25-10-09

sportklassen

Weer even geleden dat ik iets schreef. Ziek zijn en even genieten van de rust terwijl zoonlief naar de sportklassen was, zijn daar de oorzaak van.

Zoals elk schooljaar waren er weer die gevreesde sportklassen. Dit keer was hij er erg rustig onder. We hoorden af en toe wel eens wat opmerkingen en de dag voor het vertrek was hij nerveus maar al bij al viel het best mee in vergelijking tot andere jaren. Eén van de redenen daarvoor is dan ook de steengoede voorbereiding op deze school van, waar slaap ik en met wie tot wat eten we daar die drie dagen tot om dat uur is er die activiteit. Drie dagen rust dus voor ons :-)

Toen hij terug was, uitte hij zijn geluk en tevredenheid in het terug thuis zijn, alsook zijn bezorgdheid. Mama, ik sliep alleen maar dat was ook niet zo goed want ik weet dat ze soms experimenten uitvoeren 's nachts op mensen, zouden ze dat bij mij ook gedaan hebben? Aangezien ik alleen sliep mama, kon er ook niemand me verwittigen hé als dat gebeurde. Is er iets aan mij te zien? Heel gemeend en bezorgd stelde hij die vraag. Hij heeft het ook een aantal keer blijven herhalen in de overtuiging dat dit echt wel gebeurd. Zijn gelukkig zijn omdat hij terug thuis was en kon slapen in zijn eigen bed was dus enorm.

Een tijdje later kwam eruit waar die bezorgdheid rond dat experimenteren vandaan komt. Diegenen die deze blog al langer lezen, herinneren zich nog wel dat ze op school de film van de 'zusjes Kriegel' te zien kregen en hoe hij daar echt angstig van werd. Nu hadden ze vorige week op school weer een griezel film moeten zien en mocht hij wederom weer niet uit de klas van deze juf. Die dag kwam hij ook weer overdonderd thuis met de vraag, die dan ook weer meerdere keren werd gesteld, of ik het normaal vond dat hij naar een film moest zien waar ze je ogen uitlepelen en of het dan abnormaal is dat hij daar niet naar wil kijken.

Films zoals bovenstaande hebben dus een bredere invloed op hem(en anderen) dan men denkt. Wat mij betreft, begrijp ik ook niet zo goed waarom men zulke films vertoont en als men die dan vertoont dat men dan de gevoelige kijkers, die het dan ook nog eens met nadruk vragen, iets anders aanbiedt. Ten eerste is er al het letterlijk nemen van wat er gezien of gehoord wordt, ten tweede worden er dingen voor echt aanzien die voor anderen wel degelijk fantasie zijn, en ten derde is de angst enorm groot, juist omdat dit onderscheid niet altijd kan gemaakt worden.

De zusjes Kriegel e.a. hebben dus na een paar jaar nog steeds een invloed op hem. Eén van de pijlers in autisme is: er is iets mis met de verbeelding. Eén onderdeel daarvan is dan weer dat men soms fantasie en werkelijkheid niet van elkaar kan onderscheiden. Als je dan moet kijken naar een film waar ze voodoo uitoefenen, mensen opensnijden of ogen uitlepelen, dan kan men zich best wel voorstellen wat een invloed dat kan hebben op sommige mensen, hoe maf dat ook mag klinken voor sommige mensen. De gevolgen hiervan zijn bv een kind dat ervan overtuigd is dat men 's nachts experimenten uitoefend op mensen als je alleen slaapt. En weer zijn we dan aan dat cirkeltje: angst is stress, stress is negatief gedrag. Mijn zoon praat en vertelt waardoor ik er dikwijls achter kom waar die angst bv vandaan komt. Dikwijls vertelt hij wel veel maar niet de essentie en duurt het een paar dagen of zelfs weken vooraleer ik effectief weet waar iets over gaat . Toch heb ik meestal het geluk om dit te weten. Velen hebben dit geluk niet en zien alleen het gedrag waardoor men dikwijls misverstanden gaat krijgen en niet echt weet wat er achter het gedrag zit. Ik spreek uit ervaring als het bv weken of dagen duurt eer hij uiteindelijk vertelt wat hem bezig houdt. Het is dan ook zeer belangrijk om te luisteren naar wat hij zegt of vertelt omdat er dikwijls een boodschap zit in een vraag van hem. In de loop der jaren heb ik geleerd om hierop attent te zijn. Wat ik ook geleerd heb is dat angst wel degelijk realiteit is voor hem. Als hij vroeger bang was van spoken, dan bestonden die spoken echt! Als de juf in de kleuterschool hem zei dat zijn neus groeide als die van pinokio, stond hij om de haverklap in de spiegel paniekerig te wenen. Zoals Peter Vermeulen in zijn boek brein bedriegt schrijft, toen iemand had gezegd dat de nacht ging vallen, dierf hij niet meer buiten... Als ze in een film ogen uitlepelen of experimenten doen 's nachts ...

Het erge is dat sommige mensen bovenstaande dingen afdoen als, maar nee spoken bestaan niet, maar nee dat is maar film of we gaan ermee lachen ...

Deze maand staat in het teken van Halloween. Hier hebben we alvast mogen horen dat dit niet de favoriete maand is...

05:29 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Wel erg fijn dat de sportklassen tenminste al geen al te hevige wrevel meer opwekten.

Wat die films betreft ... dat is andere koek. Ik zou daar denkelijk zelf geen voorstander van zijn als ze me dat zouden verplichten. Mogelijk zat ik de ganse film met mijn vingers in mijn oren en mijn ogen stijf dicht.

Ik zou het ook niet geapprecieerd hebben dat ze het mijn kinderen door de strot zouden geduwd hebben, maar het probleem is natuurlijk dat het verder zo een goede school is. En dan vraag ik me weeral af of ze dat niet doen om een bepaald doel te bereiken.

Och halloween is weer bijna voorbij. Hopelijk kijkt je zoon meer uit naar kerstmis.

:-)

Gepost door: ms | 26-10-09

http://family-of-fools.skynetblogs.be Het moet mogelijk zijn om voor kinderen als jouw zoon hen mee te nemen naar een andere film. Ik kan snappen dat je moeilijk een ASS-veilige film kan kiezen als de andere 90 procent een griezelige film wil zien, maar je mag dan het kind niet verplichten om te kijken.
In school werkt de juf niet met Halloween om dezelfde reden, in de leefgroep dan weer wel, met veel aandacht voor het 'dit is niet echt, dit is doen alsof'. Thuis werken we ook veel met 'dit is doen alsof' als we iets zien op TV en het onderscheid te laten zien. En niet alleen met de griezelige dingen die ze zien. Grappige dingen zijn in het echte leven niet altijd leuk

Gepost door: Zinzia | 26-10-09

veel herkenning zo zou het bij ons zoontje ook kunnen gaan,verliest zich in zijn eigen fantasie...
moeilijk..voor die kinderen...
angeline

Gepost door: angeline | 27-10-09

Hey angeline
Even melden dat ik niet op je blog raak.
Onbegrijpelijke

Gepost door: onbegrijpelijke | 28-10-09

mss nu wel hoop ik
grt angeline

Gepost door: angeline | 28-10-09

De commentaren zijn gesloten.