16-09-10

Het nieuwe schooljaar

Het nieuwe schooljaar is nog maar net begonnen of de stress begint al weer. We hebben weer een kind vol ongenoegens in huis. Ik kan hem echter begrijpen en maak mezelf soms heel boos in de houding van sommige leerkrachten en de slechte communicatie die er op het moment heerst.

Om te beginnen zijn ze blijkbaar nog steeds niet mee met de enkel problemen en doen gewoon verder met zoonlief hiermee lastig te vallen. Rekening houden met dit probleem blijkt ook wel even wat anders.

We gingen voor een tweede opinie naar een andere orthopedist. Die enkel is erger dan we dachten en vernomen bij de vorige. Blijkbaar zijn de beenderen volledig aan elkaar vergroeid. Zeer pijnlijk dus bij langdurig stappen of staan.

Deze specialist schreef ook dat zwemmen en sporten niet mag doch enkel niet belastende oefeningen. Zoon gaat nu dus niet meer zwemmen maar mag nog het traject van en naar het zwembad stappen.

Bij de lessen grootkeuken draait alles rond die enkel in het negatieve. Bij pijn mag hij even rusten maar als hij bij een bepaalde leerkracht durft zeggen dat hij pijn heeft dan begint die over een proefstage waar ze dan zullen kijken of hij wel geschikt is voor de huidige richting.

Zoons droom is kok worden! Later moet hij niet fulltime werken en gaat hij ook niet sporten voor zijn job!

Of we nu nog dertig dokters bezoeken of niet, deze leerkracht haalt er nogmaals een schooldokter bij. Zo ook vorig schooljaar en dit zonder mama daarover te informeren.

Vorige week zijn zoons werkschoenen gestolen uit het kastje waar een slot op zit waar enkel de leerkrachten de sleutel van hebben. Weer is zoonlief de pineut omdat zijn naam niet in de schoenen stond. Toch is het 1 of andere leerkracht die de sleutel meegaf aan 1 of andere leerling. Zolang zoon geen werkschoenen heeft, mag hij niet in de keuken en moet hij straf schrijven.

Nog bij koken. Weer bij die ene leerkracht. Na het koken moet de grootkeuken gepoetst worden. Ieder schooljaar doet zoon meer dan hij moet doen. Zowel thuis als de mentor hebben we al 100x gezegd dat hij enkel moet kuisen wat zijn opdracht is. Toch doet zoon elke keer meer dan hij moet omdat, zo zegt hij, anders het werk niet afraakt en ze dan een uitbrander krijgen. De opdrachten zijn voor hem dan ook niet duidelijk en hij blijft het gevoel hebben dat hij alles moet doen. Dit fenomeen is minder sterk bij de twee andere leerkrachten van dit schooljaar. Daar zijn de opdrachten dan weer heel duidelijk en doet hij wat zijn opdracht is. Bij de andere leerkrachten koken is zoon dan ook veel rustiger en weet heel goed wat er van hem verwacht wordt.

De relatie tussen hem en die ene kookleerkracht zit scheef. Als zoon komt vertellen wat er allemaal gezegd wordt in die lessen dan kan men het eerder pesten van een leerkracht naar een leerling toe noemen. Ik hou rekening met zijn autisme en zijn manier van communicatie maar toch klopt er heel duidelijk iets niet in die lessen.

Het spijtige van de zaak is dat ik in het begin van dit schooljaar een gesprek had rond die enkel met een orthopedagoge, juist om alle problemen te vermijden op school, daar die er vorig jaar ook waren, en ik niet de indruk heb dat er gecommuniceerd is geweest op school.

De enkel kan geopereerd worden. Zoon kan echter niet tegen verdovende middelen en is reeds gereanimeerd moeten worden na een operatie. Ik ben er bang van. Ook moet hij eerst gewicht verliezen om risico's te verminderen. Na de operatie moet hij een aantal weken in de gips en na de gips moet hij terug leren stappen met die voet. Ondertussen kregen we nieuwe steunzolen om hem steun te geven. Na een hele dag grootkeuken waarin hij dan het gevoel heeft dat hij niet mag zeggen dat hij pijn heeft, daar die ene leerkracht dan direkt begint over misschien niet geschikt zijn voor deze richting, heeft hij veel pijn. De dag erna mag hij dan te voet naar het zwembad en terug...

Vandaag begon al zeer gestresseerd want zonder deze schoenen mag je niet in de keuken. Alle kookleerkrachten dragen dan ook het uniform en schoenen zoals de kinderen, behalve dan die ene, die mag all stars dragen in de keuken. Daarbovenop bood de juf hem oude schoenen aan die al door zoveel anderen waren gedragen en dt wil hij absoluut niet dragen want dat is zeer vies. Dan maar straf schrijven. Ik vraag me af waarom ze hem niet ineens nieuwe schoenen geven. Als ze vinden dat ik ze moet betalen, wordt dat gedaan al is het allemaal nog zo oneerlijk. Op deze manier straffen ze hem voor hun fout met het afgeven van de sleutels aan anderen.

Oneerlijkheid troef dus. Natuurlijk zegt zoon aan die ene leerkracht dat deze toch ook geen werkschoenen aan heeft om in de keuken te werken. Natuurlijk zegt zoonlief dat leerkrachten die sleutel gaven en het hun schuld was,... Voor hem is dat niet meer dan eerlijk dat je de waarheid zegt...

Ik denk dat we een heel moeilijk schooljaar tegemoet gaan....

 

08:59 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Je zou sommige mensen toch een serieus pak slaag willen geven om ze wakker te schudden. Puur misbruik van een machtpositie. Heb zo het gevoel dat die leerkracht thuis niets te zeggen heeft en het dan maar gaat afreageren op kinderen die hij gemakkelijk aankan.
En durf je je mond teveel open doen, dan wordt het nog eens tegen je zoon gebruikt natuurlijk, dus slik je het meestal maar in, ik ken dat ...

Gepost door: Praterke | 23-09-10

De commentaren zijn gesloten.