22-09-09

gesprekken voeren????

Een gesprek bestaat uit minstens twee personen. Men wisselt zijn gedachten, gevoelens uit, geeft een mening en als het kan, wordt er een compromis gesloten. Dat is al moeilijk voor vele mensen maar met zoonlief is het gewoon onmogenlijk de laatste tijd. Met hem wordt het een eenzijdig gesprek waar hij halstarrig blijft vasthouden aan zijn gedachten, gevoel, belevenis. Zijn rigide zijn wordt er niet beter op. De manier waarop er gepraat wordt, laat ook te wensen over. Hij praat zowizo al TE luid maar sinds het terug school is, lijkt het wel of hij heeft 'The Force' in zijn stem. Ik mag meestal nog maar 'a' zeggen en hups daar gaan we weer. Iemand professioneel wist me te vertellen dat men in de puberteit die rigiditeit ziet toenemen of afnemen. Hier is het dan zeker toenemen. Dikwijls laat ik me nog vangen en doe mee aan de discussies. De laatste tijd echter, heb ik meer de houding van, pft laat maar. Een gesprek voeren is gewoon uit den boze bij wijze van spreken. Hij raast door, laat me enkel 'a' zeggen om me dan al in de rede te vallen, zijn verkeerde conclusies te trekken en 'The Force' op me los te laten. Het resultaat is natuurlijk weer een hoop ongenoegens van beide kanten. Hij irriteert me mateloos.

Zijn gevoel vertelt hem dat iedereen constant op zijn dak zit, dat hij niks mag en dat iedereen denkt dat ze altijd gelijk hebben en hem zo geen kansen geven. Zowel thuis als op school. Niks is minder waar. Hijzelf schenkt zich geen kansen omdat hij nergens voor openstaat.

Neem daarbij nog zijn voortdurende gepraat, zijn onkunde om rekening te houden met anderen, zijn ongepaste opmerkingen en gedrag, zijn immitatie van hoge woorden die dan ook verkeerd gebruikt worden, gewoon zijn handicap...

De tegengestelden zijn ook groot. Van het ene op het andere moment kan hij uit zijn bol gaan en zijn ongenoegens uiten om dan vijf minuten later al huppelend en zingend ergens buiten te komen. Tijdens het weekend waren we op een rommelmarkt en op het laatste was hij daar nog met zijn zus. Terwijl zus een praatje maakte met een verkoper, begon hij een staaltje operette weer te geven. Wij zaten allemaal buiten op een bankje te wachten op zus en hem, om plots een zingende ballerina met zwaaiende armen uit de rommelmarkt tevoorschijn zien komen.

Van de week zaten we samen aan tafel, voerden ik en mijn partner een gesprekje. Voor zover we dat al kunnen als zoonlief erbij is. Plots zegt hij: mama, je bent geen 'mediterraan' hoor. Natuurlijk sloeg hij de bal weer eens mis en moest het een ander woord zijn geweest. Mijn partner en ik vonden het wel grappig en we konden het niet laten er mee te lachen. Zoonlief begint mee te lachen om een second later een bedenkelijk gezicht te trekken en te zeggen, euh ik begrijp het niet hoor, waarom lachen we. 

Puberteit brengt ook lichamelijke veranderingen met zich mee en de hormonen slaan op hol. Zijn sexueel getinte opmerkingen blijven dan ook niet uit. Zijn verlangens om te trouwen en kinderen te krijgen zijn er ook. Gisteren zei hij immers dat het wetenschappelijk bewezen was dat hij een super papa zou zijn later. Zijn vragen over op welke ouderdom men sex mag hebben zijn er ook. Ah ja, je kan toch geen sex hebben op zestien als het pas mag vanaf achttien. Een grote bezorgdheid voor hem is het bal op de sportklassen. Ze moeten volgens hem een kostuum aantrekken en zelf een meisje vragen om samen naar het bal te gaan. Ook daar zijn de vragen talrijk want hoe moet je in godsnaam aan een meisje vragen om mee naar dat bal te gaan. Wat moet je zeggen aan een meisje, wat mag en mag niet. De discussies over dat kostuum zijn er ook. Als je hem hoort heeft hij zeker goed begrepen dat we een echt kostuum moeten gaan kopen voor dat bal. De juffen met een diep décolleté en korte rok gaan ook over de tong. Wat dat betreft ben ik zeker en vast niet oubollig maar heb ik er wel mijn bedenkingen over. Er wordt dan ook weer verteld wat een juf draagt of waar de ogen op gericht zijn tijdens een les. Hoe moeilijk het soms ook is om zijn open vragen en opmerkingen te verteren, ik denk dan altijd dat het goed is om zijn gedachtengang te kunnen meevolgen. Andere kinderen zwijgen erover of gaan er grapjes onder elkaar over maken, hij praat erover of het allemaal de normaalste zaak ter wereld is. Het nadeel is dat erover gepraat wordt eender waar op luide toon.

Nogmaals wil ik de boodschap meegeven aan ouders dat puberteit weer eens een andere periode is. Ik zie meer auti gedrag en daarbij vallen in de buitenwereld de eigenaardigheden nog eens harder op. De buitenwereld ziet immers een uiterlijk normaal iemand staan.

Ik ben alvast blij dat de school me helpt, dat er communicatie kan zijn tussen leerkrachten en ouders. Dat er daar een hoop begrip is. Ouders kunnen elkaar hierin ondersteunen en begrijpen van elkaar wat er verteld wordt. De puberteit is zeker en vast een reden om ondersteuning te hebben op gelijk welke manier.

 

09:05 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Oh jee, dat lijkt me echt verschrikkelijk lastig om mee om te gaan allemaal. Gelukkig kan ik voorlopig de struisvogelpolitiek toepassen: het is voor mij nog acht jaar weg :-S

Liefs,
Inge

Gepost door: inge | 22-09-09

De commentaren zijn gesloten.