16-07-09

ONGENOEGENS

Namen noemen blijkt zijn favoriete bezigheid te zijn de laatste weken. Zonder stoppen begint hij dan allerlei opmerkingen te maken die totaal niet gepast zijn. Daarbij komt dan nog het gegeven van geen minuut te zwijgen en het hoogste woord te voeren tijdens gelijk welke conversatie in gelijk welk gezelschap. Overal en altijd bemoeit hij zich of geeft zijn ongevraagde mening. Eender wat je zegt, hij interpreteert alles als: ik krijg weer naar mijn voeten, ze zijn weer eens boos op me. Dat gevoel van hem dat iedereen altijd boos is op hem, dat kennen we al jaren. Nog steeds kan hij boos zijn, niet in de juiste context zien. Op een vraag of hij zijn taakjes heeft gedaan, krijg je een uitbarsting waar geen einde aan komt en als ik me laat vangen kan de discussie eindeloos doorgaan. Zelfs een vraag stellen wordt geinterpreteerd als boos zijn. Het resultaat is er naar en mama wordt er ondertussen een beetje gek van en laat haar meerdere keren vangen.. Mijn reacties laten dan ook te wensen over. Gisteren waren we weer eens vertrokken en zowel mama als het gezelschap mochten weer eens meegenieten van het namen noemen. Toen we in het zwembad zaten, stopte hij nog niet. Mama had al een aantal maal gezegd dat ze boos werd en dat hij moest stoppen maar dat werd blijkbaar niet gehoord. Nadat hij een lengte had gezwommen kwam hij doodleuk lief zijn en schrok toen mama boos was. Waarom ben je boos mama? Kunnen we niet gewoon genieten van ons zwempartijtje? Mama heeft hem toen gezegd waarom ze boos was, hem gezegd dat hij niet in haar buurt mocht komen de eerste tijd en dat ze hem negeerde. Hij is dan naar de andere kant van het zwembad gezwommen en is daar een tijdje blijven hangen.

Zijn ongevoeligheid in zijn kwetsende opmerkingen, constant de aandacht opeisen, zijn gemoei, de discussies en interpretaties van boos zijn, beginnen even zwaar te wegen. 

Daarbuiten zijn de dingen die hij vertelt soms zeer vervelend voor mama. De naaste omgeving weet wel dat hij vele dingen uit zijn context rukt of gewoon dingen vertelt die hij ergens heeft opgepikt of zich gedraagt zoals iemand waar hij iets van overnam. De buitenwereld echter weet dat niet en heel dikwijls brengt hij mama in verlegenheid. Zo kan hij bv gaan verkondigen dat mama wil dat hij elke dag de kuis doet. Zijn taakje was dan enkel die dag stofzuigen. Het klinkt dan: tijdens het schooljaar heb ik al hard moeten werken, met kasten moeten sleuren, de kuis doen en noem maar op. Mama wil dan ook nog eens dat ik alles doe. Ik heb wel vakantie hé en mama doet niks. Ook als anderen zeggen, ik heb hard gewerkt vandaag, krijgen ze een antwoord. Goh, zegt hij dan, ge moest eens weten wat ik allemaal op school heb moeten doen, gij weet niet wat werken is. Zoals bv bij de tandarts toen we een nieuwe afspraak kregen. Mama had absoluut geen zin om te gaan kijken of de afspraak kon en zei aan de tandarts dat ze wel op tijd zou bellen wanneer de afspraak niet kan doorgaan.(tussendoor moeten we toch nog op controle en het gaat over een afspraak 3 maanden later). Doodleuk bemoeit hij zich dan en geeft de commentaar: mama seg, zie eens in uw handtas, uw agenda en papieren van de bosklassen zitten erin. Toch niet moeilijk om dat nu even na te kijken. Het zijn wel Mijn tanden hé. Mama bijt op dat moment even hard op haar tanden om hem te negeren, de tandarts en de assistente geven mama dan een veelzeggende blik en zoonlief blijft over de afspraak en de handtas bezig.

