06-07-09

fijne dag

Gisteren was een superfijne dag. We gingen zwemmen,terrasje doen en als afsluiter naar de pizzahut. We gingen niet alleen en waren met zen drieen. Mijne patat kan je als een magneet bekijken. Geen minuut kan hij me met rust laten, praat de hele dag door en eist de aandacht op. Niets veranderd dus in vergelijking met vroeger. Toen hij peuter, kleuter was, hing hij letterlijk aan mijn been en kon ik geen stap verzetten zonder hem. Ging ik uit de woonkamer en zag hij me niet meer dan brulde hij het hele huis bij elkaar. Nog steeds moet hij weten waar ik ben. Als hij me niet meer ziet, dan roept hij door het hele huis, mamaaaaaaaaaaaa waar ben je. Aan mijn been hangt hij niet meer maar hij kan me nog steeds geen minuut met rust laten.

Gisteren in de pizzahut, was ik echter trots op hem! Hij gedroeg zich voorbeeldig. Als je dan bedenkt hoeveel moeite het hem kost om aan de eisen van onze maatschappij te voldoen(qua sociale vaardigheden), dan weet je ook hoe hard hij zijn best deed. Een dikke pluim voor hem dus!!

Eergisteren, deden we mee met een rommelmarkt tijdens een muziek gebeuren. We hadden afgesproken dat we daar tot 21u zouden blijven. Tot het bijna 21 u was, liep alles redelijk goed. Vanaf de klok naar die 21u begon te tikken, begon hij te vragen om naar huis te gaan. Toen ik vroeger niet besefte hoe nodig het was om afspraakjes te maken, zaten we bij zulke dingen met zijn gezeur van, wanneer gaan naar huis, werd er met stoelen en tafels gegooid en kregen we een crisis situatie als ik niet direkt naar huis ging. Sinds we afspraakjes maken en hem voorbereiden hebben we dat niet meer. Geen mens die weet hoe moeilijk die dingen toch nog voor hem zijn. De luide muziek en het vele volk. Oplossingen voor de luide muziek zijn bv. oorstopjes meenemen of een mp3, wordt het hem teveel, dan kan hij bv even naar het gebouw waar de toiletten zijn of maakt hij een wandelingetje in de buurt waar hij even kan bekomen. Eetkraampjes zijn er daar ook en zijn oplossing is iets gaan halen om te eten. Hij kan zich dan denk ik even concentreren op dat eten. Het valt me op dat als we zo ergens zijn, het net lijkt of hij wil altijd maar eten. Soms springt hij plots van zijn stoel en is dan even verdwenen naar een drank of eetkraampje. Tijdens zijn rommelverkoop, mag ook iedereen zijn negatieve commentaar horen over de houding van sommige jacheraars. Zolang ze letterlijk aan zijn standje staan, zegt hij niks maar ze zijn nog geen meter verder en hij verkondigt luidop zijn commentaar. Aan de andere kant blijft hij dan weer zeer rustig als er vervelende kopers zijn. Vroeger zou dit niet waar geweest zijn en had zijn bom wel ter plaatse gebarsten. Nu zeurt hij er dan hardop over tegenover mij. Al die kleine dingen die anders zijn nu, zijn in feite goud waard. Een hele vooruitgang die denk ik alleen mama ziet. Anderen die zijn commentaar dan horen, denken daar natuurlijk anders over. Je moet maar eens een kind iets negatiefs horen zeggen over jou. Om 21 u zouden we dan terug naar huis gaan maar mijne petat begon mee het plein op te ruimen. Met stoelen en tafels sleurend, zei hij me: mama, ik verveel me. Weer zo een raar verschijnsel. Hij verveelt zich dus ook als hij ergens mee bezig is.

Hoe moeilijk hij soms ook is, hoe frustrerend het soms ook is voor zowel hem als mama, die vooruitgang is er zeker en vast. Vele dingen zijn blijvend en zullen altijd bestaan. Mijn magneetje is een toffe peer die vooruitgang boekt in kleine stapjes. Zijn kleine stapjes zijn echter reuzegroot. Alleen zo spijtig dat alleen ingewijde mensen dit kunnen zien. Onlangs kwam mama iemand tegen die openstaat voor de problematiek. Iemand die met ons op stap gaat en ervaart hoe anders het hier is, hoe moeilijk het soms ook kan zijn, voor die iemand, voor hem en voor mij... Bij deze zou ik graag aan die iemand laten weten, hoeveel respect en bewondering ik heb voor het begrip dat er is.

09:48 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.