27-11-09

communicatie

Na een week ziekte, is hij terug naar school. Geen fijne ervaringen zijn eerste terug naar school dag zo bleek toen hij die avond terug thuis kwam. Boos, verdrietig en niet begrijpend waarom hij weer onder zijn voeten kreeg. We merken direkt dat er iets mis is. Zijn gezicht spreekt dan boekdelen, de manier waarop de boekentas wordt neergeploft en het laat me met rust dat wordt gezegd. Van zodra hij binnen komt, vraag ik hoe zijn schooldag is. Nu niet mama, is alles wat hij zegt en hij gaat naar zijn kamer. Aan tafel vraag ik nog eens wat er scheelt en ik krijg een onsamenhangend verhaal. Als ik iets vraag, krijgt hij weer het gevoel dat ook ik hem niet geloof en wordt hij boos. Hij vertelt dan nog eens en nog eens het verhaal, waar we dan in feite in stukken en brokken beginnen te begrijpen dat het iets te maken heeft met de schoolbus. Duidelijk wordt het niet en hij wordt bij elke vraag die ik stel alleen maar heviger. Hij is dus over zijn toeren.  Uiteindelijk belt mama de busjuf op omdat ze wil weten wat er gaande is.

Verhaal van zoonlief: Ze zeggen dat alle kinderen bang van mij zijn? Die van de bus vroeg of ze iets moest aftekenen maar dat was niet, alleen de juffen tekenen iets af. Mijn mentor gelooft me niet want die zegt alleen maar dat ik eerst naar mezelf moet zien. Iedereen is weeral onvriendelijk tegen mij, ik zie dat aan hun gezicht. De kinderen op de bus, raken mij altijd aan, ik kan dat niet verdragen maar ik blijf rustig want anders heb IK het weer gedaan. Mama, ik was vandaag braaf op de bus en meestal ben ik braaf, waarom vraagt die nu weer of ze iets moet tekenen. Ik snap er niks van. De busjuf heeft me eens tussen de deur gestoken ook, dat deed wel pijn hé en waarom deed die dat, die heeft het recht niet me tussen de deur te steken hé mama. Ik ben 1x eens over de zetels van de bus geklommen en heb toen een klachtenbrief gekregen. Maar nu is er toch niets, ik ben juist terug en waarom zegt die dat alle kinderen bang van mij zijn?

Zoals je kan lezen weet hij zelf niet wat er gaande is.

De busjuf doet haar verhaal aan de telefoon: Ah, mevrouw, ik heb met de school gebeld voor de week ziek van uw zoon. Niet omdat hij stout is, zeker niet want er zitten hier agressieve kinderen op de bus maar niet uw zoon. Zoals die jongen, die vecht voor het minste. Zo kreeg ik dan de busjuf haar verhaal over een ander agressief kind op de bus. Zegt de busjuf weer: Ik ben bang dat sommige kinderen gaan reageren op uw zoon want hij voert bv discussies over de islam op de bus en dat is een moeilijk onderwerp daar er op de bus toch allochtone kinderen zijn die inderdaad agressief kunnen worden. Kan u daar met hem eens over praten? Voor de rest zijn de kinderen op de bus, verstandelijk gehandicapt en gaat uw zoon ook met hen discussieren over bv leerstof. Die kinderen begrijpen toch niet waarover hij het heeft en weer is ze bang dat ze gaan reageren. Of ik, mama eens met zoonlief kon praten over geen discussies voeren. Mama, vraagt haar ook wat er juist gebeurde met de deur van de bus. Blijkbaar wou de busjuf nog met zoon over iets praten toen hij moest afstappen en had zoon neen gezegd en wou gewoon afstappen. Op dat moment had ze de chauffeur gevraagd de deur terug te sluiten zodat zoon dan wel moest luisteren en was hij zo tussen de deur beland. Ja, zegt de busjuf, uw zoon is groot en sterk en ik kan die niet tegenhouden daardoor dus dacht ik, ik doe even de deur terug dicht. Of ik nu zijn arm neem om hem tegen te houden als ik met hem wil praten of niet, hij is te sterk voor me. Mama vraagt haar nog even of ze nu doelt op lichamelijke agressie of gewoon dat ze hem niet kan tegenhouden. Oh nee, uw zoon is zeker niet agressief hoor mevrouw, ik bedoel alleen maar dat ik hem niet kan tegenhouden. Ik heb, zegt de busjuf, dit deur incident ook even op school gemeld omdat ik niet weet wat uw zoon daarover gaat vertellen.Wat mijn vraag vanavond naar uw zoon was, is of hij zijn gedragskaart bij heeft want de afspraak op school was dat ik die elke dag moest aftekenen. Zowel zoon als mama weten van niks en mama zegt haar dat dan ook. Zij schrikt want dat was dan weer de afspraak met haar. Op school hadden ze me gevraagd, zegt de busjuf, om mijn verhaal schriftelijk te maken maar dat is zo moeilijk om iets te schrijven hé.

Als je nu gaat kijken naar de verhalen, zijn er twee verschillende boodschappen. Zoonlief zat echt wel tussen de deur dus zijn interpretatie was ze stak me zelfs tussen de deur en ja dat deed pijn. Haar verhaal is, ik wou de deur dicht omdat ik met hem wou praten. Ja, zegt zoonlief, na een gesprek met hem over wat de busjuf allemaal vertelde, ik was met die jongen inderdaad over de islam bezig en dat was heel interessant. De busjuf zegt bang te zijn voor de gevolgen rond zulke discussies. Zoon kreeg op school een afspraak rond een gedragskaart laten tekenen bij die juf en die meester. Van de busjuf werd niks gezegd. Hij komt dus uit de lucht gevallen en begrijpt er niks van. De busjuf wist dan weer niet dat zoonlief daarvan niet op de hoogte gesteld werd en begreep er dan ook weer niks meer van. Zowel zoon als busjuf vertellen hoe hij over de zetels klom en een klachtenbrief kreeg.  

