08-09-09

leuk gesprekje

Gisterenavond had ik na lange tijd toch weer eens een leuk open gesprekje met mijn zoon. Hij was zeer open en bereid om naar uitleg te luisteren. Ik dacht de laatste tijd dat dit nooit meer zou terug komen. Hij had dan ook meer ongenoegens dan genoegens die hij nog maar alleen op een negatieve manier kon uiten. Mama uitschelden, roepen en tieren en opstandig zijn, was de enige boodschap die ik nog kreeg. Telkens ik met hem een gesprekje probeerde aan te gaan, liep dit verkeerd af. Gisteren was dus een fijne ervaring.

Al zijn ongenoegens hadden voor het grootste deel te maken met het naar school gaan via de schoolbus. Hij is immers groot genoeg want hij is dan ook de grootste van de bus(letterlijk). Eender welk argument mama aanhaalde, hij viel mama in de rede voor ze kon vertellen waarom hij nog niet alleen naar school mag gaan. Zijn rigiditeit speelt hem serieus parten. Gisteren kon mama op een rustige manier wel vertellen. Hij voelde zich helemaal niet aangevallen en stond zelfs open voor de argumenten. We zijn dan ook tot een compromis gekomen. In feite was dat compromis hetzelfde zoals het al was op het einde van vorig schooljaar maar had hij enkel oren naar zichzelf en het alleen naar school willen gaan. Zo spijtig dat er maanden moeten overgaan om hem die dingen te laten inzien. We hebben het gisteren dan ook even gehad over zijn verbale agressie naar mama toe. Ook daar kwam het besef voor hem dat dit gedrag niet kan. Hij zei dat hij het weet maar dat hij er op die momenten geen controle over heeft. Ik ga mijn best doen mama om dat te veranderen :-) Natuurlijk doet hij echt wel zijn best maar mama weet wel dat het niet van vandaag op morgen zal lukken en dat hij zichzelf inderdaad niet onder controle heeft op die momenten. Pas een tijdje later, als je hem wat hebt laten betijen, komt de sorry mama en de vraag naar een knuffel. Die knuffels blijven belangrijk voor hem en mama moet terug wat meer aandacht aan die knuffels schenken.

Op zoek naar zijn identiteit, ziet mama verschillende dingen waar ze helemaal niet kan achterstaan. Ook dit is weer meer een immitatie van dingen waar hij mee geconfronteerd wordt op straat, op school... Sleutels die uit de broekspijpen of zakken hangen, armbanden met pinnen zijn cool, heavy metal muziek en het bijhorende stoer doen. Het lijkt wel of hij een hele ommekeer maakt. Ik weet wel zeker dat het puur immiteren is net zoals hij deze vakantie de vraag stelde of hij beter emo werd of misschien beter...( ben de naam vergeten) want op school zag je die twee terug en hij stelde zich echt de vraag waar hij bijhoorde en wat ik ervan dacht. Wat die dingen inhielden, wist hij niet echt. Ook wil hij juist die dingen doen die anderen van zijn leeftijd mogen en hij niet. Als je hem dan bezig hoort dan lijkt het wel of hij is van die markt thuis. Alleen is het weer een immiteren van wat hij erover hoorde of las in de krant. Want zelfs baby's en kinderen van 17 maanden mochten naar dat festival sé mama, het staat in de krant. Waarom zou ik er dan niet naartoe mogen mama? Ook thuis zie je het verschijnsel immiteren van huisgenoten. Op een avond zei hij zelf, ik wil precies alles doen wat jij doet. In feite was zijn opmerking grappig als je bedenkt dat we dat al jaren weten en hij dit nu voor de eerste keer opmerkte voor zichzelf zonder er verder bij stil te staan. Zelfs zijn lach is veranderd sinds het terug school is. Ook zijn manier van praten is nog luider dan anders. Het lijkt wel of hij haalt diep adem om er dan in volle kracht de woorden uit te gooien. Ik zeg wel 1000x, aub zoon, wil je stiller praten. Op een gegeven, moment antwoordde hij: " mama, het zal goed zijn als ik een baard krijg in mijn stem."

De redenatie van school is school en thuis is thuis, is ook weer sterker aanwezig. Op school eet ik zo of gedraag ik me zo aan tafel, dat moet van de leerkrachten. Thuis is dat anders. Dat zijn immers twee verschillende dingen. Als mama spaghetti maakt, mogen er geen groenten in want dat is niet lekker en groenten horen niet thuis in spaghetti, als mijn partner spaghetti maakt met groenten is dat wel lekker. Zijn immers ook twee verschillende dingen. Als je op school kookles hebt, moet je natuurlijk ook de afwas doen, als je thuis kookt niet, dan laat je die gewoon staan. De gekozen richting op school is grootkeuken. Alles wat met koken te maken heeft, daar is de motivatie groot. Andere lessen worden echter niet aanvaard want dat heeft niks met grootkeuken te maken. Daar is de onwil dus groot. Moet ik vandaag echt naar school mama?

Gisteren kreeg hij op school te horen dat hij mentorschap krijgt van dezelfde juf die hij vorig jaar kreeg ivm de sociale vaardigheden. Mama is daar zeer blij om. Hij heeft immers die individuele begeleiding hard nodig. Deze school is tot hiertoe dan ook een zegen voor ons. Zowel zoonlief als mama voelen zich gesteund.

Zoals gewoonlijk kan ik hier weer een heel boek neerschrijven over het reilen en zeilen in dit gezin. Ik vrees echter dat de tekst dan te lang gaat worden en bespaar u dit tot de volgende blog :-)

09:39 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ik ben blij dat je toch een goed gesprek met je zoon hebt kunnen voeren. De pubertijd zal ook wel een grote rol hierin spelen.Knuffels

Gepost door: Marleen | 08-09-09

De commentaren zijn gesloten.