22-07-09

uitstapjes

We maakten een uitstap naar Bobbejaanland. Als ik ga kijken naar de voorgaande jaren, viel het best mee deze keer. Hij was wel zenuwachtig maar minder. Hij had geduld om in te stappen waar we hem de vorige keren, bij zijn nek moesten grijpen om te voorkomen dat hij zou instappen in een niet stilstaande atractie. Hij is deze keer ook nergens aan de verkeerde kant uitgestapt zodat hij netjes terug bij ons terecht kwam en niet ergens tussen de struiken. We hebben dus niet de hele dag achter hem aan moeten rennen of roepen. Dat op zich was al een hele vooruitgang. Tegen de avond aan begon hij weer vervelend te zijn. Mama had hem een hamburger beloofd. Voor we het park gingen verlaten zijn we daar dan naar een frietkraam gegaan. Natuurlijk hadden ze daar geen hamburgers...Na een kleine discussie was een hotdog dan ook goed. Spijtig genoeg waren de hotdogs op...Ongenoegen dus en hij moest dan niks anders hebben, alleen een pak friet. Mama bestelt toch maar een curryworst want denkt aan het gezeur als hij alleen geen vleesje zou hebben. Aan tafel een hele hoop gezeur over die hamburger, hotdog, frieten en worsten. Ook zijn zus was erbij en beiden begonnen ze een discussie. Ook niet de eerste van die dag. Mama was het beu en is dan maar aan een aparte tafel gaan zitten eten. Eens ze zich terug bij de rest schaarde, was de discussie nog steeds niet ten einde. Zoonlief is het dan maar even afgetrapt en zuslief voerde haar discussie nog even verder. Dien autistisch, een vervelend joeng ja dat altijd zijn zin moet hebben, klonk het. Mama kreeg ook de volle laag van zus. Daarbij, terwijl zoonlief weg was, begon een werknemer de tafels op te ruimen...Nu moeten jullie weten dat zoonlief een beugel draagt. Tijdens het eten mag hij die uitnemen. We hebben daar een speciaal potje voor. Het potje bleef (zoals altijd) in de rugzak en zoonlief had zijn beugel, in een servetje gewikkeld, op het kartonnen serveerblaadje gelegd. Wij hadden onze lege doosjes frieten en dergelijke ook op dat blaadje gelegd en de werknemer had het blaadje in de vuilbak gedropt. Zoonlief komt terug van zijn afzondering en ziet direkt dat zijn beugel verdwenen was. Natuurlijk was het weer iedereens schuld maar niet de zijne. Heel het terras had al mogen genieten van de discussies. Nu mochten ze nog mee genieten van het vuilbakken probleem en de beugel. We hebben de beugel in ieder geval terug. Het kon toch niet anders of er moest weer eens zoiets gebeuren die dag. Hoe raar het ook mag klinken, al bij al was het een aangename dag :-). In vergelijking met vorige uitstappen was deze uitstap een verademing.

Die beugel zorgt wel elke dag voor ongenoegens. Het potje is er maar wordt vergeten of we hebben het bij en er wordt dan vergeten dat we het bij hebben. Elke dag moeten we zeggen dat het doosje daarvoor dient, dat het overal mee naartoe moet en als we het bij hebben, hem er attent op maken. Elke dag moeten we zeggen dat hij die beugel heel subtiel uit zijn mond moet nemen en elke dag wordt die beugel met veel vertoon uit de mond genomen of er nu anderen bij zijn of niet. Nog steeds moet hem dus alles voorgezegd worden of er komt niks van. Als je hem dan alles voorzegt dan krijg je de commentaar van: Ja seg mama, ik ben wel geen kleuter meer hé...

Naar de cinéma zijn we ook geweest deze week. Daar werd hij lastig van de lichten die bleven branden tijdens het voorprogramma. Heel de cinéma zal het geweten hebben daar hij meerdere malen zijn ongenoegen hierom, hardop uitte.

Gidteren zijn we gaan openlucht zwemmen en daar viel het best mee. Mijn partner heeft zich dan ook de hele dag om hem bekommerd en mama kreeg rust :-) Voor we vertrokken naar het zwembad, heb ik geeist dat hij gedurende de autorit zijn mond moest houden en zoniet dat we dan terug naar huis gingen. Ook dat is gelukt!! Laat ons zeggen dat we deze week dan eens 20 minuten stilte hebben gehad :-)

Mijn zoon is een vermoeiend, energie opslokkend iemand voor iedereen, tijdens de vakantie. In zijn autisme heeft hij niet dat aanvoelen of inleven in anderen en is zichzelf hier niet bewust van. Hij vraagt (eist) de hele dag de aandacht op, praat voortdurend, voert over het kleinste onderwerp, oneindige discussies, denkt vlug dat iedereen boos is op hem en wordt dan ook boos, verveelt zich de hele dag, zelfs al is hij met iets bezig, kan niets alleen en wil dan ook dat er zich constant iemand met hem bezig houdt...

Mijn nieuwe partner is ongelooflijk!! Ik vergeet wel eens in het heetst van de strijd, als ik het zelf moeilijk heb, hoe vermoeiend het ook voor een ander is. Al laat ik het niet zien op die moeilijke momenten, ik doe mijn petje af voor al het geduld en begrip dat er is.

 

09:22 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Dat is gewoon brute pech van die hamburger en dan die hotdog daar nog bovenop. Eerlijk gezegd, ik zou ook al durven vragen wat ze dan wél hebben. :-D

Moest dat niet gebeurd zijn was er gewoon geen vuiltje aan de lucht geweest.

Gepost door: ms | 22-07-09

Zeer herkenbaar en af en toe is het dan wel eens te veel voor de familieleden...
Je kan het hen ook niet altijd kwalijk nemen. Ook zij kunnen een slechte dag hebben.

Gepost door: Zinzia | 02-08-09

De commentaren zijn gesloten.