25-11-10

Eigenlijk ...

Ik kan zoveel vertellen en eigenlijk niets...

Alles komt altijd terug, alles zal zo blijven.

Zoon is op het moment weer wat rustiger alsook veel gelukkiger daar hij nu niet meer elke dag naar school moet. Hij is immers op proefstage en geniet ervan met volle teugen tot hiertoe. Hij krijgt veel complimentjes en die doen hem enorm deugd. Complimentjes zijn beloningen en daar weet mama van dat ze werken als niks anders. Zoals gewoonlijk stort zoon zich in dit avontuur van eens in een echte keuken te mogen werken. Heel wat anders dan op school zegt hij.

 Probleempjes zoals overal zijn er natuurlijk wel. Men werkt daar dan ook met meerdere mensen. Den baas :-) vertelt hem dat hij de afwas zo moet doen en de afwasster vertelt het weer op een andere manier. Tja, zo typisch hé. Natuurlijk ligt zoon daar dan weer van wakker en stelt zich de vraag hoe hij die afwas nu moet doen, naar wie hij nu moet luisteren... Stom? Neen hoor, een echt probleem voor mensen met autisme. Situaties als deze bezorgen stress en angst. Angst dat zijn werk niet goed gaat gedaan zijn voor de baas of voor de afwasster. Stress omdat de vraag naar duidelijkheid niet vanzelf verschijnt, omdat zoonlief alles perfect wil doen. Toch is dit de realiteit. Een realiteit die het iedereen moeilijk maakt maar wel het dagelijkse leven is in onze maatschappij. Wat mij betreft zijn situaties zoals dit makkelijk op te lossen. COMMUNICATIE OP DE WERKVLOER! Men moet niet de handicap autisme hebben om gefrustreerd te raken van de verschillende werkwijzen per persoon in een keuken of bedrijf, alleen maakt het dit allemaal nog moeilijker voor mensen met deze handicap. De ene wil de lepels met het kopje naar boven in de afwasmachine, de andere met het kopje naar beneden, nog een andere wil de lepels liggend in de afwasmachine en nog een andere wil ze bovenaan in de machine en niet onderaan. Wreed verwarrend niet? Als ik dit schrijf dan denk ik, och steek die lepels gewoon in de machine zoals je ze er zelf in wil, al die hupsasa over lepels! Als ik me in zoons schoenen steek dan sta ik daar met die lepels en weet niet wat men van mij verlangt, vindt ik niet de oplossing, heb ik angst dat ik iets verkeerds doe, heb ik angst dat mensen boos op me gaan zijn omdat die lepels er niet in zitten zoals men me zei. Oplossing van zoon: Als de afwasster er is, steek ik de lepels zoals zij het wil, als de baas er is steek ik ze erin zoals de baas het wil. Simpel? Neen want bijkomende gedachten zijn dan: ik hoop dat als de baas of de afwasster dat zien, ze me niet straffen of boos zijn. Oplossing van mama: praat erover en vertel hoe moeilijk je dit wel vindt. Als zoon dan thuiskomt van de stage, dan merken we thuis wat een invloed die afwas wel heeft.

Een beschrijving hierboven van hoe moeilijk de simpelste dingen kunnen worden als er geen duidelijkheid is.

Natuurlijk zijn we dan weer bij: zoon praat er enkel thuis over. Anderen gaan weer niet weten hoe hij zich werkelijk voelt, over hoe moeilijk hij het dagelijks heeft.

Zoals zoon is, zijn er nog velen die niet praten over... Volgens mij volgt hieruit het misverstand dat ze maar moeten leren zich aan te passen aan onze maatschappij, dat ze dit of dat wel aankunnen, dat ze dit of dat wel begrepen hebben, dat ze die of die vaardigheid wel bezitten enz... Ik zou echter niet graag in hun hoofd zitten en al die onbeantwoorde vragen, al die stress, angst en frustratie ervaren.

Veel wordt gecamoufleerd waardoor we een vertekend beeld krijgen!

Camouflage is een reddingsmiddel(?) We gedragen, doen wat van ons verwacht wordt, wat aan ons geleerd is, wat ons gezegd is... Waarom? Een vraag die zoon zichzelf dikwijls stelt.

De camouflage valt weg op termijn...

Ik stel me dit voor als toch moeten vriendelijk zijn aan iemand die je in feite liever een schop onder zen ... geeft. Als iets moeten eten dat ik helemaal niet lust maar aan tafel zitten en luidop hmmmmmmmmm lekker zeggen... Misschiien een raar vergelijk maar op die manier kan ik de frustratie voelen bij iets moeten doen terwijl ik er helemaal niet achter sta of niet begrijp waarom ik dat zou moeten doen. Uiteindelijk zou ik niet vriendelijk kunnen blijven tegenover die iemand, zou ik misschien 1 hap kunnen eten van die vieze kost en het daarna uitspugen.

Als we nu even blijven stilstaan bij alles wat mensen met autisme doen om, het ONS, uiteindelijk naar de zin te maken, dan blijf ikzelf er even bij stilstaan wat wij in feite doen om het HEN naar de zin te maken. Wij hebben toch de naam " normaal"? Wij kunnen ons toch inleven? Wij hebben toch al die sociale vaardigheden? Wij kunnen toch rekening houden met anderen? Wij kunnen ons toch aanpassen? Enz...

Aanvallend wil ik hier niet zijn, ik tracht gewoon een manier te vinden om iets weer te geven, om wat meer begrip te vragen voor mensen met deze handicap.

Zoonlief is op dit moment in zijn nopjes met zijn stage. Ik ben elke keer blij als er iets positiefs voor hem op het menu staat. Hij zal het later nog moeilijk genoeg krijgen in onze maatschappij!

11:17 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld | Permalink | Commentaren (0) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.