23-12-09

stress

Deze periode is voor zoon wederom moeilijk. De stress wordt erger naarmate kerstmis nadert. Ieder jaar zien we hetzelfde. Als ik alles eens overloopis het einde van het jaar toch wel het moeilijkst. Stress op school want het zijn toetsen, mama jarig, zus jarig, de sintperiode en kerst. Uit ervaring weten we dat we alles moeten voorbereiden en hij weet dan ook wat er staat te gebeuren met kerst zelf. Waar gaan we feesten, met wie gaan we feesten, wat zit er in je cadeaus, wat gaan we eten enz... Aangezien er dit jaar in feite veel veranderingen zijn daar mama een nieuwe partner heeft, verandert er ook wat aan de manier van feesten. Logisch maar moeilijk dus. Zijn gedrag kan je beschrijven als wreed druk, verschrikkelijk lichtgeraakt en nerveus. Hij praat nog meer dan anders, moet en zal geluid produceren, praat nog luider dan normaal, blijft dezelfde vragen stellen, loopt al snauwend rond.

Het moeilijke voor mij is weer het niet tijdig merken waardoor hij zich weer anders gedraagt. Zo stom dat ik het niet gemerkt heb daar het toch ieder jaar terug opvalt. Het is zo erg zijn negatief gedrag dat iederen zich alleen maar stoort aan hem en hij in feite enkel nog te horen krijgt dat het genoeg is, dat hij eens moet zwijgen enz...

Gisteren kwam het er dan eindelijk uit. Op zijn manier liet hij weer eens even zichzelf zien. Ik zeg zichzelf omdat hij weer de hele tijd aan camouflage deed. Alles gaat zogezegd goed, hij uit niet hoe hij zich echt voelt en waarom hij zich zo voelt.

Zoals gisteren dus, komen we dan eindelijk te weten wat er scheelt, in stukken en brokken. Plots is hij dan boos(zo zien we het), hij hoort dan niemand, praat niet, trekt een lang gezicht en gaat dan ogenschijnlijk koppig wezen. Of hij gaat zingen zonder ophouden, of begint ergens op te trommelen of hij gaat rare geluiden maken of begint te schelden. Er is wel duidelijk iets mis...

Mama, nog zoveel dagen voor het kerst is hé? Wanneer is het nu kerstavond en kerst zelf mama? Gaan we zoals ieder jaar spelletjes spelen voor wie een cadeautje mag uitpakken? Dat is toch onze traditie he mama? Mama, ik kan niet meer wachten. Mama, dat is anders dan anders en ik vind die veranderingen niet leuk, ik vind dat moeilijk. Welke spelletjes gaan we dan spelen mama? Ik heb stress mama, ik kan dat wachten niet meer aan. Ik ben zenuwachtig en lastig hé mama, ik kan er niks aan doen. Ik ben al een paar weken lastig mama, het wordt me teveel. Hoe dichter kerst komt hoe zenuwachtiger ik ben. Ik heb teveel energie van de stress mama... Iedereen zit op mijn kap voor mijn gedrag, iedereen vind me storend en niemand ziet me graag...

Gisterenavond heeft hij zichzelf in slaap gezongen. Dat deed hij vroeger ook als hij niet kon slapen. Een oplossing die hij zelf zocht en die helpt.

Als ik nu ga kijken naar al wat hij vertelt, dan heeft hij het weer zeer moeilijk vanuit zijn autisme. Lang wachten, veranderingen, onzekerheden die hem niet duidelijk genoeg zijn. Weer datzelfde cirkeltje. Stress is angst is negatief gedrag. Weer moet ik besluiten dat ik hem nog beter kan voorbereiden. Ook ondervind hij de moeilijkheden in de buitenwereld nu. We kunnen niet alles en iedereen aan hem aanpassen en dat zou ook niet gezond zijn naar de toekomst toe als we onze maatschappij gaan bekijken. Hij zal nog met zoveel geconfronteerd worden later en soms is het een goede voorbereiding. Hoe hard die dingen ook zullen zijn voor hem, ze zijn er gewoon.

