16-01-09

Naweeen

Deze blog klinkt redelijk negatief maar is zeker niet bedoeld om medelijden te kweken. Het is pure realiteit .

 

Rare titel maar ik weet niet hoe ik het anders moet formuleren. Het verleden heeft altijd een invloed op een mens en zo ook op mijn zoon. Op school werken ze aan het thema, mijn kinderjaren, mijn hobby's en mijn familie. Ze moeten vertellen over hun herrineringen. De dood was ook weer aan de orde en vele kinderen kunnen daar echt niet mee omgaan. In zijn klas waren er dan ook meerdere kinderen overstuur, ook mijn zoon. Waarschijnlijk weer zo een voorbereiding op de realiteit. Voor mij mogen ze die achterwege laten. De impact van dit onderwerp wordt onderschat en ook is dit het derde jaar op rij dat dit een thema is. In ieder geval, mijn zoon moest dus werken aan zijn herinneringen. Met zijn handen in zijn haar zei hij, mama, ik heb geen mooie herinneringen, ik ben alleen maar gepest, iedereen is al dood die ik graag zag en wat zijn mijn hobby's...Wanneer kon ik lopen mama en wanneer kreeg ik mijn eerste tandjes? Allemaal vragen die ze tijdens die les moesten beantwoorden. Ik schrok een beetje van zijn gezegde dat hij geen mooie herinneringen heeft en van zijn gevoel in verband met de dood. Ik werd er even stil van. Helemaal over zijn toeren, liep hij hardop na te denken over zijn herinneringen. Alles wat ik hoorde waren pesterijen die hij is moeten ondergaan en over diegenen die waren gestorven. Mijn papa is dood , mijn peter is dood, mijn moemoe is dood, ik heb geen familie meer mama. (wat een thema allemaal naar boven kan brengen...) Ik probeer hem in de positieve richting te sturen. Ik noem alle familieleden op die er nog zijn en vertel leuke dingen. Mama, zegt hij, dat zijn bloedverwanten dat is toch geen familie? Rare...Ik leg hem uit dat bloedverwanten dus familie is. Bij de leuke herinneringen zegt hij, mama als ik dat ga vertellen dan lachen ze me weer uit. Wat jarenlang pesten doet met zelfvertrouwen hé. Over na zijn hobby's dus. Potten draaien, modelbouw, play station, psp, game boy, pc , dvd's. Mama, we moeten 3 voorwerpen mee naar school nemen om te laten zien maar als ik mijn potjes meeneem dan lachen ze me weer uit. Zo gaat dat door. Hij is gewoon doodsbang om weer gepest of uitgelachen te worden. Moet je niet vragen hoe diep dat zit. Men zegt altijd dat je niet in het verleden mag leven en dat is zeker zo. Alleen blijft het verleden leven...

De impact van deze onderwerpen, is dat zijn gedrag weer wat negatiever is en hij weer helemaal in de war is. Mama mag het weer ontgelden in zijn verbale agressie. Mama zelf, neemt ook wat mee uit deze situatie. Mama dacht aan die voorgaande schooljaren waarin hij rondliep dat hij liever dood wou zijn dan dat hij nog 1 dag naar die school moest gaan. Mama zag, na lange tijd, al dat opgekropte verdriet van haar zoon. Wat ze ook zag, was dat zijn zelfvertrouwen nog steeds niet genoeg opgekrikt is. Al vertelt hij me veel, zijn verborgen gevoelens blijven toch dikwijls verborgen. Aan de ene kant is het goed dat die thema's ervoor zorgen dat hij er over praat, aan de andere kant heb ik zoiets van, waar is dat toch allemaal voor nodig. Mijn zoon is nu eenmaal een overgevoelig iemand, net als mama in feite

Op de vorige, vorige school, met vaderkesdag, was hij het enige kind waarvan de papa was overleden. Een zekere pestkop vond dat blijkbaar heel plezierig en lachte keer op keer mijn zoon uit omdat hij geen papa had, die pestkop zei ook allemaal lelijke dingen over zijn papa. Mijn zoon is toen echt wel in een crisis beland waardoor hij dan ook nog eens gestraft werd. Die pestkop heeft dat een heel schooljaar volgehouden.

Op de vorige, vorige school, werd hij constant gepest, zelfs als ik erbij was onderweg naar school. Alles maar dan echt alles was een reden om hem te pesten. Zo had hij een nieuwe fiets en hij zo trots als een pauw naar school met zijn fiets. Op straat begon het al. Oh dikken ... rijdt op een meisjesfiets, zie dat ge der ni afvalt hé met uw dik gat, en ga zo maar door. Trakteerde hij voor zijn verjaardag, commentaar was er genoeg op de snoep die hij uitdeelde. Voor de rest lieten ze hem allerlei dingen doen die ze zelf niet dierven. Als ze hem mee lieten voetbal spelen, was hij de levende goal en ga maar verder. Soms had hij zelfs niet in de mot dat het pesten was en noemde hij die pesters zijn vrienden. Als die zogenaamde vrienden dan plots anders deden dan begreep hij niet waarom ze zijn vrienden niet meer wilden zijn. Zo lieten ze hem de grond kussen en als hij dat dan deed dan zouden ze terug zijn vrienden zijn. Hij deed dat dan en dan lachten ze hem allemaal uit en waren toch zijn vrienden niet. Thuis vertelde hij me deze dingen dan en begreep maar niet waarom ze met hem lachten want hij had toch gedaan wat ze vroegen. Een boek kan ik schrijven van die pesterijen die hij doorhad of anders zag dan ze bedoeld waren. Sommige dingen die ze hem lieten doen deden hem belanden bij de direktie, waar hij dan weer straf kreeg. Niet begrijpend waarom, want ze hadden hem gezegd dat hij dat moest doen, belande hij van de ene crisis in de andere.

