20-03-08

en weer het schoolbusvervoer

Deze keer leg ik een klacht neer.Ik weet bij god niet meer waar ik mijn kind van de bus moet afhalen.De laatste tijd zijn er geen regels meer op de bus,de begeleiding op die avond bus kan ik ook al niet meer tellen,zo dikwjls zijn het andere mensen.De rit die ze maken ligt ook soms even anders.Van de ene chauffeur,die zelf een luidruchtig iemand is ,mogen ze lachen en zwansen,van de andere moeten ze zwijgen.De afspraken die er gemaakt werden na de toenmalige problemen zijn van geen tel meer.Het resultaat is er dan ook naar.Klachtenbrief 4 en 5 zijn binnen.Mijn zoon wordt geweigerd op de avond schoolbus.Nog steeds raar dat er op de ochtendbus geen enkel probleem is geweest het hele schooljaar,toch.En liegen dat die begeleiders kunnen,je kan je er geen gedacht van geven.Ik ben vandaag (heb dat toch geprobeerd)een praatje gaan maken met de mensen van de bus en zelfs tegen mij durven ze beweren dat ze maar 1x een andere bushalte hebben gehad..Terwijl ik verschillende malen aan de ene of de andere halte stond en ze dan toch aan de andere halte stopten.Zelfs zoals van de week,stond ik dus waar ze dan de dag ervoor stopten,helemaal niet op de afgesproken plaats maar dat was blijkbaar de laatste tijd de normaalste zaak van de wereld voor hen,die bus kwam eraan,de kinderen wilden uitstappen en plots zie ik ze terug gaan zitten en de bus reed verder.Ik kon alleen maar zwaaien naar men zoon en hups weg was de bus.Neem me niet kwalijk maar ik kon echt niet meer volgen hoor.Oh ja, en dat de kinderen niet meer op hun vastgestelde zitplaatsen zaten was omdat de kinderen hadden gevraagd om ergens anders te gaan zitten.Die afspraken waren gemaakt om structuur te bieden en verwarring te voorkomen en sorry maar afspraak is afspraak en daar moet iedereen zich aan houden .Dus van die begeleidster mogen ze dan even wel verhuizen en van de volgende moeten ze weer op hun afgesproken plaatsen zitten.Wees maar eens een autist die duidelijkheid wil.Van de ene chauffeur mogen ze voor de deur afstappen van de andere achter de hoek. Voor de rest klaagde ik in het begin van het schooljaar aan dat ze de kinderen door t rood lieten oversteken zodat de bus vlugger kon doorrijden,ik stond er meerdere malen zelf op te kijken toen dit gebeurde,en ook dat werd weer helemaal goedgepraat.Sedert een paar weken is er dus de zoveelste chauffeur,die hen ,jaja jullie horen het goed,weer laat oversteken door het rode licht .Ik had eerlijk gezegd niets anders verwacht dan weer een klachtenbrief.De taal die sommige van die busmensen gebruiken of de manieren laten dikwijls ook te wensen over.Maar waarom erover praten.Volwassenen zijn immers nooit verkeerd en ja als er te weinig mensen zijn voor die job,moeten we maar tevreden zijn met wat we hebben.Ik praat mijn zoon weer eens niet goed maar als je t mij vraagt,hebben ze zelf gevraagd om zijn gedrag.Alleen al de manier waarop een begeleidster zich aanbood op de bus of als de kinderen bij t opstappen van de bus al direkt een hap en een knap krijgen,ja dat is vragen om problemen.Oh ja,ik was nog vergeten dat we het feit moeten excuseren dat deze begeleiders niet pedagogisch zijn opgeleid.