Om nu even te laten zien wat voor hem het fijnste zou zijn: Ieder jaar thuis vieren met dezelfde mensen en spelletjes. Ieder jaar gourmetten. Ieder jaar weten wat er in de cadeautjes zit. Gewoon ieder jaar hetzelfde, geen verassingen, geen veranderingen...

Dit jaar vieren we niet thuis, zijn er nieuwe mensen(niet vreemd maar nieuw), weet hij niet van iedereen wat er in zijn cadeautjes zit dus zijn er wel verassingen, alles is anders dus veranderingen all over. Gourmetten doen we alvast wel. Spelletjes zullen er ook zijn alleen is er nog niet beslist welke spelletjes.

De realiteit is nu en in de toekomst, dat er die voor ons kleine veranderingen zullen zijn waar we niet over malen. Voor zoon zijn het echter grote veranderingen waar hij het heel moeilijk mee heeft. Ik kan hem voorbereiden maar ik kan het onverwachte niet voorspellen. Ik kan vragen aan anderen om met bepaalde dingen rekening te houden maar ik kan niet vragen aan anderen om zich volledig aan te passen aan zoon. Hij zou er moeten mee leren omgaan maar dat is juist het moeilijkste.

Zijn uiten van niemand ziet me graag, is dan weer een reactie van onze irritatie op zijn drukke gedrag. Ik moet toch wat meer attent zijn op zijn manier van stress uiten. Hij vraagt alleen maar hulp op de enige manier die hij heeft.

 

07:36 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

JA veel herkenning bij ons zoontje,hij gaat idd storend gedrag vertonen als hij zijn medicijnen nu niet op tijd heeft gehad,het geluk dat wij nu hebben dat is dat de ritalin hem een stuk rustiger en corrigeerbaarder maakt.
Het schilt echt enorm veel,
maar wel met duidelijkheid idd erbij want dat is essentieel voor hem ook,geen cadeaus met kerstmis hebben wij besloten,sinterklaas is achter de rug dat is al genoeg geweest,
vanmorgen samen besloten hem nog wel een cadeautje te laten kopen maar geen verassing,nee gewoon mee naar de winkel en iets samen uitzoeken.
Het eten met eerste kerstdag bespreken met zijn oma,dat hij weet wat hij dit jaar kan verwachten en kan kiezen.
Heel heel veel duidelijkheid daar leven ze op,mijn vriend ervaart dit ook zo die weet wat het is,
deze tijd is voor hem ook moeilijker,sneeuw gladheid alles maakt hem onzeker,komt de vracht wel op tijd in de winkels,is het niet ontzettend druk in de winkels etc. etc.
Dus wij houden het rustig en voorspelbaar en duidelijk het moet wel,het is als moeilijk genoeg deze stressvolle tijd waar `gewone mensen`zelfs al last van hebben.
En het gaat niet over,mee leren leven is iets groots,mee om leren gaan beperkt...
Het blijft gewoon gigantisch moeilijk voor hen,maar ook voor ons...natuurlijk niet te vergeten.
En je hebt idd soms de neiging om te zeggen daar moeten ze toch mee om leren gaan want zo is het in het leven....maar we moeten niet vergeten dat het wel een levenslange beperking blijft en dat een deel maar kan veranderen,de begeleider van ons zoontje)psychiatrisch verpleegkundige die zei hij zal altijd een soort rolstoel nodig hebben,iemand die hem min of meer begeleid waar hij ook is,ook al is hij nog zo slim sociaal blijft het moeilijk.
Nog even volhouden we slaan ons er wel doorheen,
2010 beginnen we gewoon weer helemaal op nieuw
Een heel goed nieuwjaar gewenst!!
Angeline

Gepost door: angeline | 24-12-09

De commentaren zijn gesloten.