17-05-09

Begerepen

Wat me voor mezelf nog eens opviel in het lezen van het boek van Gunilla Gerland, is dat ik nog dikwijls in de fout ga en vergeet te auti denken. Hoe dikwijls zeg ik niet gewoon, neen, dat mag niet. Vooral na dit op een bepaald iets, al meerdere keren te hebben moeten herhalen. Mijn fout ligt er dikwijls in dat ik gewoon dat zinnetje zeg, zonder verdere uitleg. Waarom mag dat niet, wanneer mag dat niet, hoe doe je dat dan wel, waar mag het wel...Een situatie thuis is dan ook niet hetzelfde als een situatie ergens anders. Ook daar moet ik meer rekening houden met. Op school gebeurt net hetzelfde. Bij die juf moet je het hele jaar door alles in potlood invullen, het jaar daarop doe je dat ook en is het plots niet meer ok om dat in potlood te doen. Heel verwarrend voor onze kinderen. Een mooi voorbeeld was mijn zoon zelf begin dit schooljaar. Na een jaar potlood invullen, kreeg hij een opmerking hierover. Thuis vertelde hij dan gefrustreerd dat de meester boos was op hem en dat hij er niks meer van begreep. De meester zal niet boos zijn geweest maar daar is dan weer het niet herkennen van, de dader van die interpretatie. Een juf wist een heel jaar te vertellen dat ze hun mayonaise moesten laten werken en bij het herhalen van die uitlating bij een andere leerkracht, werd dit dan weer als onbeleefd gezien. Zo kunnen we nog wel even doorgaan.

 Vandaag nog zegt hij, mama ik ga douchen. Even later wil ik de afwas doen en roep naar boven, zoon ben je uit de douche. Ja mama, roept hij. Ik roep terug dat hij dan van de warmwaterkraan moet blijven zodat ik kan afwassen. Na de afwas doe ik nog wat werkjes en plots begint hij boos van boven te roepen. Mama seg, wanneer mag ik nu douchen? Ik zeg dat hij daarnet had gezegd dat hij gedoucht had en ik daarom ben begonnen met de afwas en dergelijke. Niet waar mama, roept hij boos terug, je vroeg of ik uit de douche was...

Onze hond kreeg vandaag door hem een knipbeurt. Blijkbaar was ik weer niet duidelijk en knipte hij in plaats van onder de hond zijn kin, rond het hoofd van de hond. Ocharm dien hond, hij heeft nu net een heel klein hoofdje qua lichaamspels. Hoewel ik weet dat mijn zoon doet voor hij denkt, pak ik dat probleem nog steeds niet goed genoeg aan. Vooraleer hij ergens aan begint, moet ik even met hem rustig bespreken hoe en wat...

Alhoewel ik goed genoeg weet waar de problemen zitten, denk ik dus nog steeds niet genoeg auti. Net zoals voor mijn zoon, moet ik ook eerst meer denken en dan pas doen.

 

 

 

15:21 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Een terechtwijzing is hier altijd gepaard met een uitleg waarom iets wel moet of iets niet kan en Saucisse kan dit begrijpen. Maar als je elke keer dan grootouders hebt, die afkomen met 'hij kan er niets aan doen', en je dit zeggen waar hij bij staat, dan vind ik dat wel vervelend. Hij kan niets doen aan overprikkeling en aan een crisis, maar hij kan wel leren hoe hij bepaalde situaties in sociale dingen kan aanpakken, hoe hij zich moet gedragen of dat hij alstublieft moet zeggen en 'dank u'. Dit moet wel met meer uitleg en zo, maar toch niet altijd met 'hij kan er niets aan doen'...

Gepost door: zinzia | 17-05-09

De commentaren zijn gesloten.