06-05-09

Ik ben geen kleuter...

Nog steeds is het moeilijk om hem iets aan te leren. Een tijdje geleden schreef ik dat hij me alleen maar een sms moet sturen opdat ik weet dat hij op school raakt. Het beetje zelfstandigheid en verantwoordelijkheid dat hij dan krijgt, loopt nog steeds elke keer fout. Het smsje komt er soms maar meestal moet ik eerst zelf smsen. Erg maar zeker ook voor hem. Hij wil zo graag zelfstandig zijn en beseft dat zijn vergeten dit in de weg staat. Ik weet heel goed dat die dingen veel tijd nodig hebben en verwacht dat het nog wel een paar maanden zal duren eer het gesmeerd loopt. Dat is immers met alles zo. Elke morgen wordt hier hetzelfde deuntje opgezegd. Ja mama, seg ik ben geen kleuter meer hé, hoor je dan. Ik weet het nu ondertussen al wel. Ja, hij kent het deuntje van buiten ja, maar de uitvoering ervan is er niet altijd. Neen, een kleuter is hij niet, iemand met de handicap autisme wel... Ook weet ik dat ik volgend schooljaar, opnieuw met mijn deuntje kan beginnen, na een vakantie als de gewone, dagelijkse dingen er anders uitzien.

Zoals ik ook al vertelde, is de straat oversteken, nog steeds een groot probleem. Op school is er een andere regeling de laatste week ivm het naar huis gaan. Onder begeleiding moeten ze naar een halte stappen. Goed dat ze op school nu ook eens zien, hoe moeilijk dat wel verloopt. Ook daar loopt hij, zonder kijken de straat over, zit in een andere straat dan moet enz...Hij is van den bijlange nog niet verkeer rijp. Ook hier al die jaren hetzelfde deuntje als we buiten zijn. Ook hier dezelfde commentaar van, mama ik ben geen kleuter. Mensen zomaar achterna lopen die door een rood licht oversteken, blijft een feit.

Hijzelf wordt boos op zichzelf, omdat hij elke keer weer faalt. Hij wil zo graag kunnen wat iedereen kan. Hij begrijpt soms zelf niet, hoe het kan dat hij weer eens niet deed waar hij het deuntje van buiten kent.(omdat hij erop attent gemaakt wordt).

Dagelijkse deuntjes, maken deel uit van ons leven. Hijzelf zegt soms, mama, zeg het nu eens niet meer, ik wil het van mezelf weten, geef me een kans. Ik doe dat maar moet het opgeven en mijn deuntje blijven zingen. Heel frustrerend voor hem en voor mij. Hij beseft hoe langer hoe meer dat hij niet is als een ander en ik, mijn hart doet dan pijn bij het zien van zijn onmacht.

 

08:51 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.