02-04-10

lang geleden

Weer lang geleden dat ik hier blogde. Alles gaat dan ook zijn gangetje hier. Zoonlief blijft halstarrig vasthouden aan ZIJN overtuigingen, immiteert nog steeds, neemt nog steeds letterlijk en is gewoon mijn auti schatje. Een schat van een kind is het zeker en vast!

De problemen die zich hier voordoen zijn normaal maar soms wreed vervelend. Puberen is dan ook moeilijker voor iedereen.

Het ergste is dat hij zich spiegelt aan anderen en hij dan ook wat hij ziet en hoort van anderen, ook zelf allemaal wil. Pas op, niet zomaar spiegelen... Het valt op dat hij zelf geen verbeelding genoeg heeft om bij zichzelf te ontdekken wat hij nu echt wil voor zichzelf. We zien hier dus het fenomeen van: schoonbroer koopt via dat boekje zijn kledij ed., hij wil dat dan ook, stiefzus gaat naar laundry day, hij wil dat ook, dat vriendje doet aan die sport, die sport wil hij dan ook, stiefzus der vriendje heeft dat kapsel, hij dan ook, enzovoorts. Moesten we nu een tiener in huis hebben die constant achter de boeken zit en studeert dan zou ook hij achter de boeken zitten en studeren.

De lichamelijke problemen zoals die enkel en de allergieen, zijn ook weer volop aan de orde van de dag. Met als resultaat een vermoeid kind. Die enkel baart ons zorgen naar het werkmilieu toe en op school zien ze dat hij het niet aankan om de hele dag te werken(praktijk), neem daar de sportlessen bij en de enkel is zwaar overbelast. Pijnlijke zaak dus. De allergieperiode is gestart en het worden weer medicatiemaanden, waar hij dan ook weer slaperig of moe van wordt.

Daarbuiten staat het autisme hem in de weg, vooral als men gaat kijken naar de toekomst. De sociale vaardigheden, communicatie en verbeelding, zoals bij iedereen met ass, spelen hem danig parten. Hij doet zo hard zijn best om erbij te horen, om iets waar te maken, om zich aan te passen maar faalt keer op keer. Theorie gericht gaat alles, in de praktijk is dat weer wat anders. Ook ontvangt hij de gegeven boodschappen dikwijls anders en blijft dan weer halstarrig vasthouden aan wat Hij hoorde. Niet dat hij dat zo wil horen, neen, hij heeft dat dan ook zo ontvangen. Hier ontstaan dan dikwijls misverstanden.

Het ergste voor hem is de stress rond dit alles, de frustraties. Hij wil zo graag alles waarmaken, is zich bewust van zijn autisme en wil zo graag 'normaal zijn', wil erbij horen...

Met al zijn beperkingen, zowel lichamelijk als geestelijk, zit de kans erin dat hij moet overschakelen naar ovi1. Dat hij zijn droom om kok te worden moet opgeven... We zijn echter nog niet zover en deze school geeft hem dan ook de kansen en werken er samen met hem aan. Volgend jaar krijgt hij waarschijnlijk een proefstage periode waarin hij dan ook geevolueerd zal worden door iemand neutraal.

Nog even zijn tics. Die zijn ook weer verergerd. Hoe meer stress, hoe meer tics. Wat begon als headbangen op heavy metal muziek, is nu al te pas en te onpas headbangen geworden. Aan de computer moet en zal hij geluidjes maken, tijdens reclamespots op tv net hetzelfde. Nog steeds verveelt hij zich al is hij met iets bezig. Weer bekijkt hij een film meerdere keren.

Het besef van zijn autisme doet hem camoufleren. Ook daar faalt hij dan in. Hoezeer hij zich ook afzet tegen mama, als persoon die hem allerlei weigert en hem zijn vraag naar meer vrijheid niet inlost, is mama nog steeds diegenen waar hij aan vertelt hoe moeilijk hij het wel heeft. Vooraleer hij dat doet gaat er echter eerst negatief gedrag aan vooraf. Praten over autisme waar hij bij is, wordt niet in dank afgenomen. Hij haat immers zijn autisme.

Ook wil ik hier weer eens vertellen dat er toch weer mensen in onze omgeving zijn die ons weten te vertellen dat hij toch niet zo autististisch is, dat je dat niet ziet aan hem. Ter informatie aan deze mensen, autisme zie je niet, autisme is onzichtbaar! Zoon zelf zwijgt ook al liever over zijn autisme daar men, als hij eens iets iets kwijt wil daarover, men dit dan direct betitelt als misbruik maken van zijn autisme. Het omgekeerde bestaat ook. Sommige mensen gaan juist misbruik maken van zijn handicap. Zij weten goed dat hij alles gelooft of letterlijk neemt en gaan daar dan even mee spelen. Dat deze mensen dan maar even een voorbeeld nemen aan mensen met autisme, zij hebben het niet in zich om de hypocriet uit te hangen of om van anderen te profiteren.

Na de paasvakantie gaat hij zelfstandig naar school in een proefperiode. Ik hou mijn hart al vast voor alles wat hij zou kunnen tegenkomen daarbuiten, voor het verkeer en noem maar op. Ik ben er zeker van dat het hemzelf ook stress bezorgt, al is dat wat hij al zolang wou. Van die stomme schoolbus af en wat meer vrijheid, wat zelfstandiger zijn. Ik wens van harte dat het hem lukt!

09:37 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

JA zeer herkenbaar ik snap precies hoe het voelt,als moeder van aspergerkind(9jaar)
Het last hebben van een moeder die alles wil regelen,zorgen en ondertussen wel alles kwijt kunnen bij zo'n moeder net als wij.
En dat mensen zeggen je ziet niets aan hem is heel frusterend dan wordt het autisme op dat moment wel aan de kant gezet vind ik!
Mijn vriend/man kan daar bij hemzelf ook niet tegen als men dat tegen hem zegt: je ziet niets aan jou!"dit doet hem zeer ....
Want je moet dan weer eens gaan bewijzen dat er werkelijk iets aan de hand is met je....moeilijk dat blijft het.
En dan kan ik me helemaal voorstellen hoe het voor jou is om angstig te zijn,voor het verkeer,de sociale omgang met anderen etc. etc...
gelukkig duurt dat bij ons nog even maar het gaat wel komen dat is een feit!
Nou knap toch van ons dat wij dat allemaal beseffen toch???
Ook jij bent net als al die andere moeders van kinderen met een handicap een kanjer!!!
Dat mag gezegd.
grt Angeline moeder aspergerkind en man.

Gepost door: angeline | 03-04-10

De commentaren zijn gesloten.