06-07-09

Ervaring

Vooraleer we zover stonden als nu, zijn er echt wel toestanden en crisissen aan voorafgegaan. Een grote leerschool die in feite nog dagelijks zo is. Het fijne van al die voorgaande jaren is, het leren kennen van je kind in zijn handicap. Hoe vermijd ik een crisis, wat is er aan voorafgegaan, wat zegt hij en is het echolalie, hoe zal hij reageren, hoe pak ik dat aan,wat bedoelt hij daarmee, zeg ik het op de juiste manier, zeg ik iets niet te letterlijk en ga zo maar verder. Niet dat ik als mama alles o zo perfect doe hoor! Nog dagelijks zijn er dingen die ik vergeet of verkeerd aanpak. Vooral als het voor jezelf weer eens allemaal teveel wordt en een mens even niet helder denkt, loopt het verkeerd. Hoe goed je iemand ook kent, de handicap begrijpt of weet dat je er beter zo mee omgaat, we blijven allemaal maar mensen. Het moeilijkst was het aanvaarden dat ik mezelf moest aanpassen en niet omgekeerd. De omgekeerde wereld dus, mijn verwachtingen van een ouder- kind relatie, waar ik als vanzelfsprekend aannam dat het kind wel zou leren en begrijpen. Zo werkte het in ieder geval niet. Ik moest om te beginnen leren omgaan met het feit dat mijn zoon anders was. Maar hoe anders was hij dan, wat was er mis met hem? Na een lange weg van onderzoeken, ouderbegeleiding en leren aanvaarden van de handicap autisme, was ik er nog lang niet. Straffen waren niks gekort, werd niets uit geleerd. Het niets begrijpen van elkaar, lokte de ene crisis na de andere uit. Heel dikwijls stond ik met mijn handen in mijn haar, liep ik machteloos rond en wist ik niet wat me overkwam. Noem het gerust wederzijds onbegrip. Vooraleer hij kon praten, werd er gewezen, aan mijn armen getrokken, liep ik constant rond met een kind dat nooit stopte met huilen. Een kind dat keer op keer opnieuw deed wat ik net had verboden. Ik begreep gewoon niet waarom hij niet luisterde, waarom hij niet stopte met wenen, waarom hij een crisis kreeg. Toen hij een jaar of 5 was, dierf ik met hem niet meer deelnemen aan het sociale leven. Ik bleef thuis om toestanden te vermijden, om de commentaren van anderen niet te moeten ondergaan, om het negatieve gedrag van hem te vermijden. Gaandeweg leerde ik hem begrijpen, leerde ik auti denken, werden de crisissen minder, kon ik terug deelnemen aan het sociale leven. Ik durf gerust te zeggen dat ik me in het begin zeer gestraft voelde, mijn persoonlijkheid niet meer mijn persoonlijkheid was, spontaniteit was uit den boze, vrije tijd ook. Boosheid, frustraties en de dagelijkse gevechten in de buitenwereld of op school en ziekenhuizen waren troef. Hoe meer ik begon te begrijpen, hoe meer ik me in de buitenwereld van een andere planeet begon te voelen. Op mijn beurt probeerde ik anderen aan hun verstand te brengen hoe verkeerd ze naar hem keken. Ook de ontdekking van mezelf hoorde hierbij. Relaties bleven niet duren omdat het onbegrip rond het auti gedrag van mijn zoon groot was. Er werd niet aan 1 koord getrokken en de nieuwe indringer (voor mijn zoon) wilde dan ook nog eens nieuwe wetten gaan stellen en wist het allemaal beter. Hij werd een verwend nest genoemd, een stoorzender en noem maar op. Niet dat ik het allemaal niet begreep van de ander maar al die bijkomende last(laat het me zo maar noemen) had ik echt niet meer nodig. De laatste 5 jaar, waarin ik besloot om alleen te blijven, gaven me niet alleen de rust die ik nodig had maar ook het inzicht in autisme en mijn zoon. Ik ben me gaan toeleggen op de problematiek. In feite was dit mijn enige prioriteit. Voor een stuk heb ik geleerd om de commentaren van de buitenwereld te negeren, de negatieve mensen uit ons leven te weren. Al mijn energie ging en gaat naar mijn zoon en de werking van A.S.S.Onduidelijk?.  Een keuze die ik maakte en waar ik me nu overgelukkig mee voel. We zijn er alleen maar sterker van geworden. De band die ik heb opgebouwd met mijn zoon, is groot. De nieuwe mensen die ik in ons leven toelaat zijn fantastisch en doen hun uiterste best om hem en mij te begrijpen. De crisissen zijn voorbij sinds enkele jaren en ik heb mezelf en hem leren begrijpen. Onze wereld is breder en mooier dan ooit tevoren. Zowel thuis als op school als in ons sociale leven. Moeilijke dagen zijn er nog steeds, onbegrip zien en horen we nog elke dag. Alleen gaan we daar nu anders mee om.

De contacten via A.S.S.Onduidelijk?, leren me dat ik zeker en vast niet de enige ben die al deze dingen heeft ervaren. Vele ouders voelen zich nog alleen op de wereld, staan op de oneindige wachtlijsten, hebben het gewoon moeilijk. Voor nog vele ouders is het moeilijk om naar buiten te komen met de crisissen van hun kind, om in onze maatschappij niet het etiketje te krijgen van labiele mama die haar kind niet aankan of om de dagelijkse schuine, veelzeggende, negatieve blikken te krijgen van de buitenwereld waarin je bekeken wordt als slechte opvoeder...

Vele ouders zoals ikzelf, wij weten hoe hard we moeten vechten van zoektocht tot aanvaarding, van leerschool en aanpassing. Ik doe alvast mijn petje af voor al deze ouders!!

Naar de buitenwereld toe zou ik zeggen: Veroordeel niet maar leer, steun en deel begrip! Onbekend is immers onbemind!!

11:40 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ik moet zeggen dat ik nu hiervoor de school wel dankbaar ben en ook de vroege diagnoses. We kunnen mits wat begeleiding en zo wel veel weg, sociale relaties zijn niet uitgesloten. Dankzij de medicatie zijn de crisissen weg... Dankzij de logopedie en de praktijkgerichte lessen in school leert hij sociale interacties onderhouden, leert hij omgaan in deze wereld.
En wij zijn er dan nog om hem te helpen als er dingen niet lukken, om uitleg te geven, om hem te begeleiden.
We zijn wat school betreft met ons gat in de boter gevallen. De zelfstandigheid die mijn zoontje nu al heeft, is een enorme ontwikkeling geweest.

Gepost door: Zinzia | 07-07-09

De commentaren zijn gesloten.