E r zijn veel erge dingen gebeurd op die vorige, vorige school die ik hier nog niet wil vertellen. Wat ik tot vandaag toe nog steeds niet begrijp, is hoe al die dingen konden blijven duren. Ik neem het hun beleid heel erg kwalijk en ik heb er dan ook meerdere keren aan de deur gestaan. Ik heb toen zelfs klacht ingediend. Ik vergeet nooit die ene keer, toen ik mijn zoon ging halen van school met een dikke kapotte lip en gezicht. De direktie stuurde me gewoon wandelen want ze had geen tijd voor mij. Op een keer zag ik mijn zoon niet door de schoolpoort verschijnen bij het naar huis gaan. Uiteindelijk was hij op de speelplaats en kon niet meer stappen. De leerkrachten deden het nog maar eens af als komedie. Onderweg op het paadje had hij zich neergezet op straat van de pijn als hij stapte. Leerkrachten liepen ons voorbij met de woorden, komaan manneke, geen komedie, allee hups stappen. De volgende dag zat mijn zoon in een rolstoel omdat we dan naar school raakten. Een barst in de enkel. Iemand had hem van de trap van de schuif af gegooid.

Al die gebeurtenissen zijn waar gebeurd. Sommige leerkrachten zijn het niet waard om in het onderwijs te staan. Pestkoppen zijn er overal. De grote pestkop van die tijd, zit nu bij mijn zoon op school in type 3. Type 3 staat voor kinderen met ernstige gedragsproblemen. Hij was in het begin van dit schooljaar de reden dat mijn zoon geen soep dierf te halen tijdens de middag omdat die in die refter zat. Leerkrachten zoals die huidige sportmeester, doen ons denken aan het verleden.

Pesten is iets dat een grote invloed heeft op het verdere leven. Toen ik samen met mijn zoon de film Ben x keek, herkenden we beiden die dingen. Mijn zoon werd er kwaad van en het enige dat hij toen zei was, mama dat ben ik precies hé. Het meest aangrijpende voor ons in die film was het moment dat ze Ben x zijn broek aftrokken in de klas. Mijn zoon heeft dit op de vorige, vorige school meerdere keren mogen ervaren. Op de speelplaats, in de kleedkamers...Ze noemden hem daarbij dan ook nog even een meisje. De film  Benx is zeker en vast geen fictie maar realiteit voor meerdere kinderen. Ik neem pesten alvast ernstig!!

Bij pesten zou men de pester moeten negeren. Ik vraag me af hoelang een mens iets kan negeren?

In feite hoop ik dat deze blog, mensen doen nadenken over pesten en pestgedrag. In feite zou het een ernstig onderwerp moeten zijn in ieder gezin, in elke klas en op elke school!!! Doe een akkefietje niet af als onozel als je kind met iets naar huis komt maar luister ernstig naar wat het vertelt!!

Tot besluit, wil ik graag even zeggen dat mijn zoon, ondanks zijn herinneringen, op deze school gelukkig is en op de goede manier wordt opgevangen bij problemen. En zoals gezegs, we leven niet in het verleden maar het verleden leeft...

10:01 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Trauma Ik heb ooit eens gelezen dat je een trauma steeds weer opnieuw moet vertellen om het te verwerken.

Ik was ook geen babbelaar en kropte het ook op. En op mijn blog kon ik kwijt wat ik wou en het lucht inderdaad op.

Mogelijk is het dat waar ze aan werken in de school.

Dat van die pesters negeren is een dooddoener om er niets tegen te moeten doen. Ik heb nooit één pester weten stoppen omdat je deed dat je 't niet hoorde of zag. En dan ben ik nog niet eens gepest (in mijn ogen) enkel wat uitgelachen.

Voor een kind wegen die negatieve zaken erg door. Een kind zou daarmee niet geconfronteerd mogen worden en dan heb ik het zowel over dood als over pesten.

Gepost door: ms | 16-01-09

:(

Dit is echt erg.

Mijn ergste belevenis is toen ze mijn bh op de speelplaats gooiden... Ik zakte door de grond toen en heb heel lang niet geloofd dat ik best wel eens knap kon zijn

Gepost door: Zinzia | 16-01-09

Verschrikkelijk zeg... ik ben er helemaal stil van.

Voorlopig blijft grotebroer gespaard van de pesterijen, hij heeft sinds de derde kleuterklas een vaste kliek van drie beste vriendjes, samen vormen ze de "vier musketiers". Die gaan voor elkaar door het vuur en als er één wordt aangevallen, springen de andere 3 direct bij om te helpen.

Ik vind het idee van wizzewasjes niet zo slecht, eigenlijk. Zou het een goed idee zijn om je zoon zijn gedachten en zorgen te laten "weg"schrijven in een dagboek of op een blog?

Gepost door: BB | 16-01-09

De commentaren zijn gesloten.