06-07-10

Afgelopen schooljaar

 

Dankzij de goede zorgen van de kinésiste, kan ik mijn schouder weer wat gebruiken. Nog een maand of twee kiné en deze zou weer in goede staat moeten zijn. Vandaar een nieuw blogje al was het maar een stuk tot mijn spieren weer aanvoelen dat het genoeg is geweest. 

Zo is er weer een schooljaar voorbij en kunnen we genieten van een leuke vakantie. Dit schooljaar liep wat moeilijker dan het vorige. Ook ik, de mama, voelde dit jaar weer een stukje ongenoegen. Ik dacht even aan de basisschool en hoe er daar constant misverstanden waren en hoe moeilijk sommige leerkrachten het je wel kunnen maken. Goed dat ik weet dat de meeste leerkrachten op deze school welgemeend werken met mijn zoon.

Zoonlief immiteert graag, dat weten we ondertussen. Dit is soms moeilijk en gaat dan net de andere kant op dan hoe hij zelf is. Puberteit is op zoek gaan naar jezelf, de hormonen die een rol spelen enzo meer. Op zoek gaan naar jezelf is dubbel zo moeilijk als je immiteert en denkt dat het zo moet, wil je erbij horen. Zoonlief begon dus een heavy metal freak te zijn, droeg kledij met doodskoppen, had een houding, liet zijn haar groeien, had de verkeerde vrienden. Ook de invloed van onze nieuwe huisgenoten is van belang. Twee verschillende opvoedingen. De ene mag alles, krijgt alles, de andere moet zelfstandigheid leren en sparen. Alles wat de ene mag, wil de andere natuurlijk ook. Dit evenwicht is ver te zoeken en kweekt ongenoegens van alle kanten. Het gevaar van een nieuwe relatie waar kinderen al zolang op die manier zijn opgevoed.Zo zeurt zoonlief nu ook over naar festivals gaan en rondhangen tot 's avonds laat. Wat mij als ouder betreft, stel ik me regelmatig vragen en geef niet toe omdat ik hier niet kan achterstaan.

Ondertussen is het vakantie en zien we terug zoonlief zoals hij is. Een lieve knuffelbeer die iedereen wil helpen. Heavy metal is verdwenen, de haren zijn terug netjes kortgewiekt, de kledij die in verband stond met zijn heavy metal periode heeft hij gelijk allemaal weggedaan. Hijzelf heeft dus met deze periode komaf gemaakt. Zoonlief zelf wist me deze week te vertellen dat hij zich nu veel beter voelt en hij er in feite alleen maar wilde bijhoren. Ik hoor hem van de week meerdere keren zeggen dat hij gelukkig is. Dit maakt me zelf gelukkig daar dit weer een hele tijd geleden is. De druk en stress van dit schooljaar zijn even weggevallen en hij kan zichzelf weer zijn. Ook mama is daar gelukkig mee :-)

Deze blog wordt vervolgd...

09:31 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.