06-11-09

winkelen

Deze week gingen we dus winkelen. We kochten kledij voor zoonlief. Een hele verandering moet ik zeggen als ik kijk naar vroeger en de manier waarop we nu kledij kunnen kopen. Vroeger ging dat hele winkelproces vooraf door een hoop gezeur, negatief gedrag en een weigeren van iets te passen. Ging hij toch al eens iets passen dan ging dat met veel vertoon en was mama steendood moe van het gevecht met de kleren en ze hem aandoen. Op de duur kocht mama dus kledij op haar eentje voor zoonlief. Als we schoenen moesten kopen was dat ook altijd een hele bedoening. Eer we dus buiten de winkels waren met kleren of schoenen, ging er wel wat tijd over. Eens buiten de winkel was er altijd wel iets mis met de nieuwe schoenen of kleren en mocht de hele straat horen hoe vervelend die schoenen bv wel waren. Nieuwe spullen kopen was voordien een echte hel. Wat een verandering met nu. Nu wil hij wel kleren passen maar dan enkel diegene die hijzelf koos. Mama mùag niks meer voor hem uit de rekken halen, hij moet zelf kiezen. Als mama toch iets kiest voor hem dan is dat gegarandeerd lelijk en wordt er geweigerd die kleren te passen. In tegenstelling tot wat hij uit de rekken haalde dat wordt gepast als nooit tevoren. Weer van het ene uiterste in het andere.

De keerzijde van zijn trots bij het kopen van die kleren is weer de angst van uitgelachen te worden op school. Zo erg, de manier waarop hij daar van wakker ligt. Hij is ondertussen zo fijngevoelig voor commentaar dat hij echt wel alleen nog nadenkt over wat zullen ze me nu weer aandoen met hun gepest. Zo hoog dat zijn zelfbeeld thuis is, zo laag wordt dat op school. We praten nu ook meer over dat gevoel van ik word gepest, en je kan horen dat hij er wel degelijk onder lijdt. Mama, thuis is de enige plek waar ik me goed voel, ik heb geen zin om maandag naar school te gaan want dan begint het weer. Hierbij krijgen we nogmaals een beschrijving van wat hem hoog zit. Met een klein hartje gaat hij dus al met zijn kleren naar school.(dit om aan te geven hoe reeel die gevoelens wel zijn)

Winkelen is ook naar de beenhouwer en de bakker gaan en iets gaan drinken in onze tearoom. Overal waar we komen, kennen ze hem en zijn dan ook zeer verdraagzaam. Zo wou hij een grapje uithalen met de beenhouwer. We krijgen altijd een kaartje met een nr op en als dat nr wordt afgeroepen, is het onze beurt en neemt de beenhouwer dat kaartje terug. Hij had het kaartje en van zodra de beenhouwer het wou nemen, trok hij het kaartje terug. Zo enkele keren heeft zich dat herhaald. Hijzelf vindt dat natuurlijk grappig en denkt dat anderen dit ook grappig vinden. Goed dat ze hem kennen daar. Na een opmerking van mama dat dit niet fijn meer is na enkele keren en hij dat beter niet doet, krijg je als antwoord dat het toch een leuk grapje is. Waar we iets gaan drinken, krijgt hij altijd nootjes. Die nootjes worden keer op keer in de lucht geworpen om dan zo in zijn mond te belanden. Zelf de servietten en bestekken op tafel leggen hoort er ook bij. Vroeger kreeg je nog het zelf afruimen van onze tafel erbij maar oef dat is alvast verleden tijd. Durft er iemand een stuk komkommer eten zoals je een maatje eet, dan zie je hem dat ook doen. Nog steeds krijgen we wel rare blikken geworpen van andere tafeltjes als we ergens iets gaan drinken of eten. Alleen al zijn luide praten en gelach doen anderen naar ons kijken. Goed dus dat ze ons overal wel kennen en rekening houden met zijn handicap.

Nieuwe kleren, schoenen zijn een verandering en daarom moeilijk. Bepaalde kleuren, zoals vroeger rood waren uit den boze. Die deden pijn en waren de oorzaak voor allerlei lichamelijke klachten. Nieuwe schoenen deden altijd pijn eens we uit de winkel waren, kon hij niet mee stappen en werden dan gewoon geweigerd om de volgende keer nog te dragen. Bijkomend is nu de reacties die hij zal krijgen op school. Hoe graag hij zijn nieuwe kleren ook ziet nu, het zal ervan af hangen hoe de reacties zijn of hij ze nog graag ziet. Typisch puberen ook dat belang hechten aan wat anderen ervan denken. Als ik kijk naar mijn dochter op die leeftijd, herken ik dit. Alleen is het bij hem weer extremer.

Zijn uithalen van grapjes of denken dat hij grappig is, zijn ook nog steeds moeilijk om hem duidelijk te maken dat het soms echt niet grappig is.

Het immiteren van iemands gedrag, het steeds opnieuw doen van dingen zoals die nootjes in die bepaalde tearoom, blijven ook bestaan.

 

 

08:42 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

leuk om te lezen Grappig om te lezen van die kleren kopen ons zoontje doet dat nu ook soms zelf en dan wil hij idd
persee wat hij zelf uitzoekt passen en kopen en niet wat ik leuk vindt.
En daar zie je hem echt van groeien,leuk....
grt Angeline

Gepost door: angeline | 07-11-09

De commentaren zijn gesloten.