16-12-09

IK VRAAG ME AF...

Omgaan met iemand die de handicap autisme heeft, vraagt aanpassing in de manier waarop men met deze mensen omgaat. Zijzelf kunnen zich niet aanpassen. Als we dit niet letterlijk nemen en erbij denken dat we ze wel kunnen helpen door hen te leren begrijpen, te leren auti denken, gaat er voor iedereen een wereld open. We verwachten echter teveel en bieden te weinig. Vooral voor de normaal begaafden, zoals mijn zoon, ligt het moeilijker naar de buitenwereld toe. Hij ziet er immers uit als iedereen. Men gaat hem dan ook behandelen en bekijken als iemand zonder een handicap. Hijzelf gaat camoufleren waardoor men hem al helemaal bekijkt als ' normaal' maar vervelend iemand. Een vicieuze cirkel dus.

Autisme is onzichtbaar!! Autisme is een hersenstoornis, onze hersenen zijn onzichtbaar, autisme is een onzichtbare handicap!!

Ik weet, ik schreef het al eens. Toch belangrijk om te blijven te herhalen!

Als we nu gaan kijken naar zichtbare handicaps, dan is plots iedereen bereid deze handicap te aanvaarden en te gaan helpen.( ik wil hier absoluut niet denigrerend zijn naar anderen maar enkel aantonen) We verwachten niet van iemand zonder benen dat die plots gaat kunnen lopen, we verwachten niet van een blinde dat die gaat kunnen zien, enz... We hielpen hen door hen een rolstoel aan te bieden, we hielpen hen door hen braille aan te bieden...

Waarom blijven we dan verwachten van iemand met de handicap autisme dat ze ' normaal ' zijn? ...

09:26 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.