06-10-09

professionele uitleg

Zoals ik al zei, vroeg ik wat meer uitleg aan iemand professioneel in autisme naar medicijnen toe. Het deed me wederom deugd om een gesprek te hebben gehad met iemand die weet waar men over praat. Doorheen het telefoongesprek werden sommige dingen duidelijker en leerde ik weer meer begrijpen rond het denken en reageren van mijn zoon. Het werd nog maar eens duidelijk hoe auti hij is en hoe broodnodig het is om hem op de juiste manier te begeleiden.

Wat er bv misloopt is het aanbod van de begeleiding die teveel auti gericht is. Moeilijk om even neer te schrijven maar ik probeer te verduidelijken. Als we even terug gaan naar een vorige blog, schrijf ik daar dat mama lijstjes maakte ivm met bv zijn kamer en netjes houden: was in de wasmand, bed opdekken, woensdag stofzuigen enz... Mama maakte dat lijstje als geheugensteuntje. Wat loopt er nu mis? Eerst en vooral dat mama een lijstje maakte zonder hem daarin te betrekken. Hij wordt voor feiten gezet zonder dat hij daar ook maar mee heeft kunnen over nadenken of beslissen. Het gevoel van ik ben geen kleuter meer wordt daar enkel groter van. Het is zeer belangrijk dat we hem daar mee in betrekken en hij het gevoel krijgt dat ook hij belangrijk is, kan meedenken en beslissen. Als hij bv op woensdag een zware schooldag had qua praktijk lessen dan had mama een verkeerde dag om te stofzuigen gekozen. Is het dan beter voor hem op een ander moment? Voelt hij zich daar goed bij? Hoe ziet hij dat die kamer opruimen en wat verstaat hij onder kamer opruimen? Op welke manier heeft hij graag dat we die verduidelijking visualiseren? Geschreven tekst op een a4 aan zijn muur of in de agenda of enz...

Een begrip uitleggen en verduidelijken waar iets misloopt...Als vb geef ik het begrip: 'moeien of moei u niet.' Op school werkt hij daar nu voor het tweede jaar aan met zijn speciale juf. Voor hem is dat moeien iets heel moeilijks om te vatten en bekijkt hij dat nooit vanuit het standpunt, ik ga me eens moeien. Hij gaat ervan uit dat hij wil helpen. Iedereen die met hem geconfronteerd wordt, weet dan ook dat hij alleen maar wil helpen en niet begrijpt dat hij zich moeit. Moeilijk hé :-). Ik probeer weer te verduidelijken. In een praktijk klas ziet hij naar iemand anders toe dat iets niet lukt of dat iemand iets fout doet. Hij zegt dan ook dat die iemand dat fout doet en dat zo moet doen. Hij zal zelfs zijn werkplek verlaten om het even in de plaats van die iemand anders te doen. Resultaat, boze iemand, boze leerkracht, niet begrijpende zoon die alleen maar wou helpen en die de opmerking krijgt dat hij zich niet moet moeien en zich met zijn werk moet bezighouden. Bij de speciale leerkracht wordt hem uitgelegd waarom hij niet helpt maar zich moeit. Die situatie is alvast verduidelijkt. Het moeilijke aan het werken rond het begrip moeien is dat er zich elke keer andere situaties voordoen waarin dit gebeurt. Bij elk van die situaties wordt na een gesprek met de speciale juf wel verduidelijkt waarom men hem zegt dat hij zich op dat moment moeide en ziet hij dan in die situatie ook wel wat de juf bedoelde maar op een volgend help(moei)moment heeft hij weer niet door dat hij zich moeit en gaat er keer op keer vanuit dat hij helpt. Na een sessie met de speciale juf hierrond, vraagt hij zich soms hardop af: Is dit dan ook al moeien juf, ik wil toch alleen maar helpen. Elke week staat er wel in de agenda, moeit zich met anderen , zelfs met de leerkrachten. Iedere situatie is dus een nieuwe situatie en moet elke keer besproken worden om hem te doen inzien dat het moeien noemt en niet helpen. Het moeilijke in een klas is dan ook weer het tijdsgebrek om op het moeimoment een gesprek te voeren over waarom noemt dit moeien enz... Bijkomend is dan voor hem die opmerking van, moei u niet, het dikwijls conflict met diegene waar hij zich mee moeide en het niet begrijpen dat hij zich moeide. Ik hoop dat ik het een beetje duidelijk heb kunnen maken. Een oplossing hier kan nog meer verduidelijking zijn en betere afspraakjes rond hoe werkt, gedraagt men zich, wat wordt van jou verwacht..., voor de lessen. Op school past men dit wel toe maar voor hem en nog anderen zou het nog meer mogen zijn.

