06-08-09

moeilijk

Zoonlief is deze vakantie echt niet te genieten. Elke dag is moeilijk en het wederzijdse begrip is ver te zoeken. Mama en zoonlief, tellen de dagen van de vakantie af. We hebben allebei stress en naar hem toe, uit zich dat in meer auti-gedrag. Naar mama toe, uit zich dat in irritatie waardoor ze minder goed met zijn handicap kan omgaan. Mama heeft dringend ontspanning nodig.

Wat me opvalt de laatste maanden is dat hij heel rigide is. Zijn waarheid is DE waarheid en daar kan niks of niemand iets aan veranderen. Voor hem is die waarheid dan ook realiteit en is het zijn belevenis. Zijn manier van denken is er éen die met niks en niemand rekening houdt. Hij houdt strak vast aan wat er in ZIJN hoofd zit. De misverstanden swingen zo de pan uit en als je hem dan probeert op de juiste weg te zetten, begint hij te roepen en te tieren. Hij staat dan ook nergens voor open en blijft in zijn wereldje steken.

Oostindisch doof is hij ook. Al heb je al 1000x gezegd, gevraagd of verboden, hij doet gewoon verder met wat hij in zijn hoofd heeft. Het lijkt wel of mama is een papegaai die als een brullende leeuw tegen de muren bezig is. Als je er dan eens doorraakt, dan hoort hij iets totaal anders dan wat je gevraagd hebt en doet weer wat hij heeft gehoord. Ook hier swingen de misverstanden uit de pan.

Zijn veelvuldige ongepaste opmerkingen, eender naar wie of gelijk waar, zetten een mens heel dikwijls voor schut. Hij daarentegen gaat in volle overtuiging verder met wat hij op dat moment heeft te zeggen.

Hij voelt zich direkt aangevallen al zeg je alleen maar, oh. Nog voor een mens kan uitpraten, begint hij zijn ongenoegens al te verspreiden die dan meestal uitlopen op weer geroep en getier of slaan met de deuren en het schelden naar mama toe.

Voor de rest krijgt mama zelfs opmerkingen over haar manier van kleden. Niet alleen mama maar ook weer iedereen waar hij van vindt dat ze niet goed genoeg gekleed zijn. Vooral iemand met een korte rok of een, volgens hem, te diepe decolleté mag het horen. Zelfs als we op straat lopen, begint hij aan mama's kleren te trekken en krijgt ze een uitbrander omdat ze volgens hem niet zedig genoeg is. (voor de goede verstandhouding, mama draagt normale kledij)

Zijn onkunde om orde in de chaos te scheppen, kan je zien in huis. Als mama net heeft opgeruimd, zie je er twee minuten later niks meer van. Het lijkt soms wel of hij wil die wanorde. Toch is hij dan ook weer de eerste om een opmerking te maken over de rommel die er ligt. Dat is dan ook weer mama's schuld.

Zijn kritiek en opmerkingen naar iedereen toe en hem vijf minuten later zelf zien doen wat hij van de ander net veroordeelde, blijven een raar verschijnsel al weet ik dat ook dit erbij hoort.

Ook hervalt hij weer terug in het eisen van een knuffel. Weer moeten mijn armen het ontgelden en zullen ze hem knuffelen. Naast hem gaan zitten in de zetel is eerder een aanval op mijn spieren dan gezellig samen tv kijken. Dat veelvuldige knuffelen blijft bestaan en na een knuffel die vijf minuten geleden plaatsvond, beweert hij dat ik hem nooit knuffel. Knuffelen is op deze manier dan ook alles behalve leuk.

Alles wat ik hier beschrijf, kan ik plaatsen in het kader van de handicap. Alles is echter weer terug een stapje achteruit en ik voel het aan als was ik terug in zijn kleutertijd beland. Alleen besef ik hoe langer hoe meer, hoeveel nood hij heeft aan begeleiding. Alles moet voorgeschoteld en ingevuld worden zonder daarbij zijn groei naar zelfstandigheid daarbij in het gedrang te brengen. Bij die zelfstandigheid maak ik me echter geen illusies en vraag me zelfs af, hoe dat in de toekomst gaat evolueren.

Wie afgaat op het uiterlijke vertoon van mijn zoon, ziet in hem meer dan er is. Zijn immiteren van anderen, zijn echolalie, laten dan ook dikwijls een ander beeld van hem zien. Soms voel ik me in mijn stelling helemaal alleen. De enigen die volgens mij mijn zoon echt hebben leren kennen, zijn de huidige logojuf op school, de vroegere psychologe op een vorige school en een praatleerkracht op een nog andere school. Ook zij pleiten voor meer begeleiding en weten hoe hard hij die nodig heeft. Ik heb het al eens gezegd maar na elk gesprek met hen, voel ik me weer goed. Een hele verrijking is het als er dan eindelijk eens iemand wil zien hoe die handicap en de normale begaafdheid hem parten spelen.

Het verloopt hier in huis dus moeilijk op het moment en mama moet zich herpakken. De vermoeidheid en de stress slaan echter toe en mama haar batterijen beginnen op te raken. De constante aandacht die hij opeist, wordt teveel en mama heeft tijd voor zichzelf nodig. Mama gaat dus een schema maken waarin ze dat krijgt. Vandaag gaan we ook een gesprekje hebben met op voorhand duidelijke regels en afspraken  zoals, we laten hem aan het woord tot hij is uitgeklapt(wees er maar zeker van dat dat makkelijk een half uur is waarin hij steeds in herhaling valt en waarin hij weer halstarrig blijft vasthouden aan zijn denken) en omgekeerd. Misschien moet ik er een zandloper of een eierkoker bij nemen? We roepen en tieren niet tegen elkaar, is zeker en vast een punt. We proberen bij ongenoegens een time out in te stellen in plaats dat we weer in die valkuil terecht komen enz...

Nu ik dit alles hier in tekst zie staan, zie ik ook weer waar het verkeerd loopt. Zie ik zijn vraag naar hulp, zie ik zijn stress en zijn onmacht om er zelf iets mee te doen. Zie ik dat we in een negatieve vicieuze cirkel zijn terecht gekomen die we moeten doorbreken.

Hoe vervelend het ook allemaal kan worden, ik hou van mijn zoon en mijn prioriteit is hij zeker en vast. Ik mag alleen niet vergeten om ook eens voor mezelf te zorgen. Ik laat vandaag de afwas en de opruim maar eens staan. Ik zorg ervoor dat zoonlief zijn vrije tijd is ingevuld zodat ik me eens lekker kan neervleien met een goed boek in de hand. Dat goede boek zal nog maar eens een boek zijn over autisme, zodat ik me weer eens begrepen en gesteund voel en iets bijgeleerd heb.

08:20 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.