Gisteren morgen kwam het eruit. Mama, ik kan mijn zenuwen niet meer aan, ik wordt er gek van. Zondag gaan we naar Bobbejaanland, maandag gaan we naar de cinéma, ik ben bijna jarig en dat wachten is teveel voor mij mama, dat moet nu zijn. Ik hoop dat ik in Bobbejaanland niet de hele dag denk aan de cinéma voor de dag daarop. Mama, ben je al niet trots op mij dat ik dit jaar al minder zaag over mijn verjaardag? Ik weet dat ik lastig ben en ik doe mijn best maar ik kan het niet meer aan. Ik ga extra mijn best doen mama. Ik weet niet wat dat is mama maar als ik zo ben dan is dat er ineens en dan kan ik niet meer stoppen. Ik wil zelf zo niet zijn. Sorry mama voor alles wat ik verkeerd doe...

Nog geen half uur later zijn we weer vertrokken...

Mama weet dat dit iedere zomervakantie opnieuw is. Het aanpassen aan de verandering van school naar vakantie, die verjaardag, uitstapjes enzovoorts. De stress wordt hem teveel en het negatieve gedrag overheerst. Het teveel aan plannen doet hem geen goed, het te weinig op voorhand plannen ook niet want dan klinkt het hier de hele dag van, wat gaan we vandaag doen. Om goed te zijn, zou ik dag per dag moeten plannen en pas iets vertellen maximum 1 dag op voorhand. Aan de andere kant is het genoeg als hij de vraag stelt van: gaan we deze vakantie naar Bobbejaanland , mama, om hem dan elke dag die vraag weer te horen stellen. Zeg je ja dan blijft de vraag bestaan van wanneer, zeg je nee, dan blijft het gezeur van waarom niet, stel je een datum dan is er ook stress, zeg je dat we het daar later eens zullen over hebben, van hetzelfde. Eens er duidelijkheid is van het wanneer dan begint het wachten op die dag. Wat voor ons wachten is, is voor hem moordend wachten(om het met nadruk uit te leggen). 

Het loopt even allemaal wat moeilijker. Die puberteit is zeer goed te voelen en doet ons terug een stap achteruitgaan. De structuur die school biedt, is weggevallen en de verandering naar vakantie is moeilijk. De geplande uitstapjes geven hem stress, de komende verjaardag ook,... Eens hij zich dan eindelijk een beetje heeft aangepast, staat het nieuwe schooljaar bijna voor de deur. Ook die laatste 14 dagen vakantie, krijgen we weer de stress van het wachtende nieuwe schooljaar. De eerste 14 dagen van het schooljaar zijn dan ook weer even moeilijk.

De logojuf weet hoe moeilijk hij het heeft en hij staat dan ook op de lijst voor die indivuduele begeleiding. Daar hij een externe leerling is, zal het afhangen van de beslissing in de klasseraad. Ik hoop echt dat hij die begeleiding gaat krijgen!! De problemen die zich thuis voordoen, zijn er ook op school. Het zich constant bemoeien met de andere leerlingen en zelfs leerkrachten, ongepaste opmerkingen geven enz...Samen met de logojuf, probeert hij te begrijpen waar het fout loopt. Zijn conclusie uit die begeleiding is dat hij nog veel werk aan de winkel heeft. Daar blijft het dan ook even bij, samen met het besef van wat er gezegd wordt. Op die momenten zelf, valt hij steeds weer in hetzelfde patroontje. Laat ons zeggen dat het net is, of je een chinese tekst van buiten hebt geleerd en hem perfect uitspreekt maar niks begrijpt van wat je vertelt. Hoe moeilijk dat ook te begrijpen valt, het is gewoon realiteit!!

Mama heeft een paar uurtjes nodig zonder zoonlief. Haar batterij begint op te branden. Hoe zeer ze de problematiek ook begrijpt, het is soms zwaar en moeilijk om begripvol te blijven. De ongenoegens zijn dus even groter...

10:32 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.