Een dag later: School belt mama op. Even melden mevrouw dat vele kinderen bang van hem zijn volgens de busjuf...Mama vertelt deze persoon direkt van haar telefoontje met de busjuf . Mama vertelt ook wat ze hoorde van zoon en zijn irritaties op de bus zoals de aanrakingen van de andere kinderen. Ah blijkbaar is er dan een misverstand mevrouw en ga ik zo dadelijk de busjuf nog eens contacteren.  Ook weet deze persoon te vertellen dat zoon zich niet goed voelt in zijn vel op school. Is dan ook zo, staaft mama en vertelt wat zoon bezig houdt op school. Het gepest van volgens hem de hele klas, leugens van de busjuf, dat ze hem niet geloven en hij altijd alles gedaan heeft en niemand hem begrijpt of gelooft. Zijn beleefwereld dit jaar op school is net het tegenovergestelde van vorig jaar. Wat die hele toestand met de busritten betreft, zal ze me nog vandaag(was dinsdag) terugbellen als het verhaal van de busjuf toch nog anders klinkt dan wat ik hoorde van haar of ze belt me terug binnen veertien dagen als het verhaal klopt. Ook mama belt de busjuf nog een keer op om haar te vragen waarom ze op school vertelde dat alle kinderen bang zijn van zoon. Dat had ze helemaal niet gezegd op school, ze had hen verteld dat hij groot en sterk was en dat ze hem niet kan tegenhouden als ze hem bij de arm neemt zoals die keer dat ze deur terug sloot.

School heeft me niet teruggebeld dezelfde dag, de busjuf is dezelfde dag gecontacteerd. Verder is er niemand op de hoogte van de gedragskaart en of deze nog doorgaat. Zoon zou een gedragskaart krijgen die hij van de direktie zou krijgen na het verhaal van de busjuf. Deze kaart moet de busjuf dan blijkbaar afstempelen. Als mama heb ik zoiets van: oeioei, hij gaat zich weer gestraft voelen. Ik heb er dus op gedrukt op school aan die telefoon om dit positief te benaderen.

Ik wil ook even kwijt dat het al de tweede keer is dat er via dezelfde telefoon persoon op school, misverstanden ontstaan. Ik heb deze persoon nog nooit ontmoet terwijl ze me begin schooljaar wel contacteerde en zelf voorstelde om een afspraak te maken. Ze is dus nieuw. Er was een afspraak maar niet met haar alleen en daar het een voor mij belangrijke juf was die ik ten volle vertrouw, wou ik liever eerst eens kennis maken met de telefoon persoon. Zo werd dan ook afgesproken en zou ze me bellen voor die kennismaking. Tot hiertoe nog steeds niet gebeurd dus. Ik heb dus na mijn ervaringen met haar niet het volste vertrouwen in haar.

Toch hoor ik van mijn zoon dat er iets veranderd is op school. Leerkrachten zijn attent op het gepest en reageren volgens hem. Hij is dus zeer blij dat ze het eindelijk gaan zien, zo vertelt hij. Hij heeft zich deze week toch wel geholpen gevoeld. Ook heeft de busjuf gisteren gezien dat de kinderen hem aanraken en heeft gereageerd. De busjuf is zeer vriendelijk nu.

Het probleem is, dat hij weinig vertelt over wat er gaande is en men enkel zijn reacties gaat zien of we krijgen een onsamenhangend verhaal als het kalf al verdronken is. Eens we ervan op de hoogte zijn, kunnen we hem pas helpen.

Zijn onkunde vanuit zijn handicap qua sociale vaardigheden, communicatie en verbeelding zijn groter dan we soms denken. Kijk gewoon naar het discussies voeren over de islam. Hij gaat dat zeker niet doen vanuit een negatief oogpunt , wel vanuit zijn geinteresseerd zijn. In zulke discussie kan ik me dan ook weer best voorstellen dat hij daar zijn eigen mening rond heeft en die dan ook verkondigt. Juist dat laatste, daar begrijpt hij dan weer niet van, dat je beter zwijgt. De verhitte kinderen, zouden dan kunnen reageren en hij zou weer versteld staan van die reactie omdat hij niet begrijpt wat er mis loopt in zijn discussie. Daar is de busjuf dus zeer bezorgd.

De miscommunicatie tussen busjuf en schooltelefoonjuf, gingen tenkoste van mijn zoon. Ik hoop dat dit allemaal rechtgezet wordt en dat ze hem op een positieve manier gaan benaderen rond die gedragskaart. Als de telefoonjuf deze keer wel juist doorgeeft wat er gezegd werd, dan ben ik daar ook zeer zeker van. Ik heb nog steeds het volste vertrouwen in deze school!

Tot slot kreeg ik nog van de busjuf te horen dat er 51 kinderen op die busrit zitten, dat het geen makkelijke kinderen zijn en er vechtjassen tussen zitten. In feite is ze bezorgd om mijn zoon en wil verdere problemen die uit zijn discussie rond bv islam, voorkomen.

 

08:20 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Oei ! Misschien toch best eens trachten een gesprek met die telefoonpersoon vast te krijgen. Al was het maar om te vermijden dat ze zich aangevallen zou voelen als ze van de school uit over dat misverstand beginnen.

Als ze mij tussen de deur zouden steken zou ik ook geen zin meer hebben in luisteren, ook niet als dat per ongeluk gebeurt.

Gepost door: ms | 27-11-09

Wat een moeilijke situatie

Gepost door: Zinzia | 29-11-09

De commentaren zijn gesloten.