19:41 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-03-08

Verbale agressie

Oeioei mijn zoon zijn taal de laatste tijd.Vanmorgen kreeg hij zijn jas niet dicht,de rits maakte problemen.Zijn humeur sloeg direkt over naar negatief.De woordenschat die hij gebruikte en de commentaar die hij me gaf,ga ik hier beter niet herhalen.Mijn humeur sloeg er ook bij om naar het negatieve.Als de schoolbus er was en de jas eindelijk dicht was(15 minuten later dus) leek het weer net of er was niks gezegd.Mama i love you en kus,was het dan.Ik was zo boos op hem dat ik hem genegeerd heb.Natuurlijk had dat een averechts effect maar ik ben blijven volhouden omdat hij anders die grens blijft verleggen.Ik heb hem niet met i love you to en een kus terug op de bus gezet.Waar al die praat ineens vandaan komt seg.Hij heeft het al een aantal weken wat moeilijker maar dit ga ik niet tolereren.Bepaalde gedragingen en woordenschat komen van de mooie liedjes die ze mogen downloaden op semi-internaat(pc).Ik kan daar echt niet achterstaan.Swingend klinkt het hier regelmatig over tieten en de mooiste zangteksten eerst.Hier thuis kunnen zulke liedjes helemaal niet.Waar zitten die opvoeders hun verstand,denk ik dan dikwijls.Ik leer hem iemand aan te spreken met "U", op school mag hij de meester tutoyeren.Nog zoiets waar ik dan van denk,waarom leer ik hem beleefdheid.Ja,iedereen die met ass kinderen te maken krijgt,weet hoe vlug het aangeleerde teniet kan gedaan worden als er eenmaal wordt afgeweken van ...Voor de rest wordt er door sommige leerkrachten de nadruk gelegd op zijn zwaarlijvigheid bij alle problemen die hij ondervind.Elke woensdag namiddag wordt er via semi iets leuks gepland,vandaag weten de kinderen niet wat er op het programma staat.Stressfactor nr zoveel voor mijn zoon(verassing).De avondbus heeft blijkbaar nog steeds geen vaste chauffeur en de ene dag mogen de kinderen vlak voor de deur afstappen,de andere dag moeten ze hun deur passeren en naar mama waaien om eerst de volledige toer te maken tot aan de geplande halte.De ene chauffeur is een joviale vent waar ze grapjes mogen bij maken de andere chauffeur is een ernstig iemand.De nieuwe steunzolen zijn ook een bron van ergernis want zijn voeten doen er pijn van.Volgens sommige leerkrachten zijn die steunzolen wondermiddelen om plots weer goed mee te kunnen trappen lopen en stappen.Nochthans vraagt het minstens 14 dagen aanpassing en zijn ze idd in het begin pijnlijk.Ik wil maar zeggen dat die aanpassing voor hem ook echt wel nodig is en hij zich daarover dan ook weer druk maakt.Vanmorgen zei hij me:mama de opvoeder denkt dat ik mijn over en weer schriftje wegmoffel omdat jij er deze week niks hebt ingeschreven,wanneer gaan ze me nu eens vertrouwen?Erg dat ze hem daar op die manier over aanspreken of hem tenminste die indruk geven,terwijl ik liever niks meer schrijf omdat ik al een aantal maal heb ervaren dat de boodschap anders overkomt dan ik ze bedoel.Om een voorbeeld te geven:ze krijgen per kind 12 beurten van 20 minuten per maand op de pc.Mijn zoon stelde zich daar veel vragen bij zoals,zou ik dan een aantal beurten bij elkaar mogen optellen per keer,dan heb ik toch bijna een uur per keer want 20 minuten is erg kort.Voor de rest moesten we uitrekenen hoeveel keer hij dan per week in die maand op de pc mocht.Hij vraagt dit dus allemaal thuis dus ik schrijf in dat over en weer schriftje dat het misschien interessant zou zijn om dit pc systeem nog eens met hem te bespreken want dat hij er nog veel vragen bij heeft.Resultaat:boze opvoeder en of hij weer niet tevreden was met de gemaakte afspraken.????Thuis dus weer een gefrustreerd kind,mama schrijft nogmaals iets over dat pc gebeuren en dan pas wordt dit op de goede manier besproken.Erg toch.Zoveel onduidelijkheden zijn zoveel stresfactoren.Ik begrijp zijn frustraties wel maar de manier waarop ze zich uiten,kunnen niet.Waarschijnlijk schiet hij éen van de dagen weer in een verdrietige bui en weent dan net of hij is Atlas die de hele wereld op zijn schouders draagt.Weer zijn het voor ons allemaal kleine aanpassingen en pietluttige vragen waar hij mee blijft zitten en zelf het initiatief niet neemt ermee naar de opvoeder te stappen , voor hem dus frustraties.Hij is dan ook ass.Ik kan zijn boodschapper niet zijn hele leven blijven maar zal zeker de boodschapper blijven naar de buitenwereld.Eens de buitenwereld ass leert begrijpen,zal het voor deze mensen misschien wat aangenamer vertoeven zijn in onze maatschappij.Als mama ,die zich grotendeels heeft aangepast aan het auti denken en leren begrijpen,voel ik dan ook die frustraties en ben soms zelf gefrustreerd bij al dat onbegrip .Als er dan problemen zijn en mama bekijkt ze vanuit de autiwereld van mijn zoon dan noemen ze me verdedigend en verwijtend.Tja,ik vraag me soms af wie er auti is.Zij die vinden dat een auti iemand zich maar moet aanpassen aan heel onze "normale" maatschappij en vinden dat zij op de juiste weg wandelen of de auti die zo zijn best doet er bij te horen en er ondanks alles dikwijls in falen.Om even cru te zijn:de " normalen" hebben de gave gekregen zich aan te passen maar weigeren meestal zich aan te passen.De auti heeft die gave niet gekregen maar wil erbij horen en doet zijn best(normale begaafden).Wat mij betreft zijn we dan uitgepraat.Wat ik dikwijls hoor en waar ik ook achtersta is:mensen met autisme en normale begaafdheid,kunnen mits het juiste aanbod en begeleiding leren.Wel,"normalen" kunnen  mits de juiste info qua ass,evengoed leren.Ik klink een beetje als een aanklacht naar de "normalen" toe,ik weet het ,op het moment voel ik me ook zo als ik kijk naar mijn zoon en wat hij in feite in zijn wereld allemaal moet tolereren.Twaalf jaar is hij en de enige plek waar hij zich goed en begrepen voelt,waar hij zichzelf kan zijn,is thuis in zijn vertrouwde omgeving.Ik denk dat we ons die eenzaamheid niet kunnen voorstellen en mijn hart doet pijn als ik eraan denk.Dat is het mama zijn dan weer.Ik hoop dat ik met mijn blogje niet de verbale agressie van mijn zoon heb goedgepraat maar wel heb kunnen duidelijk maken waar deze vandaan komt.Vanavond zullen we er samen over praten en ik hoop dan dat hij zich beter zal voelen dan de laatse tijd.De paasvakantie is in zicht en ook deze zal meehelpen aan een dosis (geestelijke) rust maar evengoed verveling van zijn kant.Zijn er mensen die goedkope leuke opvullingen hebben om die vrije tijd te doden?

