15-06-09

fantastisch!

We zijn in het kort al 2x op een druk gebeuren geweest als ontspanning en het viel reuzemee voor ons beiden. We deden mee aan een bingo en gisteren aan een karaoké. Na verschillende nare ervaringen op zulke gebeurens, deden we dat gewoon niet meer. Mama zorgde deze keer voor goede afspraken. Wanneer gaan we bingo spelen, waar gaan we dan bingo spelen, hoe laat vertrekken we, hoeveel bingo kaartjes kopen we per spel, wat neem je mee indien je je verveelt, waar kan je je afzonderen als je het nodig hebt, wanneer gaan we naar huis, nemen we daar een snack of enkel een drankje, wat is het maximum aantal drankjes, wat als je verliest, als mama wint, mag jij dan een prijs kiezen of mama zelf,....Zo kunnen we nog wel even doorgaan :-) . Toch weer hetzelfde probleem als altijd en overal qua niet tijdig beginnen van de bingo en het gezeur van het is al zo laat en wanneer beginnen ze nu eindelijk,... Ook de stress als er nog maar 1 nrke open staat en het even teleurgesteld zijn als je niks won. Toch zijn die dingen allemaal minimaal in vergelijking met vroeger en blijft hij redelijk rustig. Gisteren hups naar de karaoke. Weer goed op voorhand afgesproken wanneer, waar enz... Ook daar waren ze weer eens niet op tijd en moesten we nog een half uur langer wachten eer we binnen mochten. Ik denk dat te laat zijn iets typisch is in onze maatschappij :-) We wisten ook niet dat er ijsjes werden verkocht en daar we dit niet hadden afgesproken, kreeg hij ook geen ijsje. Dat was ok, want we hadden dat niet afgesproken :-) We kregen allemaal het songbook voor onze neus en we bekijken hem samen. Wat zelf zingen betrof daar had hij aan getwijfeld tot op het moment zelf. Tot mijn grote verbazing, hebben we samen een liedje gebracht. Hij zong het liedje van "lief, klein konijntje" en mama deed het dansje voor iedereen voor. De hele zaal heeft meegedaan en we kregen een daverend applaus. Ik kan er nog steeds niet goed van over dat hij het gedurfd heeft. Op de koop toe, gaf hij nog een liedje op dat hij zelf wou gaan zingen. Ook dat deed hij. Fantastisch toch. Hij heeft me zelfs uitgenodigd op de dansvloer en ook daarvoor kregen we een applaus. Ik kan niemand vertellen hoe trots ik op hem ben en hoe ontroerd ik was omdat hij gisteren zo spontaan was. Na afloop zei hij zelf dat hij wel meer van die dagen zou willen zoals gisteren en dat hij zich goed voelde. Waarschijnlijk heeft de bekende omgeving en mensen hier mee een rol gespeeld. Ook de aanwezigheid van andere mensen met een handicap die meededen. Als die dat durven mama, durf ik dat ook. Eén iemand met een zware handicap, beeldde een lied uit. Zowel ik als mijn zoon, kregen het ontzettend moeilijk en de tranen stroomden over het gezicht. Het was gisteren dus een keifijne dag op een plek waar integratie zeker waar kan zijn. Fantastisch dat mensen een plek vonden en vinden waar iedereen zich goed kan voelen en we elkaar aanvaarden en steunen in ons zijn.. Bedankt NOVA...

08:36 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.