18-10-10

Plaat blijft hangen...

Zoon zijn plaat blijft regelmatig hangen zoals we dat gewoon zijn. We horen dan wel 100x hetzelfde zeggen, iedere keer weer vol overtuiging. Het lijkt dan net of hij had dit nog niet gezegd. Soms kunnen we zijn zin dan al vervolledigen vooraleer hij a zou zeggen.

Ieder jaar verschijnen er dan ook weer dezelfde problemen. Hoe we ook denken dat alles vlotjes zal verlopen de volgende keren, zo niet waar is onze stelling.

Bosklassen volgende week. Her derde jaar op rij. Ieder jaar weer hetzelfde. Ik wil niet gaan, moet ik nu echt mee op bosklassen? Ik ben vies van de bedden, zal ik op een kamer alleen liggen omdat ik zo hard snurk, zou ik met drie of vier anderen moeten slapen, ik wil mijn medicatie niet afgeven maar zelf bijhouden, enz...

Weer zegt hij net hetzelfde maar dan weer niet op de juiste manier naar anderen toe die hem niet goed genoeg kennen. Als men niet verder kijkt en denkt dan dat wat men hoort, heeft men niet door dat zoon in feite bang is van deze veranderingen. Een hoop stress dus. Op de koop toe gaan ze dit jaar niet naar dezelfde bestemming als de voorgaande jaren. Nog een weekje en ze vertrekken.

De proefstage die in zicht is en daar geen verdere informatie over hebben, maakt het hem ook niet makkelijk. Mama belde naar school en ze gaan hun best doen hem en mama op de hoogte te brengen. Ondertussen blijven we bezig met de onopgeloste vragen herhalen.

Kerstmis in zicht. Stilletjesaan beginnen daar ook de vragen te rijzen.

Al die onduidelijkheden zijn niet goed voor zijn humeur en gevoelswereld. Ik kan hem daar zeer goed in begrijpen. Op voorhand afspreken en alles zo duidelijk mogelijk stellen is dan ook van het grootste belang. Het erge is dat ik hem thuis ook niet van antwoord kan dienen daar men mij evengoed niet aansprak ivm alle vragen die er bestaan rond het schoolgebeuren. Thuis krijgen we dan alle ongenoegens te verteren. Weer begrijp ik hem maar al te goed maar dat is niet voldoende om hem gerust te stellen. Zolang zijn vragen niet zijn ingevuld, blijft de plaat hangen. Geloof me dat dit niet alleen voor ons onaangenaam is maar eens zo onaangenaam voor hem!

Voor de rest camoufleert zoon veel. Spijtig genoeg zou ik zo zeggen. Op die manier weten we de helft van de tijd niet hoe hij zich echt voelt. Goed dat hij zich tegenover mama nog kan laten zien. Mama kent hem dan ook als geen ander en kan erdoor zien. Anderen krijgen dan weer een beeld van hem dat niet klopt. Men gaat als vanzelfsprekend aannemen dat hij alles wel begrijpt, dat hij rustig is, dat hij erop vooruitgaat. Thuis barst hij dan wel eens. De camouflage wordt dan ook niet volgehouden en dat is dan een moment dat men schrikt en pas merkt dat alles niet zo positief gaat als men dacht.

Als men zoon goed kent dan ziet men aan zijn gedrag dat er iets scheelt. Hij wordt dan onrustiger, gaat veel meer praten, wil meer knuffels, gaat zich vlugger aangevallen voelen, blijft de plaat nog meer hangen.

Het gaat dus niet zo goed met zoon. De oplossing ligt voor de hand: DUIDELIJKHEID! Bosklassenweek voorbij!

 

 

13:35 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Wat schrijft U mooi over autisme en de moeilijkheden daarmee. Ook zo vol liefde.
Ja en als dan de bosklassen er aankomen gaan, ik weet van mezelf hoe spannend ik dat vond en nu is er in mij geen spatje autisme te vinden.
waren ze maar vast voorbij, sterkte, voor U en hem.

Gepost door: danique | 18-10-10

De commentaren zijn gesloten.