30-06-09

ouderavond

Gisteren was het ouderavond. Een fijne afsluiter van het voorbije schooljaar. Iedereen is het erover eens dat hij verschrikkelijk hard zijn best heeft gedaan maar dat het voor hem allemaal moeilijk is. Tijdens de individuele begeleiding merkt men heel sterk dat hij in de werkpuntjes zeker wel de feitenkennis heeft opgeslagen,( zo noemt hij het zelf. Mama, het zit opgeslagen in mijn computer...) maar dat het inzicht en het uitvoeren van die feitenkennis  er niet bij is. Vol overtuiging zegt hijzelf dan ook dat hij nog hard moet werken aan zichzelf. Het besef van zijn autisme wordt ook moeilijker voor hem. Het zo graag normaal willen zijn en al die sociale vaardigheden willen begrijpen en hierin falen, maken hem boos en verdrietig. Het erge hieraan is weer het soms niet blijven stilstaan van mama of anderen, dat hij er niks kan aandoen en gewoon deze vaardigheden niet bezit. Hij geeft dan een ander beeld van zichzelf. De normale begaafdheid speelt hem parten, zowel naar anderen toe als naar zichzelf. Moeilijk voor ons maar eens zo moeilijk voor hem.  Ook ik word soms boos op hem en vergeet dan even zijn autisme. Goed dat men mij er op school ook weer even met mijn neus op drukte. De laatste weken is hij immers moeilijker en botsen hij en ik wel eens meer. Zoals ik al zei in een vorige blog, ik ben niet juist bezig. Dat puberen werkt dan ook niet mee en opstandig zijn naar mama toe, hoort er dan ook bij. De vraag naar zelfstandigheid en meer vrijheid bestaat ook bij hem. Daarbij komt dan nog zijn besef van hierin falen en zijn boosheid hierin. Alles bij elkaar een frustratie voor hem waar hij dan weer geen andere manier heeft om dit te uiten dan in negatief gedrag. Hoe moeilijk het ook is, ik moet begrijpen dat hij het echt niet begrijpt maar juist heel hard zijn best doet!

Omdat puberen bij auti's toch nog even anders ligt dan bij andere kinderen, zou ik graag nog eens vragen aan de lezers of ze misschien hun ervaringen willen delen met me.

Ik ben trots op mijn zoon en weet dat hij keihard zijn best doet! Ik heb een hele brave puber die niet experimenteert met allerlei en die mama nog steeds in vertrouwen neemt. In feite kan ik me niet meer wensen. Ik mag alleen niet vergeten dat zijn handicap hem parten speelt als ik weer eens boos wordt.

Ook op school zijn ze trots op hem! Naar volgend jaar toe staat hij alvast op de lijst om die individuele begeleiding verder te zetten. Ze weten dat hij die hard nodig heeft.

Wat de school betreft, moet ik nog een keer opmerken dat ik deze leerkrachten hoog in het vaandel draag. Het was een fantastisch rustig schooljaar waarin mijn zoon is opengebloeid en begrepen werd!

07:53 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Toch fijn om een schooljaar zo af te sluiten.
En volgend jaar opnieuw in de school.

Je pakt het ook helemaal niet verkeerd aan. ;)

Gepost door: Zinzia | 02-07-09

De commentaren zijn gesloten.