11-05-10

zelfde liedjes

Weer lang geleden dat ik nog eens blogde.

Veel is er hier niet veranderd. Zoonlief zeurt en zaagt nog steeds dat het een lieve lust is en steeds staat er datzelfde plaatje op. Ik mag niks, ik wil naar festivals, ik wil vrijheid, mag ik dit en mag ik dat. Vergis u niet, dit gaat zo van 's morgens tot 's avonds. Niet dat we niet duidelijk zijn, we zeggen kort en bondig dat festivals voor zijn leeftijd niet aan de orde van de dag zijn. Dat zijn leeftijd niet de leeftijd is om maar alles te mogen en geven hem dan wat ideeen die hij wel zou mogen uitvoeren. Zoals met elke puber, wordt er, door zoon,  gekeken naar wat dat kind allemaal wel mag van thuis en wat die andere allemaal mag. Alleen weer veel extremer allemaal. Neem me niet kwalijk als iemand van de lezers, ouders zijn die hun kinderen vanaf 12 jarige leeftijd maar laten lopen, ik kan daar alvast niet achterstaan. Natuurlijk zijn het de allesmogers waar zoon mee optrekt op school. Het is ook niet zo dat hij dit allemaal maar komt vertellen van die allesmogers, de bevestiging van dit,  ze mogen alles van thuis, is er.

Daarbuiten, is het enige wat hier weerklinkt, ik verveel me. Het lijkt erop dat het een gewoonte om dit zinnetje te herhalen. Terwijl hij een spelletje op de pc speelt, een tv programma bekijkt, zich met zijn muziek bezighoudt, horen we, ik verveel me. Bieden we hem iets te doen aan dan is dat allemaal niet goed.

Zoon zijn kamer is wanordelijk. Opruimen is er niet bij. Als mama dan eens gaat opruimen dan barst er een bom. Hij kan dan niet in zijn kamer leven en voelt zich er dan niet goed.

Persoonlijke hygiene staat hier hoog in het vaandel maar ook daar wordt er overdreven. Per twee dagen 6 t shirts in de was, zoveel onderbroeken en noem maar op. Als die persoon daar op die stoel heeft gezeten of die heeft hem aangeraakt of gewoon omdat hij iets een uur of zo aan had, moet dit in de was. Vergeet ook uw handen niet te wassen na het toilet, want u zal het geweten hebben alsook de omstaanders.

Qua sociale vaardigheden, is er nog veel werk aan de winkel. Zo waren we dit weekend ergens aanwezig en had hij op een stoel, met plakband een zinnetje gekleefd: .... sucks. Hij wou daar niet aanwezig zijn. Voor ons was het werken rond een feest waar hij toch wel allerlei kon doen maar weigerde. Al de ganse dag was hij aan het zeuren om thuis te mogen blijven en eens hij dan mocht, wou hij niet meer want dan zat hij daar maar alleen. We bekleven dan maar een stoel, we vullen dan maar een ballon met water en plagen daar iemand mee, we verkondigen dan maar hardop onze mening over van alles en nog wat. Hoe raar het dan ook mag klinken, zoon is toch rustig geweest die dag. De meesten kennen hem en zijn handicap daar en vertelden ons dan ook hoe rustig hij was die dag. :-)

Nog steeds kunnen we geen drie woorden praten of hij voert het hoogste woord. Ik bemerkte van de week dat we al mee van de hak op de tak gingen in ons onderwerp onder invloed van zoons hoogste woord.

Ook voelt hij zich nog steeds aangevallen bij een gewone vraag of iets wat we te zeggen hebben. Het klinkt dan direkt van; jullie zitten weer op mijn kap.

Tics zijn de laatste tijd, nog steeds head bangen, haar nat maken om de haverklap, een beetje opera gaan zingen uit het niets.

Zijn gevoel bij alles is dan ook, in zijn beleefwereld, zeer reeel. Bovenstaande dingen zijn dagelijkse, jarenlange kost. Zijn handicap speelt hem danig parten. Ik kan heel goed begrijpen dat sommige mensen die niet genoeg op de hoogte zijn van autisme, mijn zoon gaan bestempelen als vervelend iemand. Hier thuis weten we dat zijn handicap hem danig parten speelt en weten we dat hij het zeer moeilijk heeft. Toch zijn er evenzeer momenten dat het wat teveel wordt. Logisch, we zijn ook maar mensen. Mijn zoon zelf, doet keihard zijn best om erbij te horen. Zijn manier is dan immiteren van anderen, overnemen van gedrag van anderen. Tot en met het kapsel, de hobby's, de festivals en alles wat hij opvangt van anderen, is hoe het volgens hem allemaal moet. Klinkt raar maar logisch als je weet dat het een soort van camouflage is om erbij te horen. Het erge is dat hij daarin dan meerdere keren faalt. Ouders met kinderen en deze handicap zullen waarschijnlijk iets herkennen uit dit blogje. Aan de anderen zou ik nogmaals willen vragen om wat meer begrip voor deze handicap. We kunnen dan ook alleen maar deze mensen helpen door positieve begeleiding. Door namen noemen en veroordelen, komen we geen stap verder. Integendeel, we maken het dan alleen maar erger VOOR HEN DIE HET AL MOEILIJK GENOEG HEBBEN IN ONZE MAATSCHAPPIJ.

Graag nog even een dikke pluim voor alle geduldige ouders die net als ik hun ass_ertje leren begrijpen en dag in dag uit een strijd moeten leveren naar de buitenwereld toe.

09:14 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Hallo Het is inderdaad heel erg vermoeiend,wij ervaren dit hier ook dagelijks met jonas, en hij is dan nog niet in zijn tienerjaren. Ben er soms bang voor.
Dikke knuffel
Marleen.

Gepost door: Marleen | 11-05-10

zeer herkenbaar.....poeh.. Ja zeer herkenbaar weer,onze aspie kan er ook aardig wat van....en praat hier met zijn 9 jaar ook aardig mee in onze gesprekken en moet hem meerdere malen zeggen dat wij aan het praten zijn en dat wij als volwassene onder elkaar aan het praten zijn....
toch vindt hij ook dat hij zijn mening mag en moet verkondigen..,.vermoeiend.
verder is hij wel heel lief en eerlijk dat maakt veel goed,maar ook hij voelt zich voor het minste of geringste aangevallen of betrekt het op hemzelf.
Die van ons is nu al net een puber...en die kamer hou op hou op.....ik wordt daar moe van...
ik begin er niet aan...loop ervan weg....wil een keer met de thuisbegeleiding hier wat aan gaan doen,hij wil niets maar dan ookniets wegdoen,wil heel zijn leven bewaren.......zeer dierbaar allemaal...
Ja en die hygiene ook alles vindt hij vies....idd wc heel vies...
als hier iemand naar toilet is geweest moet de wc schoon worden gemaakt,etc etc....
kan nog uren doorgaan doe het niet....ik weet precies hoe het is en voelt en dan heb ik nog een volwassene asperger erbij....dus 1 en 1 is twee..
nou hou je haaks ik doe dat ook,doe nu aan Zumba dansen dit houdt je relaxed...
veel grt aspie moeder en partner van aspie

Angeline doei!

Gepost door: Angeline | 11-05-10

De commentaren zijn gesloten.