18-03-11

Vrienden?

 Meeste kinderen hebben vrienden, hebben een sociaal leven. Ik praat dan vooral over onze tieners. Ze gaan samen sporten, gaan samen naar de cinéma, gaan al eens iets drinken enz.

Zoon heeft dit allemaal niet. Vrienden maken was er nooit bij. Soms dacht hij dat hij een vriend had maar dan was dat alleen zo voor hem. De andere zag dat dan alleen maar om de spot met hem te drijven. Vrienden maken houdt dan ook zoveel in. Ook het gevoel van erbij te horen komt eraan te pas. Zo zagen we al een verandering van kapsel,  van houding, van muzikale voorkeur... Op zoek naar of immitatie? Diegene die gekopieerd werd, was voor hem helemaal geen vriend. Zoons verlangen om eens echt deel te nemen aan iets, ging nooit in vervulling. Zo gingen ze naar de cinéma maar nooit werd er an zoon gevraagd om eens mee te gaan. Wel de plannen in geuren en kleuren vertellen waar zoon bij zit. Een ingelicht iemand die heel goed wist wat kon en niet kon maar zoon toch de spot dreef met zoon. Ondertussen zag je zoons haar groeien... Veel vroeger was er een (vriendje), die was toch zo grappig mama. Ware het niet dat dat (vriendje) hem allerlei liet doen en zoon dan stond uit te lachen. Voor zoon was dat een zeer grappig vriendje...  Vorig schooljaar had hij weer een zogenaamd vriendje. Ook dat vriendje was weer niet koosjer. Goed dat zoon verstandig was en op tijd zag dat hij geen vriend was! Zo kan ik hier nog vele dingen vertellen over zogenaamde vriendjes.

Geen vrienden dus. Voor zoon hoeven vrienden niet, zo zegt hij. Ik merk dat hij wel vrienden zou willen maar niet weet hoe ze te maken of bang is om weer een verkeerde (vriend) tegen te komen.

Sporten is er ook niet bij want ook daar is hij het mikpunt van en zijn sportclubs te competitief zodat de trainers hem liever kwijt dan rijk zijn.( zoals we in het verleden al mochten meemaken)

 Zo wil zoon al eens graag gaan winkelen. Gaan winkelen mag hij gerust hier in de winkelstraat. Het rare is dat van de moment hij mag, hij niet meer wil omdat hij dan liever met mama gaat. Als mama dan niet mee wil dan gaat zoon ook niet.

De gekende, vertrouwde mensen daar voelt hij zich veilig. Toch niet zo raar als men weet dat deze mensen hen niet bespotten, hun best doen hem te begrijpen, hij daar zichzelf kan zijn, hij niet moet camoufleren, er geen angst moet zijn om te falen...

Zoon is een eenzaat. Volgens mij een ongewilde eenzaat. Iemand die op jonge leeftijd al mocht proeven van de armoedige geesten die graag de spot drijven met alles wat anders is.

 

10:02 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |