26-06-09

Ik word er zo moe van

De laatste tijd is hij zeer vermoeiend. Hij eist alle aandacht , doet nog meer zonder nadenken, floept alles er maar uit en weet echt niet wanneer je dit of dat zegt. Zonder de bedoeling te hebben, mensen te afronteren, zegt en vraagt hij maar op. Hij vindt het immers allemaal doodnormaal. Waarom zou hij dit of dat nu niet mogen zeggen, het was toch maar een vraag of gewoon iets dat hij vaststelt. De kinderen op school werken ook niet mee. Zo komt hij thuis en laat me zien wat ze hem via blue thooth op zijn gsm doorstuurden. Geen geschikte filmpjes in ieder geval. De onderwerpen waar hij mee naar huis komt, die de kinderen onder elkaar naar voren brengen, zijn soms ook helemaal niet gepast. Het is zelfs al geweest dat hij me heel bang vraagt of zoiets wel bestaat. Ik ga het er eens over hebben op de ouderavond. Natuurlijk besef ik dat hij op een type 7 school zit en dat onze kinderen anders omgaan met. Dat er daar dingen hardop worden gezegd zonder dat ze de bedoeling hebben te choqueren. Ik heb dan ook alle begrip voor het gemis aan en zie heel goed de nood aan begeleiding. Ik sta soms te kijken van het onderwerp waar hij mee thuis komt. De sexueel getinte opmerkingen en vragen swingen dan ook de pan uit. Als hij mensen ziet kussen dan vraagt hij wat er nu zo leuk is aan speeksel uitwisselen en zegt hij heel gemeend eikes en bah, gevolgd door een verhaal over bacterien. Ik ben altijd heel open geweest en heb geprobeerd om hem geen blaasjes wijs te maken over heel de lijn. Mijn ervaring met hem heeft me dan ook geleerd dat hij niet alleen met mij over ongepaste dingen praat maar als hij zich vragen stelt over bepaalde onderwerpen, hij die onderwerpen gewoon bovenhaalt wanneer ze in zijn hoofd zitten. Of je nu op de bus zit of thuis, geen taboe dus. Wanneer je hem blaasjes wijsmaakt, zullen die blaasjes dan ook vol overtuiging verkondigd worden. Soms werd ik vroeger geconfronteerd met vragen, waar ik me dan geen raad mee wist en zei dan dat ik daar niet wou over praten. Resultaat: zijn vragen werden onderwerp van de dag eender waar je was tot ze beantwoord werden. Blaasjes wijsmaken is uit den boze, vragen niet beantwoorden ook. Hem proberen bij te brengen wat een ongepaste vraag of opmerking is, blijkt ook niet altijd even makkelijk. Hij vraagt zich dan af waarom hij zou moeten zwijgen als hij dit of dat toch heeft gezien of vraagt zich af waarom hij de waarheid niet mag zeggen of begrijpt totaal niet waarom een onderwerp taboe is. Dat hij mensen dikwijls kwetst met zijn vaststellingen of anderen in verlegenheid brengt, dat voelt hij absoluut niet aan.

Ik kan me zeer goed voorstellen hoe buitenstaanders hier op reageren. Ikzelf voel me soms in verlegenheid gebracht door de dingen die hij zegt als we niet thuis zijn of als er mensen op bezoek komen. Ik vraag me soms af, hoe ik daar dan moet op reageren. Ook krijg je dan weer die blik naar mama van anderen. Je ziet sommige mensen dan denken, oh wat een opvoeding seg.

Zo moeilijk voor anderen om te begrijpen. Zo moeilijk voor mama als hij zonder bedoeling weer eens iedereen in verlegenheid brengt. Mama zelf is het al gewoon en weet dat dit te verwachten valt. Toch blijft het moeilijk naar buitenstaanders toe, voor hen ben ik dan immers die mama die geen opvoeding biedt.

De laatste tijd loop ik weer opmerkend rond naar hem toe. Het klinkt de hele dag weer van, je bent onbeleefd, je mag dat niet zeggen, stop ermee, onbeschoft kind...Ik vraag mezelf af waarom ik dat weer zo sterk doe...Meer naar anderen toe dan naar mezelf bedenk ik dan. Ik kan het toch niet over me laten gaan dat anderen ons raar of vies bekijken? Ik ben gewoon niet juist bezig. Ik moet mezelf terug tot de orde roepen en mijn betere aanpak terug gebruiken. Als we dan bv op een terrasje zitten en er komt weer eens iets uit zijn mond dat niet gepast is, dan moet ik even zeggen dat dit ongepast is en waarom. Blijft het duren dan moet ik het even negeren en dan stopt het vanzelf. Eens thuis kunnen we er dan over praten. Natuurlijk vinden omstaanders dat ook heel raar en blijven ze ons bekijken, soms hoofdschuddend in afkeuring. Hem onbeleefd of onbeschoft benoemen, haalt niks uit. Integendeel, dan wordt hij boos omdat hij niet begrijpt waarom ik hem die namen noem. Als ik mezelf de vraag stel van wie ik het meeste last heb, dan zeg ik vol overtuiging: van de buitenstaanders! Mijn gedrag naar hem toe heeft niets begeleidend op deze manier, maakt hem verdrietig en boos omdat ik precies niks anders doe dan boos op hem zijn. Het resultaat is er dan ook naar. Hij wil nog meer aandacht dan anders van me, is boos op me, en vraagt zich af of mama nog van hem houdt. Soms voelt mama zich dan ook alleen op de wereld in deze wereld. Geen zelfbeklag maar realiteit! Ik ben dankbaar voor de andere ouders, die ouders die elkaar en hun kind niet veroordelen maar elkaar begrijpen. Waar iedereen weet hoe moeilijk het soms kan zijn. Zowel voor de kinderen als voor de ouders...

Kunnen ouders met auti pubers me misschien wat tips bezorgen?

 

08:01 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Dom vraagje Als je nu eens gewoon afsprak dat als jij zegt dat dat iets is om thuis over te spreken, hij er over moet ophouden ter plaatse, zou dat niet werken ?

Gepost door: ms | 26-06-09

De commentaren zijn gesloten.