik hier even melden dat er op 23 februari 2008 een gezinsdag plaatsheeft,waar men zowel tweedehandskledij(kinder) kan aankopen als kennismaken met allerlei organisaties die te maken hebben met gezins-en opvoedingsondersteuning.

Waar:NOVA   Schijfstraat 105  2020 antwerpen tel:03 259 04 20

wanneer:zaterdag 23 februari van 13u tot 16u30

Inkom gratis

07:02 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-02-08

Vandaag

Ja gisteren was echt geen fijne dag .Na hier allemaal eens over geslapen te hebben,zie ik sommige dingen weer veel rooskleuriger.Zelfkennis is de weg naar harmonie.Een waar gezegde.Communicatie onderling is al moeilijk op zich en als men elkaar dan ook nog eens verkeerd begrijpt,ja,dan gaat het al helemaal niet.Ik verwijs even naar gisteren en naar mijn schoolgesprek.Wat daarin iedere keer belangrijk moet zijn ,is een wisselwerking in het belang van iederen.Wat eruit gegroeid is dat is blijkbaar iets helemaal anders.Misschien kom ik verwijtend over of misschien staat de gesprekspartner niet open voor wat de bedoeling is of misschien gebruikt 1 van ons de verkeerde manier om te communiceren.Wat ik zie ,is dat ,wat mezelf betreft,ik me misschien minder algemeen moet uitdrukken.Ik ben een gevoelsmens en praat dan ook meestal op mijn gevoel.Dikwijls om geen namen te gebruiken ,neem ik het woordje "ze" in de plaats,wat dan ook weer het beeld geeft van het algemene.Om hierin even duidelijkheid te scheppen,ook naar mijn blogs toe,staat dat woordje dan gewoonlijk in de context van het onderwerp waarover ik schrijf.Als ik gisteren over een schoolgesprek bezig ben dan gaat het over dat gesprek en niet over de hele school.Ik wil hier na mijn laatste 2 verhalen wel even benadrukken dat ik op deze nieuwe school een positieve ervaring heb.Als ik gisteren zei:ze hebben een fout gemaakt,gaat dat niet over de hele school.Toch wel belangrijk om weten,bedenk ik .Op die manier loopt het in gesprekken blijkbaar moeilijk.Dankzij een gesprek hierover vanmorgen,waar ik me toch al een tijdje de vraag stel ,waarom "sommige" mensen het moeilijk hebben me te horen zoals het bedoelt is,begrijp ik nu maar al te goed waar ik op die verkeerde manier communiceer.Spijtig in feite dat dit gebeurt,bedenk ik dan.Waarschijnlijk ga ik het nog wel moeilijk hebben om niet op zulke algemene manier te praten of te schrijven om personen in de anonimiteit te houden.Toch ook wel een gemiste sociale vaardigheid waar ik me lang rond heb afgevraagd wat dat toch is met mensen en het mij constant niet begrijpen.Ik zeg weer mensen en in feite moet er staan"sommige "mensen.Nog steeds denk ik van,ja ik kan we wel voorstellen dat ik zo overkom maar als mensen me begrijpen dan weten ze toch vanzelf dat dit niet de bedoeling is.Nog wat werk aan mezelf dus.Voor mij was het even belangrijk dit in mijn blog te zetten.Laatst zei me weer eens iemand:"meestal als ik naar de ouders kijk van kinderen met een problematiek,zie je dit terug in hen."Ik moet zeggen dat ik inderdaad mezelf beter heb leren kennen via mijn zoon en er dikwijls over nadenk of het niet zo is.Aan de andere kant vraag ik me af,wat voor nut zou het hebben te weten of het zo is ja of nee.Is het misschien daarom dat ik hem zo goed begrijp,vraag ik me dan af?Och ja,er zijn in ieder geval al lange wachtlijsten genoeg :-)In ieder geval,ik werk aan mezelf en kan alleen maar verder groeien,ik hoop dat meerdere mensen dit samen met mij zullen doen.Zoals ik al zei is zelfkennis de weg naar harmonie.

