19-01-09

geduld

Geduld is een schoon deugd...Zo zegt men :-) Geduld is blijkbaar iets dat ik met hopen heb als het over mijn zoon gaat. Geduld is ook iets wat ik moest leren op de ene of andere manier. Geduld is iets wat je zeker en vast nodig hebt als je met een auti kind wil werken...

Als ik weer even terug ga in de tijd en eraan denk hoe ik de volhouder was, dan vraag ik me af, hoe ik dat toen heb kunnen doen. Ten eerste omdat de toenmalige psychologe me aan mijn verstand bracht dat alles wat mijn zoon keer op keer opnieuw deed, geen moedwilligheid was. Dat hij bv wel op het moment zelf , dat ik iets verbood, gevolg gaf aan het verbod maar dat dit daarom niet opgeslagen was in de hersenen en hij meer tijd nodig had om alles te verwerken. Of zoals ik al een paar keer vertelde, wel verbaal iets kon opzeggen als een lesje maar dit daarom niet kon uitvoeren. Alles was een momentopname...

Sommige weerkerende dingen konden gevaarlijk zijn, zoals altijd op de rand van het voetpad lopen, of als we op de bus of tram stonden te wachten, ook op die stoeprand gaan staan. Hoe dikwijls ik ook zei dat hij tegen het bushokje moest gaan staan, iedere keer weer, na een paar seconden, stond hij terug op die stoeprand. Boos werd ik ervan! Op de duur begon ik dan ook te roepen tegen hem. Resultaat een hele cinéma aan dat bushokje. Na hierover met de psychologe te hebben gepraat, heb ik daar aan gewerkt omdat het gevaarlijk was. Ik kan u niet vertellen hoe dikwijls ik hem terug met zijn rug tegen dat bushokje heb gezet. Hij was toen een kleuter en begreep nog niet veel van al wat ik hem zei. Iedere keer hij terug op die stoeprand ging staan, zette ik hem vriendelijk terug met zijn rug tegen dat bushokje. Ik kan u verzekeren dat die bussen en trams dan lang wegblijven. Als ik dan ging kijken naar wat ikzelf deed aan dat bushokje, dan stond ik zelf te gapen aan die stoeprand of de bus er nog niet aankwam. Ook iets waar ik rekening moest mee houden, want in feite deed hij alleen maar wat ik deed.

Dat iets zelf doen wat je hem verbiedt, is ook verwarrend en heel belangrijk om attent op te zijn!!

Zo zijn we weer aan ander voorbeeld. Immitatie. Iets wat mijn zoon heel hard vertoonde en vertoont. Zo kennen we iemand en als die op straat loopt, doet die niks anders dan spugen op straat. Verschrikkelijk is dat. Een beetje later loopt mijn zoon ook al spugend op straat...Ik verbiedt hem dat en zeg dat dit ongepast is. Waarom mama, die meneer doet dat toch ook? ...Zoals ik al schreef ergens op mijn blog, ging die immitatie soms ver. Toen hij een jaar of 6 was, gaf men een reklaampje van een vrouw die in haar ondergoed buiten liep. Wat denk je... Zo van die dingen gebeuren zonder dat je ze verwacht en iedere keer stond ik er versteld van. De shampoo reklame met de vele aaaaaahs en oohs onder die douche, hebben we overal wel gehoord. In de winkels, op straat, thuis en noem maar op. Het ergste is dat  we onze kinderen als onbeleefd bestempelen als ze bv plots het woord godverdomme zeggen, terwijl we de dag ervoor op bezoek waren bij iemand die dat woord liet vallen.

Vooraleer ik dit alles doorhad, was ik heel dikwijls boos, noemde hem zelf moedwillig en stout. Kon hem met momenten niet meer aan. Tot ik begreep wat er mis was en misliep. Mensen zeggen altijd, die moet dat maar leren, die is verwend, die is... Spijtig maar zonder je aan te passen aan het autisme, leer je ze niks. Zo was het hier. Heel normaal in feite als ik ga kijken naar al die onduidelijkheid die er was. Wel te verstaan wederzijdse onduidelijkheid! Neem nu nog maar gewoon het gezegde: Dat mag niet! Tja, wat mag er nu niet he? Anderzijds zei je net dat dat niet mocht en toch doet hij dat nog eens...Geen van beide snapt er nog iets van met alle gevolgen van dien. Je wordt boos op je kind want je hebt al 100x gezegd dat dat niet mag en je kind doet het gewoon elke keer opnieuw...Je kind begrijpt niet waarom je boos bent en krijgt negatief gedrag...Je wordt nog bozer ... Vicieuze cirkel...Die cirkel kan pas doorbroken worden als je leert begrijpen!!

Dat leren begrijpen, heb ik gedaan door boeken te verslinden over autisme. Door andere ouders. Door volwassenen met autisme. Met vallen en opstaan. Door dieper te gaan kijken en luisteren naar mijn zoon! Door mezelf te herkennen in hem en mijn eigen fouten te leren doorgronden. Onbewust, zoals dat staan gapen aan de stoeprand naar die bus, doen we zelf soms dingen die ongepast zijn. Ik zelf vloek ook al eens, ik laat ook al eens een boer...Dingen waar we gewoon niet bij stil staan, gaan opvallen als je erbij gaat nadenken. Jezelf wegcijferen is helemaal niet nodig, jezelf aanpassen zeker wel! Ik ben blij dat ik die weg heb leren bewandelen, ik heb er immers een vertrouwensband aan overgehouden met mijn zoon! De rust die je krijgt als je elkaar leert begrijpen is enorm. Ik ben echter geen tovenaar of geen robot. Nog elke dag is een leerschool maar we hebben geleerd erover te praten...

 

09:45 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.