Negatief gedrag. Zoals ik al zei, krijg je meer negatief gedrag als er meer stress is. Het moeilijke is hier het niet vertellen van hem waar hij het daadwerkelijk moeilijk mee heeft. Zijn tirades in die stress geven een stukje bloot van wat hem bezighoudt maar de essentie van de zaak wordt niet geuit. Het kan weken duren eer hij dan vertelt wat hem bezighoudt. Van daaruit zitten we dan regelmatig op een verkeerd spoor en kunnen hem niet helpen. Bijkomend maar zeer belangrijk is ook zijn gevoel van: ik krijg  toch altijd de schuld, niemand gelooft me, niemand begrijpt me, iedereen is altijd boos op me, dus waarom zou ik nog iets vertellen. Bovenstaande is een sterk gevoel van hem dat ook nog eens gepâard gaat met de verkeerde interpretatie van iemands stem en gelaatsuitdrukking. Zijn gevoel, zijn niet uiten van wat werkelijk het probleem is, maakt dat we dikwijls niet juist reageren. Van daaruit dan weer zijn gevoel van niemand begrijpt mij. Ook omgekeerd is dat waar. Juist omdat er geen wederzijds begrijpen is, blijft hij steken in zijn denkpatroon en wordt er naast elkaar gepraat. Als hij bezig is over buiken en billen en wij over knieen en tenen, dan blijft hij natuurlijk bezig over die buiken en billen en wij over die knieen en tenen. Dan zijn we aan zijn rigide denken. Rigide zijn of rigide denken zijn weer twee verschillende dingen. Om iemand te benoemen als rigide moeten er meer factoren aanwezig zijn dan dat halstarrig vasthouden aan zijn denkpatroon. Stereotype gedrag en repetitief handelen horen in het rijtje van rigide zijn. Dingen die hij niet heeft. Als men van daaruit gaat kijken naar medicijnen, dient men die enkel toe naar rigiditeit toe als al deze dingen aanwezig zijn. Wat zijn rigide denken betreft, moeten we ook daar meer auti gaan denken en een gesprek anders aanpakken. We moeten bij wijze van spreken niet over knieen en tenen beginnen als hij over die billen bezig is.

Medicatie: Voor autisme zelf bestaat er geen medicatie! Men kan wel medicatie geven ter ondersteuning bij bv: angsten, adhd, dwangstoornissen...De problemen die mijn zoon heeft, liggen anders en zijn zeer auti. Hij heeft nood aan meer duidelijkheid, grenzen, afspraakjes, heeft meer tijd nodig en meer individuele begeleiding. Het moeilijke op een school is hier het tijdsgebrek. Mama gaat zeker verder op zoek naar meer professionele voeding. Na het gesprek met de professioneel iemand gisteren weet mama weer meer waar ze moet aan werken en zal dan ook haar best doen om de (fouten) die ze maakte, te veranderen. Het inzicht dat ze kreeg dankzij dit gesprek, maakt alles logischer en doet haar weer meer stilstaan bij de problematiek. Dat wil niet zeggen dat alles plots een tovermiddel zal zijn. Toch is er gisteren na een goed gesprek met zoonlief weer meer duidelijk geworden. We spraken beiden over buiken en billen :-)

Wordt vervolgd...

08:39 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

veel herkenning ja heel veel herkenning,ons zoontje dat nu wel ritalin gebruikt heeft nu ook een beter overzicht in planning en tijd in ieder geval hij kan hier rustiger mee omgaan op het moment.
zie andere reactie van mij over medicijnen.
grt Angeline asperger moeder en aspergerpartner

Gepost door: angeline | 21-10-09

De commentaren zijn gesloten.