30-10-09

pesten, helpen, boos zijn...

Gisterenavond verkondigde hij plots dat hij niet meer naar school wil. Met een lang verdrietig gezicht zat hij in de zetel waardoor ik zag dat er iets scheelde. Na een paar maal vragen wat er scheelde kwam het eruit. Ik wil morgen niet naar school mama, ik ben het beu. Ze pesten me toch alleen maar...Meer ben ik niet te weten gekomen maar ik zorg ervoor dat hij erover gaat praten de komende dagen.

Wat dat pesten betreft, en een eigen aandeel hierin hebben, is er nog steeds geen duidelijkheid voor hem. Zijn grote gevoel is dan ook, ik word gepest. Weer stel ik hem dan de vraag of hij erover praat op school. Och mama, klinkt het dan, dan geloven ze me toch weer niet. Weer zo een gevoel van hem veronderstel ik. Natuurlijk zullen ze hem wel geloven maar proberen ze hem ook te doen inzien waar zijn aandeel zit in al dat pesten. Natuurlijk moet hij er dan ook over praten op school, als hij wil dat ze op de hoogte zijn van wat hem bezighoudt.

Gepest worden is hier een zeer gevoelig onderwerp daar hij in de basisschool wel degelijk doodgepest werd. Zelfs waar ik als mama bijliep klonk het constant, dikzak, stommerik, papzak en noem maar op. Een nieuwe fiets werd uitgelachen onderweg naar school omdat het geen jongensfiets was(daar hij vanwege lichamelijke problemen niet op een jongensfiets kon rijden) en hij werd gebombardeerd tot dik meisje. Voor de rest lieten ze hem dingen doen waarvan hij niet snapte dat het geen grapjes waren en zetten hem te kijk voor de hele school.(lees vorige blogs ivm pesten.)

Hijzelf heeft dikwijls niet door dat hij door alles eruit te flappen mensen kan kwetsen of zijn aandeel heeft in dat pesten. Meestal ziet hij dingen niet als pestgedrag of kwetsende opmerkingen van zichzelf en noemt het dan de waarheid zeggen of vindt zichzelf gerechtvaardigd tot iets nadat hij een aantal maal heeft gevraagd ergens mee te stoppen. Dan vertelt hij bv heel eerlijk thuis wat hij heeft gedaan, een glas water over iemand zijn hoofd gegooid of diegene gestampt of dat gezegd..., het waarom hij die dingen heeft gedaan en hoe onrechtvaardig het dan wel is dat hij straf of een opmerking kreeg want die andere deed al de hele tijd dit of dat en hij had al enkele malen gevraagd eermee te stoppen of...Dus heeft hij dat dan gedaan. Het omgekeerde gebeurt ook. Als er bv de dag ervoor iemand een grapje uithaalt, kan het gebeuren dat hij later datzelfde grapje uithaalt en men boos is op hem. Hij begrijpt dan absoluut niet waarom ze dan weer boos op hem zijn. Zijn immiteergrapje was dan al lang niet grappig meer of werd op een verkeerd moment in een verkeerde context uitgehaald. Ook ziet hij soms niet dat iets absoluut niet grappig is terwijl hij het dan weer heel grappig vindt. Zijn constante opmerkingen en kritiek, zowel naar leerlingen als leerkrachten toe, worden door hem helemaal niet gezien als kritiek of bemoeienissen. Hij wil alleen maar helpen klinkt het dan. Niets is minder waar, alleen begrijpt hij ook dit weer niet.

Bovenstaande zijn allemaal dingen die dan weer vragen om reacties van anderen.

