10-01-10

fILM

Gisteren was er de film, 'After Thomas', op de zender Vitaya. Een film over een gezin met een auti zoontje( een waargebeurd verhaal). Spijtig genoeg zag ik het op het filmmoment pas zodat ik het niet tijdig hier kon doorgeven. Meestal geeft Vitaya de films een keer op een avond en weer terug op een middag of omgekeerd. Ik zou zeggen hou het in 't oog zodat je de film toch kan bekijken. Thomas is een hond die in het gezin komt en waardoor het zoontje veranderingen doormaakt. Meer ga ik niet verklappen en hier enkel vertellen wat ikzelf zag in de film.

Hoe dikwijls hoor ik niet van ouders en heb ik zelf ook ervaren dat men vreest voor de toekomst van het kind. Kijk even naar zoonlief in de baby, peuter, kleuter en de vroege basisschoolleeftijd. Praatte niet, luisterde niet alias leek of hij hoorde niets, kreeg crisissen, kon niet mee op school, kon op zesjarige leeftijd zelfs nog niet pop schrijven of zijn naam, kon nog steeds geen papier scheuren zoals het hoorde, kon niet lezen tot de tweede basisklas, kon geen volledig ventje tekenen, begreep helemaal niets en was rijp voor de mentaal gehandicapte klas, was een brutaal kind want bleef de direktie burgemeester noemen eens hij dan kon praten... Aldus dat was de voeding die ik kreeg van professionelen in die tijd. Iedereen vreesde dus voor zijn kansen in de toekomst. Niemand begreep blijkbaar zijn handicap. Al is het hier niet van toepassing dat ik even uit de doeken doe waarom hij de direktie 'burgemeester' noemde, toch verklaar ik dit even om te laten zien hoe Niet brutaal hij was maar werd veroordeeld omdat men hem niet begreep. Zoonlief keek dus naar het programma Samson en Gert. In dit programma had je de burgemeester die de baas was. Op school is de direktie de baas dus was dat... de burgemeester... Zijn crisissen bestonden uit het niet begrijpen van, bang zijn van bv een rode trui of broek, geen rode aardbei willen eten of een rode tomaat, rood was angst was een crisis, uit spaghetti waar ander vlees in zat dan gewoonlijk, een ander kapsel van mama, een clown, zichzelf geshminkt zien in een spiegel, uit iets meer in de winkelrekken nemen dan er was afgesproken, gewoon uit het allemaal niet begrijpen, het onbekende, het onverwachte en ga zo maar door... Daarbuiten het immiteren van reklame spotjes en andere en andereN. De dame onder de douche met haar geshampode haar, onder de luide aaaahs en ooohs, werden dan ook overal teruggehoord, het lachje van Akke in w817, weerklonk hier dagelijks en ga zo maar weer verder.

Hoe dikwijls hoor ik niet hetzelfde verhaal van andere ouders in de kleutertijd en basisschool. Goed dat ik een kinderpsychologe had die wel begreep wat autisme inhield en me wist te vertellen dat alles veel meer tijd nodig had en ze na een lange stilstand plots een reuzestap naar voren kunnen doen om dan weer even stil te staan. Natuurlijk gaat dat allemaal niet vanzelf en vraagt het inspanningen maar vooral het begrijpen van autisme en het kind waardoor er vele aanpassingen worden gevraagd.

Als ik nu naar die film kijk dan geeft die hoop. Het toedoen van Thomas buiten beschouwing gelaten, weet ik nu dat die kinderpsychologe gelijk had. Heb ik al vele kinderen een evolutie zien maken dankzij de inspanningen van ouders en scholen. In het geval van de film was het de hond Thomas.

Ook zie je in de film hoe blij en trots de ouders zijn bij de ' minste ' vooruitgang. Ook zoiets wat sommige andere ouders niet begrijpen. Als onze kinderen bv eindelijk hun veters kunnen knopen op latere leeftijd of hun vork eindelijk vasthouden zoals het hoort of in plaats van losse letters op te sommen er plots een woord van kunnen maken, dan is het als een wonder. Voor sommige andere ouders is dat allemaal heel gewoon en wonderlijk dat onze kinderen het nog steeds niet kunnen...

Op een gegeven moment in de film, zie je hem en papa de kerstboom versieren. Hij hangt er een tampon in alsof dat de normaalste zaak ter wereld is. Is ook zo voor hem, de tampon heeft immers een koordje net zoals de ballonnen. Papa blijft heel beheerst. Heel grappig als je dat ziet gebeuren maar realiteit die in onze wereld niet aanvaardbaar is. Zulke dingen zijn heel gewoon voor sommigen onder ons. Eens je dan begrijpt waar die dingen vandaan komen, wordt je hierom dan ook niet meer boos maar kan je zien waar het vandaan komt.

Wat ik uit de haalde was meer dan een hond die een kind hielp. Natuurlijk was het fantastisch dat dit gebeurde. Voor mij echter was het een deel herkenning en me begrepen voelen.

In ieder geval, ik hoop dat vitaya de film nog eens geeft en dat hij andere ouders ook nog eens dat gevoel van herkenning en hoop mag geven!!

 

09:14 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.