15:12 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-01-08

oh wat ben ik het op het moment allemaal beu

Net een schoolgesprek achter de rug.In plaats dat ik me goed voel,heb ik zoiets van waar zijn ze (of beter diegene waar ik dat gesprek mee heb)mee bezig.Plots ben ik verwijtend en verdedigend,plots moet ik niet meer bij haar zijn wat problemen betreft ivm leerkrachten.Raar dat het juist is na een hele toestand waar zij zelf in de fout zijn gegaan.Met toestemming van mijn vriendin schrijf ik deze blog.Ze is ziek en wou er met niemand over praten wat ik dan ook respecteer.Elke morgen staan we aan de schoolbus samen met de kinderen.Plots flapt ze er onverwachts iets uit rond haar ziekte.Ik schrok en mijn zoon ook.Van zodra de kinderen op de schoolbus zaten,spreek ik haar hierover aan en vraag haar waar dat vandaan kwam en dat de kinderen het nu ook weten.Ja zei ze dat was zonder erg en mijn kind wist het al want ik heb het er met hem over gehad.Deze toestand gebeurt dus zeker 2à3 maanden geleden.Dus een hele tijd later,komt mijn zoon thuis en vertelt me dat hij aangesproken is en dat haar zoon door hem weet dat zijn mama ziek is(semi internaat).Mijn zoon wist niet waar ze het over hadden en toen hij dit dan ook zei werd hij nog eens betiteld als leugenaar.De juiste woorden waren er van:neen,jij hebt dat verteld aan hem.Helemaal overstuur komt hij thuis dat ze hem niet geloven Niet alleen dat maar hij had begrepen dat mijn vriendin haar zoon dit zo had verteld aan zijn mentor.Resultaat,hij wou geen contact meer met hem want hij ging liegen over mijn zoon.Een hele situatie die blijkbaar geescaleerd is.Ik zelf wist ook heel goed dat dit niet juist was van semi en ben er dan ook tegenin gegaan.Ook mijn vriendin schreef de school dat ze volledig verkeerd waren en dat mijn zoon daar niks mee te maken had.We zijn nu weer enkele weken verder dus en ondertussen boden de betrokken mensen hun verontschuldiging aan iedereen die hierbij betrokken was,ook aan mijn zoon .Zowel ik als mijn vriendin hadden besloten hier verder niet meer over te praten.Vandaag dus enkele weken later heb ik een schoolgesprek.Niet ik maar diegene waar ik dat gesprek mee heb,wou toch nog een keer deze draad oppikken.Vooreest zei ik dat zowel mijn vriendin als ik hier niet meer over willen praten.Ze vond het echter belangrijk er toch verder op in te gaan.Ik vroeg haar waarom want voor mij was het belangrijkste geweest dat ze hun verontschuldigingen aan mijn zoon hadden aangeboden en ze er wel van overtuigd waren dat ze een fout hadden hadden gemaakt.Volgens haar was dit niet zo en had ze dat tijdens een gesprek wel degelijk zo gehoord dat mijn zoon dit aan het andere kind had verteld.Ik zei haar,mijn vriendin beweert dat jullie haar verkeerd hebben verstaan en ze heeft op de koop toe een mail gestuurd dezelfde morgen als ik om dit misverstand uit de weg te ruimen.Blijkbaar wist ze daar niks van.Ik zei haar ,kijk mijn vriendin en ik hebben gisteren gesteld dat wanneer er hier nog misverstanden rond zijn wij graag samen op gesprek komen zodat die uit de weg geruimd kunnen worden en u weet dat ,wat zowel ik als mijn zoon zeggen de waarheid is.Dat wordt dan een welles,nietes spelletje zei ze en daar doe ik niet aan mee.Uiteindelijk omdat ik erop sta dat de waarheid boven water moet komen ,nodigt ze ons niet gezamelijk uit.Ik heb haar gezegd dat ik mijn vriendin hierover ging aanspreken.Ik voel me al schuldig omdat dit gesprek weer over haar ging waar ze niet bij was.Het besluit van mijn gesprekspartner hierover was dat dit dan zeer bedreigend zou zijn voor mijn vriendin.Erg genoeg dat mijn vriendin zo