22-08-09

om zot van te worden

Spijtig genoeg kan ik niks positiefs vertellen deze vakantie ivm zoonlief. Hij hangt het uit dus! Elke dag moet ik wel duizend maal vragen om de tv stiller te zetten. Ik ben zowizo al wat hardhorig en het volume van die tv de hele dag en de leuke nikelodeon programmaatjes maken me gek. Voor de rest kan ik er niks aan vragen want of, ik ben tegen een muur bezig of hij scheldt me uit of staat te roepen en te tieren als een briesende leeuw tegen me. Wat dat deze vakantie is weet ik niet. Of is het die puberteit? Als die dan maar vlug voorbij is!! Taken doen is ook uit den boze want ik weet niet goed hoe hard hij op school heeft moeten werken zeker! Ik mag echter de hele dag niks anders doen dan zijn rommel achter hem opruimen. Tegenspreken, opstandig zijn en eender wat je ermee doet of eender wat hij zelf doet, alles is éen en al verveling en ongenoegens. Ikzelf ben het zo beu dat er niet veel meer bij kan en moet roepen tegen hem als ik er een stok wil tussen krijgen. In zijn, ZO NOEM IK HET ONDERTUSSEN, heldere momenten, zegt hij zelf: mama ik moet iets aan mijn houding doen want zo kan dat niet langer. Ik veronderstel dat ze op school zijn huidige houding ook vlug zullen bemerken. Elke vakantie is het moeilijk maar deze vakantie is echt niet fijn! Ik zal blij zijn als het terug school is en we allebei wat rust krijgen. De negatieve cirkel kan dan terug doorbroken worden. Als het gaat zoals elk jaar na een vakantie, zal de overgang terug naar school nog even moeilijk lopen. Zijn pubertijd zal dan ook nog niet over zijn maar de steun van de school zal er tenminste zijn. Ik ben het zo beu op het moment dat ik gewoon niet meer verder kan zien dan dat negatieve gedrag van hem. Niet zo fijn natuurlijk maar wel menselijk denk ik dan. De eerste dagen van dit schooljaar, ga ik naar goede gewoonte, de eerste dagen rust en ontspanning nemen voor mezelf. Mama heeft dat hard nodig. De kuis en de was, blijven even staan. Mijn batterijen moeten terug opgeladen worden. Als ik eraan denk dat ik vanaf 1 september terug langer dan 10 minuten tijd voor mezelf ga hebben, dan ben ik de koning te rijk. Ontspanning is juist dat wat zo hard nodig is en tijdens een vakantie is die er totaal niet. Ik ga eens terug een gesprek kunnen voeren zonder onderbroken te worden! Eens in een winkel kunnen zijn zonder ongepaste opmerkingen! Eens een dagje geen tv lawaai! Eens een dagje zonder geroep en getier! Wauw, ik kan geen mens beschrijven wat dat gaat betekenen voor mij. Ik denk dat zoonlief zelf die paar uurtjes zonder mama ook goed kan gebruiken. De structuur van de schooluren, de leeftijdsgenoten, de grote droom om in een keuken te werken, alles zal op de duur terug zijn gangetje gaan. Alleen hoop ik echt dat die apejaren niet te lang duren!!!

In feite is het gemis aan ontspanning voor jezelf, de grote dader van al het ongenoegen. Constant moet je rekening houden met de handicap. Iedere ouder met een auti kind weet hoe moeilijk het soms kan zijn, hoeveel het van je eist. Die duizend ogen die je nodig hebt, die aandacht dat ze kunnen vragen, zoals hier het voortdurende gepraat, de buien, het zo luide praten en noem maar op. O zo vermoeiend allemaal!

Gisteren op de tram, begon hij zoals gewoonlijk weer een hele uitleg. Maar ook weer o zo luid. Ik dacht, als ik nu ook eens op zijn luide toon antwoord? Ik begon dus mijn uitleg even luid. Je had zijn gezicht moeten zien. Mama, je roept! Lol. Ik zei hem dat hij al jaar en dag op die toon praat en ik hem eens wou laten zien hoe dat is. Nog geen vijf minuten later was hij weer vertrokken. Dat luide praten is nog niks. De onderwerpen die hij soms aansnijdt, zijn wat anders.

19:40 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.