Ook thuis krijgt hij al eens negatieve boodschappen al wil hij alleen maar helpen. Een gewone opmerking van mama bv zoals, ik zou graag tv kijken in mijn slaapkamer, doen hem een tijdje later plots de tv verhuizen en dergelijke meer. Mama was haar opmerking dan al vergeten en vraagt zich af waar zoonlief dan mee bezig is. Een hele verhuis op de bovenverdieping die niemand heeft gevraagd. Als je hem dan vraagt wat hij aan het doen is dan zegt hij heel ernstig en trots: Mama, jij wou toch vanuit uw slaapkamer tv kunnen kijken dus maak ik dat in orde voor u.

Bovenstaande gebeurt om de haverklap. Hoe dikwijls heb ik al niet gezegd dat als men niets concreet vraagt, hij dan ook niets moet doen. Als hij dan weer eens iets wil doen om te helpen en we zijn boos dan staat hij versteld en begrijpt niet waarom we dan boos zijn. Hij wordt dan op zijn beurt boos en blijft herhalen dat hij alleen maar wou helpen omdat ik dit of dat gezegd had.

Ook zijn uitlatingen naar anderen toe bv. Gisteren had mama een cake gebakken. Hij komt thuis en ziet de cake staan. Ah, zegt hij tegen mijn partner, wie heeft de cake gebakken? Mama heeft de cake gebakken. Oef, hoort mijn partner en nog wat commentaar. Bij het proeven van de cake kreeg mama de opmerking of ze al eens van boter in een cake had gehoord...

Aan zijn eerlijkheid hoeven we dus zeker niet te twijfelen :-)

Het erge is dat hij niet alleen thuis zo eerlijk is maar overal en altijd en dat hij niet doorheeft wanneer iets gepast of ongepast is of wanneer hij beter zwijgt.

Naar hem toe ziet mama dan weer het verdriet en de frustraties van de constante opmerkingen waar we hem proberen te doen inzien waar het fout loopt. Voorhem is dit alles de normaalste zaak van de wereld en begrijpt hij echt niet waarom hij dit of dat niet mag verkondigen of waarom hij dit of dat niet mocht doen daar hij enkel vanuit zijn goede inborst wil helpen.

Ik kan weer alleen maar zeggen dat ik hem wel begrijp en heel lang met diezelfde problemen heb geworsteld en heel dikwijls nog. Ikzelf ben alles behalve een diplomaat en kan blijkbaar grof overkomen. Ik flapte er ook alles maar uit en kreeg meerdere malen te horen dat ik mensen kwetste of altijd zo cru moest zijn. Voor mezelf wist ik dan ook dat ik die bedoeling helemaal niet had en stond dan ook versteld van de reacties en conflicten die ik vroeger had. Ik vraag me tot vandaag nog af waarom ik de waarheid niet mag zeggen of ze moet inpakken in een kleedje. Ik denk soms dat geen mens weet hoe moeilijk het is om te zwijgen wanneer dat van je verwacht wordt en hoeveel moeite het kost om iets in een mooi kleedje te verpakken, dat je op een vraag een verwacht antwoord moet geven. Het gevoel dat erbij komt van de hypocriet te moeten spelen daar nog bij. Het nadenken van hoe verkondig ik dit het beste zodat het voor anderen aanvaardbaar is, is helemaal niet makkelijk en kost toch wel wat moeite. Vanmorgen nog kreeg ik van mijn partner te horen waarom ik mijn antwoord niet wat zachter had geformuleerd. Niet om me op mijn plaats te zetten, meer lachend en begrijpend bedoeld. Van het moment dat ik daar op gewezen werd, viel mijn euro pas vanmorgen. Wat betreft kritiek leveren was ik volgens velen vroeger ook de beste. Zo zei iemand me op een gegeven moment dat de beste job voor mij, criticus zou zijn. Haar niet begrijpend aankijkend waarom ze dat zei, heeft ze me doen inzien waarom. Niet alleen omdat ik constant mijn ongevraagde mening gaf, ook omdat ik wel degelijk op de man af zei wat ik er van vond. Zeer uitgebreid zowel als het negatieve of positieve commentaar was. Stelde je me de vraag of ik dat kleedje mooi vond en iik vond van niet dan zei ik gewoon hoe lelijk ik het wel vond. Stelde je me die vraag niet over dat kleedje en ik vond het lelijk dan ook wist je dat je een lelijk kleedje aanhad.