ziek is inderdaad en hier zo een toestand is over ontstaan.Ik kan echter slecht met oneerlijkheid omgaan en vooral als het ten nadele van mijn kind is.Ook mag dit mijn zoon zijn probleem niet worden.Ikzelf voel me na dit gesprek bedreigt en bestempeld.Ik hou er niet van in twijfel getrokken te worden.Uiteindelijk voelde mijn gesprekspartner zich zelf met heel deze situatie ook slecht en blijft erbij dat ze de boodschap zeker wel goed had ontvangen.Voor haar natuurlijk ook allemaal niet fijn maar teneerste hadden ze zich beter moeten voorbereiden op een gesprek met een kind ivm dit onderwerp en hadden ze dit zeker niet weken nadien moeten oppakken.Hoe is het mogelijk dat een toestand als deze op deze manier moet verlopen.Ikzelf weet dat mijn zoon alles letterlijk neemt en daardoor al wel eens een boodschap anders overneemt,ook dat zeg ik dan regelmatig in een gesprek.Allen wordt het net of dat is voor elk misverstand een uitvlucht.Als ik dat dan vanuit zijn belevenis vertel en hem idd ga verdedigen dan ben ik weer verwijtend.Deze week bv kwam hij thuis en stond erop dat ik eens met hem moest praten.Zijn eerste zin was:"mama jij hebt geen vertrouwen in mij en het wordt tijd dat je dat is gaat doen want ik ben geen klein kind meer maar al 12 jaar.Je moet me is te voet naar school laten gaan,alleen,je moet me is aan het gasvuur toelaten,ik ben nu groot genoeg.Waarschijnlijk heeft hij hierover een gesprek gehad en heeft hij weer alles heel letterlijk genomen.Hij is dus nu van overtuigd dat ik geen vertrouwen meer heb in hem.De betreffende leerkracht heeft dat zeker niet op die manier geuit.Dat is dan ook wat ik in een gesprek zeg.Alleen zeg ik er dan ook bij dat ze zijn autisme soms onderschatten en zich misschien een keer moeten vergewissen van de duidelijkheid naar hem toe en of hij de boodschap wel heeft begrepen zoals ze bedoeld was.Na vandaag vraag stel ik me weer vele vragen.Ik vind mezelf helemaal niet verwijtend maar realistisch.Ik vind het mijn plicht mijn kind te helpen en bepaalde misverstanden uit te klaren.Het hele gebeuren rond 1 -1 relatie en schoolrelaties en verkeerde type onderwijs op het moment ,versta ik ook allemaal.Zoals ik al zei ben ik het vandaag dus beu van tegen die windmolens te vechten.Sommigen die dit lezen zullen zich misschien afvragen waarom ik er me zo druk in maak.Iedereen die met iemand leeft met de problematiek autisme weet dat hun overstuur zijn ook echt overstuur zijn betekent.Gelukkig is het gebleven bij de plaat die blijft hangen ,huilen en het zich ziek voelen.Toch zijn er de laatse tijd teveel van die misverstanden en de stress en de druk wordt hem dan weer eens teveel.Misschien ben ik wel een beetje zoals hij is want ook ik voel die machteloosheid als ze me in twijfel trekken.Dat gevoel van ik lieg niet en ze geloven me niet is er duidelijk een van ik wil de onderste steen bovenhalen wat de waarheid betreft.Hoofdpijn krijg ik ervan en dat is ook wat ik mijn zoon dan hoor zeggen.Mama ,ik heb hoofdpijn en ik ben duizelig,ik ben verdrietig,ik zoek naar iets in mijn geheugen waar ik iets verkeerd zou hebben gezegd maar ik vind het niet,ik begrijp niet waarom ze me daarvan beschuldigen.De invloed dat zulke dingen hebben op hem zijn groter dan ze zien op school.Ik zou graag mijn zoon houden zoals hij nu is en niet terug belanden in crisis momenten zoals we die in het verleden hebben gehad toen hij nog niet op deze manier met me kon communiceren en die we als ouder denk ik allemaal kennen.Gelukkig weet hij dat ik hem geloof en hem steun wanneer er zich zulke situatie voordoet.

15:25 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |