28-09-10

Het controle bezoek

Gisteren dus op controle voor de verhoogde kinderbijslag. Vooraleer we vertrokken wou zoonlief weten waarwe naartoe gingen, wie we zouden zien, of hij daar al eens bij geweest was enz. Neen, daar hebben we nog niet geweest en neen we hebben deze dokter nog niet ontmoet. Oh, dat was vervelend en eigenlijk wou hij niet want waarom moest hij heel de wereld zijn problemen gaan vertellen en moest heel de wereld een dossier van hem aanmaken en waarom moest hioj altijd op die ongekende plaatsen en ongekende personen ontmoeten? Onderweg naar daar liet hij zijn stress merken door ongepaste opmerkingen op zijn stemvolume door de auto te laten galmen en maakte wederom geluidjes of begon weer zinnetjes te herhalen. Zo spijtig dat die mensen van de controle dit niet kunnen meemaken hé. Eens daar was hij dan weer zeer rustig. De vragen die gesteld werden waren weliswaar ivm autisme maar naar zoon toe helemaal niet duidelijk genoeg en zeer algemeen. Welke problemen zijn er thuis met je zoon? Hoe ga je om met veranderingen? Heb je vriendjes? Doe je aan sport? Natuurlijk doe ik aan sport, ik doe mee in de turnles. Ik heb geen vriendjes nodig. Enz... Goed dat de mama's erbij mogen zijn of alles zou tiptop in orde zijn volgens de beleefwereld van zoon. Het type school kwam ook weer aan bod. Type 7 ovi 3 en niet ovi 1... Ik kreeg de indruk dat het nu niet meer alleen het type was dat van belang is maar ook de opleidingsvorm. Ook alles vertellen over je kind waar hij bij zit is niet zo fijn! Weer goed dat ik hem voorbereid had of we zouden ter plaatse wel weer eens een bommetje hebben doen ontploffen. Op een gegeven moment keek zoon op zijn horloge. De dokter had dit gezien en vroeg waarom hij dat deed. Omdat ik naar huis wil, zei hij. Waarom wil je naar huis vroeg ze. Omdat ik mijn tv programma's moet zien, zegt hij. Het is murder she wrote en columbo en dat begint dan. We mochten naar huis voor zoon zijn programma's :-)

Alles bij elkaar viel het gesprek deze keer wel mee als ik vergelijk met de vorige keer. Deze dokter keek naar ons, stelde vragen ivm autisme en vond zoon niet onbeleefd. Dankzij de sociale vaardigheden op de huidige school kreeg deze dokter ook een hand en een goeiedag van hem...

We zouden binnen drie maanden iets horen qua de beslissing. Laat ons duimen....

09:09 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ik duim met je mee.
We hebben momenteel ook een procedure lopen voor onze oudste (19j). Het kan lang duren vooraleer je de papieren krijgt.

Gepost door: praterke | 28-09-10

De commentaren zijn gesloten.