09-07-11

vakantie

Weer lang geleden dat ik een blogje schreef. Bomma zijn heeft er iets mee te maken :-)

De laatste maanden school verliepen redelijk goed voor zoon buiten zijn aanvaringen met de steeds diezelfde leerkracht. Deze leerkracht verzuurde dit schooljaar voor zoonlief en was reden genoeg om tegen zijn zin naar school te gaan. De aversie tussen die twee was wederzijds, het niet begrijpen van elkaar evenzeer. Soms waren er moeilijke momenten die deze leerkracht makkelijk had kunnen oplossen maar waar de aversie al zover was dat die daar al lang geen zin meer in had. Zoon was dan weer zover dat hij niet meer wist wanneer hij iets goed deed of niet. Een hoop frustraties en ongenoegens. Enkele voorbeelden:

1)Schrijf in de agenda: Lees bladzijden 34/36.

Vraag van zoon hierop: Moeten we blz 34 en 36 dan alleen lezen of ook blz 35?

Antwoord van de leraar: Ja seg jongen, soms ben jij toch zo autistisch!

Op dat moment stelt zoon zich echt de vraag welke bladzijden er nu juist moeten gelezen worden, voelt zich ten eerste niet geholpen met dat antwoord, voelt zich aangevallen en weet nog steeds niet welke bladzijden er moeten gelezen worden.

2)Omt te helpen stelde mama een gedragskaart voor op de ouderavond. Zoonlief was daar niet blij mee omdat hij hier het gevoel kreeg dat alles zijn fout was. Na hem uitgelegd te hebben dat er niks zijn fout was maar we dit deden om hem te helpen, ging hij er mee akkoord. Deze kaart was speciaal bedoeld voor de lessen met deze leerkracht maar de enige leerkracht die deze kaart niet invulde was...jaja, die ene leerkracht.

De reactie van zoon hierop was natuurlijk ( en zeker gerechtvaardigd!) negatief.

3) Straf schrijven was er natuurlijk ook bij. Al eens een keertje ongerechtvaardigd en we weten allemaal hoe iemand met deze handicap omgaat met onrechtvaardigheid. Toch schreef hij de straf omdat mama zei de straf te maken. Straf afgegeven. Enige tijd later, als het kalf in feite al verdronken was, mocht zoon de straf overdoen omdat de komma's op sommige plaatsen er niet stonden of er geen hoofdletters waren. Van de onrechtvaardige straf die hij dan toch maakte, kwam zo een tweede straf.

Mensen die ervaring hebben met autisme weten heel goed hoe negatief deze situaties worden en kunnen zich voorstellen hoe zoon zich voelde. Voor mama ook het feit dat zoon op deze manier niks leerde maar zich oneindig onrechtvaardig behandeld voelde wat dan weer een averechtse werking had naar de gehate meester toe. Deze had beter met zoon de straf eens rustig overlopen en hem gewezen op de gemaakte fouten en het waarom ervan. Ook het feit van die gehate leerkracht geeft die les dus is dat een gehate les. In een gehate les waar je zo onzeker wordt, leer je niks meer bij. Die leerkracht kan niks meer goed doen en het negatieve gevoel wordt groter.

Als mama op de ouderavond probeert te zeggen hoe zoon zich daarbij voelde en hoe zulke situaties alleen maar negatief worden, voelt ze weer goed hoe de collegialiteit weer boven het kind gaat. Die meester geeft immers al zoveel jaren les in deze school en zal wel weten hoe hij met auti's moet omgaan. Er zal dan ook wel elk jaar een leerkracht zijn die zoon niet ligt...Inderdaad, dat laatste zal wel zijn. Alleen hangt het dan van die leerkracht af, hoe die er mee omgaat. Zoon is echt geen moeilijke petat als men hem uitleg verschaft van het hoe en het waarom straf of iets dergelijks. Hij zal dan de eerste zijn die zijn exuses aanbiedt. Verdiende straf wordt dan ook gemaakt zonder al teveel commentaar en daarbij gaat hij dan ook verkondigen dat het zijn eigen schuld was.

Ook op het rapport kon je duidelijk het verschil zien tussen de commentaren van de andere leerkrachten en die ene leerkracht. Het supernegatieve tegenover de positieven. Ook de dagelijkse commentaren in de agenda hadden nooit een positieve noot van die ene leerkracht. Ook op de eerste ouderavond kreeg ik te horen dat het voor de leerkracht nog moeilijk was om positief naar zoon te kijken. In de loop van het verdere schooljaar  nam mama contact op met de mentor van zoon en er werd beslist om een gesprek tussen zoon, leerkracht en mentor te houden. Zoon was na het gesprek bereid om nog meer zijn best te doen. Spijtig genoeg heeft het niet veel uitgehaald en bleven zoons frustraties bestaan. Deze leerkracht is alvast niet meer zijn leerkracht volgend jaar :-)

Zoon mag over naar het vierde leerjaar. De kookleerkrachten zijn het erover eens dat hij een hele enthousiaste, gemotiveerde leerling is. Nog wat werkpuntjes naar de sociale vaardigheden toe. Ze geloven in hem.

Hups naar volgend schooljaar dus. Het zal een zwaar jaar worden daar ze nog meer praktijk krijgen. Op dat gebied is men wat bezorgd naar de enkel toe.

We gaan nu genieten van een welverdiende vakantie!

09:01 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Proficiat voor zoon en hopelijk treft hij volgend jaar meer positief ingestelde leerkrachten.

Gepost door: ms | 09-07-11

De commentaren zijn gesloten.