09:45 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-03-08

Hj heeft het moeilijk

Mijn zoon heeft het weer moeilijk.Mama, ik ben toe aan vakantie,zegt hij me.Als ik ga kijken naar de laatse jaren,valt het dit schooljaar nog allemaal mee,toch had hij de laatste weken weer heel wat te verwerken.Buiten zijn achillespezen die verkort,vergroeid zijn,blijkt nu dat de beenderen in zijn enkel ook vergroeid zijn.Bij ons zit er tussen bepaalde beenderen een spatie,bij hem niet meer.Hierdoor is die voet niet beweeglijk en heeft hij een pijnlijke enkel bij sporten,veel stappen....Niks aan te doen,zeiden ze ons in de kliniek,het enige dat we kunnen doen is die enkel steun geven via steunzolen.Vooraleer al de onderzoeken en de steunzolen klaar waren mocht hij niet sporten.De enkel mocht niet meer overbelast raken.Daar ging de nieuw gevonden handbal sport dan weer.Daarbij dan ook weer eens de commentaren.Een enkel die niet blauw of dik is maar wel pijnlijk,is blijkbaar voor sommige mensen weer moeilijk om te geloven.Tja weer iets dat niet zichtbaar is he...Voor mijn zoon was het moeilijkste hieraan dat hij weer eens een buitenbeentje was tijdens de turnlessen,met de lift naar de klas ipv met de trap.Dat hij niet mocht sporten was ook een probleem.Zijn gedrag was dan ook weer een aantal weken wat negatiever.Onrustig,luidruchtig,ontevreden.In het begin van de week,kon je zijn stress van ver voelen.Op de koop toe,kon het zijn dat de steunzolen deze week nog niet klaar waren of niet goed pasten zodat hij nog even moest wachten op die steunzolen.Dat was iets onoverkomelijks voor hem.Het was al zeer moeilijk dat die dokter bij de gipsafdruk had gezegd dat hij de week daarop mocht komen passen en dat de bediende aan de balie een afspraak maakte 14 dagen verder.We hebben dan ook aan de balie en 14 dagen lang mogen horen dat de dokter loog en dat het allemaal niet eerlijk was.Ik hield mijn hart al vast indien die steunzolen niet zouden passen.We hadden geluk en wat armer in de portemonnaie zijn we met steunzolen naar huis gegaan eergisteren.Diezelfde eergisteren s morgens werd de stress hem teveel met het idee dat die steunzolen niet klaar gingen zijn.Eerst begon hij met luide stem van alles en nog wat te roepen,was hij boos op mij,was weer echt vervelend om plots te beginnen wenen en alles wat hij voelde(op zijn manier)begon te verkondigen.Je kreeg er geen stok meer tussen..Zijn verdriet was zo gemeend dat ik mee moest wenen.Hij stelde me de vraag waarom hij niet gewoon kon zijn zoals iedereen en of het niet genoeg was dat hij autisme heeft dat hij nog al die bijkomende problemen moest hebben.Het besef van zijn anders zijn en de lichamelijke gebreken werden hem teveel,de dagelijkse commentaar van anderen ,al de oneerlijkheid in de wereld,de druk op school,alles maakt dat hij weer eens oververmoeid is.We moeten nog allerlei onderzoeken laten doen maar we nemen even adempauze.Het emotionele wordt hem teveel.De financiele kant is dan weer voor mama een bijkomend iets maar ook daar kunnen we niet alles tegelijkertijd.Ik ga nog eens verhoogde kinderbijslag aanvragen en hopen dat het deze keer wel lukt.Ook weer de normale begaafdheid waar ze over struikelen daar.Hoe kunnen die mensen iemand beoordelen op de 10 minuten dat ze dat kind zien.Mensen van de verhoogde kinderbijslag,achter een uiterlijk zit soms meer dan je ziet,alleen moet je de juiste bril op zetten.Goed dat dit systeem veranderd is en men nu met punten werkt voor kinderen als de onze.De toenmalige dokter waar ik bij terecht kwam van die kinderbijslag had zelfs het psychiatrisch dossier niet gelezen en stelde me welgeteld 4 vragen met haar hoofd naar haar blad gericht1)kan hij zwemmen 2)kan hij fietsen,3)kan hij zijn veters knopen,4)kan hij zich alleen kleden.Ondertussen zat mijn zoon de kaartjes op haar bureau te tellen en bij het buitengaan wist ze nog even mijn zoon een onbeleefd kind te noemen omdat hij geen goeidag aan haar zei.Dat was toen het onderzoek,alles bij elkaar was ik er 10 minuten binnen geweest.Afgekeurd dus.Laat ons hopen dat ik deze keer een arts krijg die wat meer interesse toont en weet dat normale begaafden ook autisme kunnen hebben,dat ze wel anders zijn maar er niet anders uit zien.Wat ze ook moeten weten is dat niet alle kinderen met autisme op een type 7 school terecht kunnen wegens de wachtlijsten.Waarom zeg ik dit?Ik ben weer eens eerst info gaan vragen aan de sociale dienst en weer werd er gezegd dat je meer kans maakt als je kind op een type 7 school zit.Ocharm al diegenen op de wachtlijsten,ocharm diegenen die in gewoon onderwijs zitten.Zijn ze dan allemaal minder autistisch?Er is nog veel werk in ons systeem en net zoals onze kinderen gaat dit met muizestapjes vooruit.Zoals al verschillende mama's zeiden:"we moeten ons laten horen in de media."Neen ik ben geen oproerkraaier,ik ben een mama van een auti kind met een normale begaafdheid die elke dag de tekorten in onze maatschappij voelt en beleeft,zoals zovele anderen.Integratie is en blijft een mooi woord....

06:51 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |