18-10-10

Plaat blijft hangen...

Zoon zijn plaat blijft regelmatig hangen zoals we dat gewoon zijn. We horen dan wel 100x hetzelfde zeggen, iedere keer weer vol overtuiging. Het lijkt dan net of hij had dit nog niet gezegd. Soms kunnen we zijn zin dan al vervolledigen vooraleer hij a zou zeggen.

Ieder jaar verschijnen er dan ook weer dezelfde problemen. Hoe we ook denken dat alles vlotjes zal verlopen de volgende keren, zo niet waar is onze stelling.

Bosklassen volgende week. Her derde jaar op rij. Ieder jaar weer hetzelfde. Ik wil niet gaan, moet ik nu echt mee op bosklassen? Ik ben vies van de bedden, zal ik op een kamer alleen liggen omdat ik zo hard snurk, zou ik met drie of vier anderen moeten slapen, ik wil mijn medicatie niet afgeven maar zelf bijhouden, enz...

Weer zegt hij net hetzelfde maar dan weer niet op de juiste manier naar anderen toe die hem niet goed genoeg kennen. Als men niet verder kijkt en denkt dan dat wat men hoort, heeft men niet door dat zoon in feite bang is van deze veranderingen. Een hoop stress dus. Op de koop toe gaan ze dit jaar niet naar dezelfde bestemming als de voorgaande jaren. Nog een weekje en ze vertrekken.

De proefstage die in zicht is en daar geen verdere informatie over hebben, maakt het hem ook niet makkelijk. Mama belde naar school en ze gaan hun best doen hem en mama op de hoogte te brengen. Ondertussen blijven we bezig met de onopgeloste vragen herhalen.

Kerstmis in zicht. Stilletjesaan beginnen daar ook de vragen te rijzen.

Al die onduidelijkheden zijn niet goed voor zijn humeur en gevoelswereld. Ik kan hem daar zeer goed in begrijpen. Op voorhand afspreken en alles zo duidelijk mogelijk stellen is dan ook van het grootste belang. Het erge is dat ik hem thuis ook niet van antwoord kan dienen daar men mij evengoed niet aansprak ivm alle vragen die er bestaan rond het schoolgebeuren. Thuis krijgen we dan alle ongenoegens te verteren. Weer begrijp ik hem maar al te goed maar dat is niet voldoende om hem gerust te stellen. Zolang zijn vragen niet zijn ingevuld, blijft de plaat hangen. Geloof me dat dit niet alleen voor ons onaangenaam is maar eens zo onaangenaam voor hem!

Voor de rest camoufleert zoon veel. Spijtig genoeg zou ik zo zeggen. Op die manier weten we de helft van de tijd niet hoe hij zich echt voelt. Goed dat hij zich tegenover mama nog kan laten zien. Mama kent hem dan ook als geen ander en kan erdoor zien. Anderen krijgen dan weer een beeld van hem dat niet klopt. Men gaat als vanzelfsprekend aannemen dat hij alles wel begrijpt, dat hij rustig is, dat hij erop vooruitgaat. Thuis barst hij dan wel eens. De camouflage wordt dan ook niet volgehouden en dat is dan een moment dat men schrikt en pas merkt dat alles niet zo positief gaat als men dacht.

Als men zoon goed kent dan ziet men aan zijn gedrag dat er iets scheelt. Hij wordt dan onrustiger, gaat veel meer praten, wil meer knuffels, gaat zich vlugger aangevallen voelen, blijft de plaat nog meer hangen.

Het gaat dus niet zo goed met zoon. De oplossing ligt voor de hand: DUIDELIJKHEID! Bosklassenweek voorbij!

 

 

13:35 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-10-10

wie is er auti?

Wie is er auti? Een zinnetje dat zoon de laatste tijd veel gebruikt.

De wereld is zo oneerlijk. Begrijpen ze dat dan niet? Waarom doen ze zo schijnheilig? Waarom zeggen ze zus en doen ze zo? Enzoverder.

Allemaal stellingen naar de buitenwereld toe die wel degelijk waar zijn. Geen mens begrijpt hoe moeilijk dat wel is voor iemand met de handicap autisme. Mensen met de handicap autisme hebben de goede eigenschap van eerlijk te zijn, hebben de gave om to the point te zijn, hebben de gave om hun beloftes na te komen enzoverder. Vraag je hun mening dan krijg je hun eerlijke mening en wordt er niet naar de mond gepraat! Vraag je hoe het met hen gaat dan krijg je niet het algemene verwachte antwoord dat alles goed gaat. Zeggen ze zus dan blijft het zus!

Nog een hele lijst van deze fantastische eigenschappen kan ik hier neerschrijven. Allemaal eigenschappen die men mist in de buitenwereld. Is het dan zo moeilijk te begrijpen dat de buitenwereld zich moet aanpassen aan hen en niet omgekeerd? Is de buitenwereld dan zo bang van alles dat niet hypocriet is?

Zoon zegt de laatste tijd dat hij in feite trots is op zijn autisme. Hij bedoelt daar dan mee dat hij tenminste van zijn woord is, dat hij tenminste eerlijk is, dat hij niet schijnheilig is.

Zijn plaat blijft de laatste tijd weer hangen op veel van deze dingen die zich voordoen op school. Als voorbeeld zullen we even de gepikte kok schoenen nemen. Eerst krijgt hij naar zijn voeten dat zijn naam er niet in stond. Volgens zoon speelt dat geen rol omdat die schoenen toch achter slot en grendel staan in kastjes. Leerkrachten moeten dan ook die sleutel niet uitlenen aan anderen! Daarna een heisa van wat doen we, nieuwe schoenen kopen of krijgt hij er nieuwe van de school. Ok; hij krijgt er nieuwe van de school. Hups even schoenen gaan bestellen. Daar krijgt hij te horen dat hij geen schoenen krijgt maar moet betalen. Tiens zoon is overstuur want die leerkracht zei van wel. Weer een hupsasa rond die schoenen. Ondertussen zijn we al een maand verder en zijn er nog steeds geen schoenen verschenen... De opmerkingen rond geen schoenen blijven echter bestaan.

Een typisch voorbeeld van hoe onlogisch dit allemaal is, van geen communicatie, van onduidelijkheid, van oneerlijkheid.

Tweede voorbeeld. Sinds vorig jaar is er sprake van een proefstage rond grootkeuken. De argumenten via de school zijn de problemen met de enkel en of hij dit wel aankan in de toekomst. Naar alles wat we doen rond die enkel hebben ze geen oren, ook niet naar het gegeven dat dit zoon zijn droom is. Toch heeft hij goede punten op zijn rapport en krijgt ook in de agenda goedjes en zeer goedjes tijdens die lessen. Aan hem wordt gezegd dat als hij zo verder werkt, er geen proefstage zal komen. Mama kreeg echter van de week een mail van school om eens te komen praten over een proefstage??? Mama vertelt dit aan zoon en we krijgen meteen een tirade van hoe schijnheilig en oneerlijk ze wel zijn op school. Hoezo proefstage? Waarom zeggen ze dan dat alles goed gaat? Waarom krijg ik dan complimentjes over mijn snijtechnieken? Waarom zeggen ze dat dan niet aan mijzelf?

Zo gaat het blijkbaar over heel de lijn.

Derde voorbeeld:Einde vorig schooljaar had men besloten om zoon op een laptop te laten werken daar zijn geschrift onleesbaar is en blijft. Begin dit schooljaar verscheen er dan ook een laptop. Spijtig genoeg blijkt die laptop kuren te hebben en typt die vanaf een bepaalde letter geen letters maar cijfers. Tot vorige week was dit nog steeds niet opgelost.

Dit jaar heeft zoon de indruk dat de leerkrachten een pik op hem hebben. Op een keer zegt hij hier iets van aan een leerkracht en thuis komt hij te vertellen dat die leerkracht hem antwoordde: dat is omdat ze jou meer willen leren. ???? Natuurlijk stelt men zich daar vragen bij, natuurlijk begrijpt zoon der niks van!

Mama probeert alles in de context te zien en begrijpt dat zoon zijn belevenis ervaart en voelt. Mama begrijpt ook hoe verkeerd ze op school zijn met zulke houding naar iemand auti toe. Natuurlijk is dit allemaal niet bevorderlijk voor het goede humeur in huis en op school.

Mama's mening over die proefstage is ook niet positief. Ik vraag me af wat ze willen bereiken? Als het over die enkel gaat en de vraag of hij fulltime gaat kunnen werken dan heb ik daar geen antwoord op en ik geloof dat niemand dat heeft. Ook is hij niet verplicht om fulltime te werken. Ook wordt die enkel opgevolgd en wordt er misschien nog geopereerd. Een proefstage vanuit die hoek is dus flauwe kul. Als het gaat om zijn handicap en de sociale vaardigheden dan kan mama zien dat die proefstage nuttig zal zijn. Als die proefstage er komt om hem te leren en niet om hem in een andere richting te dwingen (dat gevoel krijgen we hier allemaal) dan zal dat nuttig zijn. In feite vraag ik me af of het niet een beetje pesten is. Zoon heeft na een hele dag keuken veel pijn in die enkel. Bij een proefstage wordt het elke dag een hele dag keuken. Ik kan er niet voor 100 percent achterstaan. Mama wacht het gesprek op school af.

Deze blog is dus geen ode aan de school maar typische voorbeelden van hoe het werkt in de buitenwereld. Hoewel ik hoog oploop met deze school merk ik dat er toch weer bepaalde leerkrachten zijn die het auti zijn niet helemaal begrijpen. En zoals zoon zegt en aanvoelt, waar is hun communicatie. Wie is er hier auti?

 

 

09:44 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-10-10

Onvoorstelbaar!

Vandaag zat de goedkeuring voor de verhoogde kinderbijslag in de bus. Een echt mirakel!

Ik schrijf hier nog een volgende blog over.

19:00 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |