04-11-09

Het pesten

Gisteren een fijne dag gehad met mijn zoon. We zijn gaan winkelen en tussendoor iets gaan drinken. Daar hebben we eens goed gepraat. Zijn gevoel qua dat pesten is echt wel reeel. Volgens hem is de hele klas tegen hem en noemen ze hem een strever omdat hij graag werkt en meer doet dan de anderen. Zo zou hij tijdens de pauzes al gaan afwassen en doet zelfs meer dan hij moet omdat hij zich tijdens een pauze slecht voelt en dan even afgezonderd kan zijn van de rest. Een leerling pest hem voortdurend en hij heeft het gevoel dat als hij dan eens reageert, de leerkracht het van hem wel hoort en nooit van die ene. Zo zegt die ene na een tijdje verbaal pesten en als mijn zoon dan reageert, meerdere keren:' kan je het mentaal niet meer aan?' Van de week had mijn zoon net hetzelfde zinnetje gezegd naar die ene toe en had hij een opmerking gehad. Die ene begint hem ook te porren als het verbaal niet meer gaat en hij porde terug met weer een opmerking. Tijdens de keukenactiviteiten zouden de anderen hem express foppen zodat hij verkeerde dingen doet. Volgens hem weet de keukenmeester het wel en helpt die hem als hij het ziet of hoort. Zijn keukenmeester daar kijkt hij naar op en voelt zich daar beschermd bij. Toch vertelt hij weer niet alles, als ik hem vraag of hij er met de leerkracht over gepraat heeft. Ik laar hier ook in het midden dat mijn zoon waarschijnlijk niet beseft hoe hij zijn aandeel kan hebben in al dat volgens hem pesten. Als hij me bv vertelt hoe graag hij werkt en zelfs werkjes doet van de anderen omdat hij dan vol overtuiging denkt dat hij het doet om hen te ontlasten, dan begrijpt hij niet dat de anderen dit misschien niet zo leuk vinden. Ook dat hij tijdens de pauzes gaat afwassen geeft hen het beeld van een strever te zijn, terwijl hij enkel heel graag werkt en even wil ontsnappen van de rest. Zijn gevoel is er éen van : ' mama, ik ben depressief van school .' Ik voel ook dat hij zich wel degelijk zo voelt en dat het tijd wordt dat hij erover praat op school. Dat hij kan leren begrijpen waar het fout loopt. Hij zegt ook dat hij het gepest niet meer aankan en het al erg genoeg was in zijn vorige vorige school.

Ik vertel hier enkel zijn gevoel. Dat gevoel is echter de basis van zijn soms negatief gedrag in bepaalde lessen. Zijn depressief zijn is reeel op school en daar moet iets mee gedaan worden. Hij moet leren begrijpen waar het mis gaat. Hem straffen of opmerkingen geven is enkel een duw in de negatieve richting, het enige wat hij daaruit meeneemt is: ' zie je wel, ik heb het altijd en overal gedaan.' Hijzelf moet erover leren praten zodat we op de hoogte zijn van wat hem bezighoudt.

Aan de ene kant hoor ik hem zeggen:' mama, hoe onozel is die ene pester nu toch. Die is hoogbegaafd en heeft een iq van ... maar hoe die bezig is... Ik denk dan dat die maar moet doen en dat ik slimmer ben als ik niet reageer op die stommerik. Aan de andere kant hoor ik hem zeggen: 'Mama, ik kan het niet meer aan, ik word er depressief van. Ik ben dat allemaal zo beu. Ik zit precies terug op mijn vorige vorige school.

Erg als je bedenkt hoe graag hij vorig jaar naar school ging en daar helemaal openbloeide. Erg dat hij er niet over praat en men op school niet weet hoe hij zich voelt. Ik ben er zeker van dat als men ervan op de hoogte is, ze hem hierin zullen helpen. Ik heb er dus op gedrukt dat hij er minstens met zijn mentor moet over praten.

09:04 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.