De laatste jaren was mijn zoon mijn spiegel. Via hem heb ik zeer veel in mezelf ontdekt. Dankzij mensen in mijn omgeving, die me attent maakten op en geen conflicten met me aangingen, ben ik pas te weten gekomen waar het misliep. Vroeger werden mensen boos op me en wist ik heel dikwijls niet waarom. Ik kon daar dan ook dagen over piekeren, me onrechtvaardig behandeld voelen en toch blijven verder doen met wat ik deed. Heel belangrijk dus waren de momenten dat sommige mensen me attent maakten op en me dikwijls in het lang en breed uitlegden waarom iets verkeerd liep. Van het moment men zich van iets bewust is, kan men pas iets gaan veranderen. Als ik eraan denk dan zal ik dat lelijke kleedje nu diplomatischer benaderen of gewoon zwijgen. Toch voel ik me daar niet goed bij en vraag me dan nog steeds af waarom ik niet gewoon de waarheid mag zeggen. Gelukkig zijn er de laatste jaren mensen in mijn omgeving die me nemen zoals ik ben. Goed dat sommige mensen me geleerd hebben waar het fout liep. Daar waar ik vroeger als ongevoelig, kwetsend, grof en cru werd benoemd, daar hebben we elkaar leren begrijpen en werken we samen aan een goede verstandhouding dmv praten met elkaar in een wederzijdse ontdekkingstocht.

Het is ook niet zo omdat ik hem begrijp dat ik het belang niet kan zien in onze maatschappij van deze dingen te leren. Alleen weet ik uit ervaring wat een frustraties dit kan geven. Voor jezelf omdat je meerdere conflicten hebt waarvan je niet begrijpt waardoor die er zijn, voor jezelf omdat je niet begrijpt waarom je hypocriet moet zijn om erbij te horen. In feite wordt er van je verwacht dat je jezelf niet meer kan zijn en je moet aanpassen aan de verwachtingen in onze maatschappij. Juist dat is wat zo moeilijk is voor iemand auti.

Nogmaals, ik beschrijf hier een gevoel en vecht niet het belang hiervan aan. Ik zou echter heel graag hebben dat anderen kunnen begrijpen hoe het is voor anderen.

Voor de rest hoop ik wat meer te weten te komen over het huidige gepest op school dit weekend. Zo kunnen we hem dan weer helpen. Wat voor mij belangrijk is, is zijn huidige negatieve gevoel daarover. Of hij er zijn aandeel in heeft of niet, komt later. Eerst moet hij zijn hart kunnen luchten en zich beter voelen, pas dan kan hij openstaan voor het werken eraan. Ik vraag me af hoelang hij er al mee rondloopt?

09:28 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

ja gelukkig begrijp je hem en kan je er voor hem zijn om hem op te vangen,dit is idd het eerste wat belangrijk is nu voor hem.
Want zijn gevoel is er ook al is dit niet altijd het juiste...voor hem wel.
Ik herken het wel in ons zoontje ik moet zeggen nu hij 8 1/2 is wordt dit beter hij ziet meer in wat hij wel en niet moet zeggen of doen,leert van situaties die wij hem dan ook vaak uitleggen en een keer valt toch het eurootje ook al kan het soms erg lang duren(zeker voor ons)
grt Angeline

Gepost door: angeline | 30-10-09

"Toch voel ik me daar niet goed bij en vraag me dan nog steeds af waarom ik niet gewoon de waarheid mag zeggen"

Daar ga je net uit van een verkeerde veronderstelling, eigenlijk. Dat is NIET de waarheid, dat is jouw gevoel, jouw smaak.
En over smaken en kleuren valt niet te discussieren, omdat er hier niet zoiets is als 'de waarheid'.
Ik zie dit graag, jij ziet dat graag, zij ziet dat niet graag, dat zijn allemaal smaken.
Het is hier ook geen sprake van om 'de waarheid niet te mogen zeggen', als het over smaken en kleuren gaat.

Maar moeilijk is het wel, wij moeten Saucisse ook altijd uitleggen waarom bepaalde dingen wel kunnen bepaalde dingen niet, waarom het beter is om niet te zeggen 'dag dikke meneer' of 'lelijke mevrouw'. Hij bedoelt er niets mis mee en dat is dan heel verwarrend voor hem.

Gepost door: Zinzia | 01-11-09

We zien een 'kleinere' vorm van moeilijke omgang hier ook met de buurtkinderen.
Die kinderen zijn niet stout, die pesten ook niet, maar ze mijden wel Saucisse en lopen constant van hem weg. Ze zien hem eigenlijk alleen staan als hij iets interessant heeft.
Saucisse heeft zijn eigen aandeel hierin, heel onbewust, het is ook niet zijn schuld, maar hij is te veel, te enthousiast en doet de anderen soms pijn in hun enthousiasme.
Het is moeilijk voor hem om dit te snappen, we proberen alleen maar te begeleiden en mijden ook het contact met die buurtkinderen..

Gepost door: Zinzia | 01-11-09

Hey zinzia,

Ja inderdaad, smaken verschillen en laat ons dan zeggen dat ik 'mijn waarheid' moet verbloemen. Als mensen mijn mening vragen, geef ik dus 'mijn waarheid', alleen wordt dat niet geapprecieerd en verwacht men een ander antwoord. Ik moet dus, voor mij, liegen alias diplomatischer antwoorden.Daar voel ik me dus absoluut niet goed bij! Als mensen mijn mening vragen, vraag ik dus al op voorhand of ze mijn eerlijke mening willen...
onbegrijpelijke

Gepost door: onbegrijpelijke | 02-11-09

Dat is een leerproces, want alles valt of staat met de manier waarop je die waarheid verwoordt. Dat is al moeilijk voor ons, voor iemand met ASS is dat nog moeilijker, omdat ze moeilijker gezichten kunnen lezen en hier soms echt in een jungle zitten.
Er is gevoelsmatig een heel verschil tussen 'dat is lelijk' en 'dat is niet echt mijn ding, ik zou dat nooit kopen'. Mensen appreciëren het tweede wel, waar ze het eerste echt niet zouden appreciëren. Mensen appreciëren ook gemakkelijker als iemand zegt 'Ik doe dat altijd zo, misschien kan je het zo eens proberen' als iemand met iets sukkelt, maar niet 'je doet dat verkeerd, je moet dat zo doen'.
Met veel vallen en opstaan en veel uitleg van mensen in je omgeving leert je zoon dat wel. Het is voor hen gemakkelijker als iemand echt met hand en tand uitlegt...

Gepost door: Zinzia | 02-11-09

Je uitleg geeft ons een mooi inzicht in hoe het er voor iemand met ASS aan toe gaat? Bedankt daarvoor!

Wij laten ons zoontje (6) zich een situatie voorstellen; dat iemand over een tekening waar hij lang aan gewerkt heeft en die hij zelf heel mooi vindt zegt dat ze lelijk is en dat begrijpt hij wel.

Ons zoontje geeft niet ongevraagd zijn mening, enkel als iemand hem iets vraagt. Hij veroorzaakt dus heel zelden problemen, maar zal ook niets zeggen als hij een opdracht niet kan uitvoeren, niet wil drinken omdat er een figuur op zijn beker staat, niet naar het toilet gaat omdat er een bepaalde tekening ophangt, ... en heel vaak valt het zelfs niemand op.

Gepost door: Roosje | 04-11-09

De commentaren zijn gesloten.