06-01-09

sneeuwdag

Wat een dag gisteren. Eerst hebben we dan 's morgens 50 minuten staan wachten in de sneeuw op de schoolbus. Bevroren waren we en onze voeten deden pijn van de kou. Mijn zoon kwam gisterenavond thuis met voeten die geen kleur meer hadden van de koude. Ik vroeg hem of zijn sokken dan nat waren geweest en waarom hij die dan niet vervangen had door bv zijn sportsokken. Neen mama, mijn sokken zijn niet nat maar we moesten tijdens sport in de sneeuw gaan stappen. We stonden tot onze enkels in de sneeuw mama en ik had al aan de sportmeester gezegd dat mijn voeten pijn deden van de kou maar die zei dat als ik blijf stappen mijn voeten niet meer pijn zouden doen. Op de duur voelde ik mijn voeten niet meer mama dus ik dacht dat dat goed was. Als de schoolbel gaat moet hij buiten ook nog eens staan wachten op de schoolbus. Bij het afstappen van de bus stonden de tranen in zijn ogen van de pijn in zijn voeten en enkel. Thuis is hij direkt de douche in gegaan om het warm te krijgen. Tranen liepen over zijn wangen. Mama zei hij, ze steken precies allemaal messen in mijn voeten en mijn enkel die doet weer veel pijn. Die enkel weer gezwollen. Ben ik dat nu of is die sportleerkracht onverantwoord. Op de koop toe was de schoolbus ook nog eens 40 minuten later dan anders en had mijn zoon me al een aantal maal gebeld in paniek. Ze waren al 4x voorbij gereden , hij had onderweg onherkenbare straten en fabrieken gezien en wist niet waar ze waren. Gisteren was voor hem dus een heel emotionele en pijnlijke dag. Vandaag gaat hij niet naar school want de enkel laat dat niet toe en zijn gemoedstoestand ook niet.

07:42 Gepost door onbegrijpelijke buitenwereld in Autisme | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.